woensdag 8 augustus 2018

Mededogen


De wind begint te waaien, dwars door mijn weerstand heen
Na dagen van hitte en zon, dagen van zinderende hitte
Waarin ik niets anders kon dan zijn
en focus op enkel dat

Zijn.

Met pijn met angst en verdriet
Met zien wat nodig is en waar je dat niet ziet
in iemands bewustzijn
Ruimte maakt voor respect daarvoor ….

Verlies

Van de man die naast mij stond
Die ik vertrouwde in mijn bijzijn
Volledig zijn, met hem.
Je bent zo welkom, zei hij, maar ik was het niet

Bewustzijn

Hij had zich gekoppeld aan mijn veld
Maar dit niet zelf kunnen dragen
Verlicht door mijn licht
gereikt naar resonantie en volmaaktheid

Adem

De zuivere liefde die je altijd kunt ademen
altijd kunt bereiken door te zijn
dwars door mijn weerstand heen
waait de wind van de liefde

En ik adem,
Ik ben.

Liefde





-->

dinsdag 30 januari 2018

Het ontwaken van Lilith


1.
Ik vroeg hem binnen, ik vroeg hem nabij. Het was op midwinternacht en ik vroeg me af wat plaats zou gaan vinden als onze krachtenvelden zich zouden mengen, in volle reikwijdte. In volle bloei. Wat mijn uitnodiging was geweest.

Het veld te verkennen en te doen wat nodig was. Nieuwsgierig ook, wat nodig ís, in deze tijd. De tijd van ontwaken in liefde en kracht. In volle openheid. Ach, ik dwaal af, ik voel me inmiddels zó ontvangen en zo dichtbij de bron,

Dat ik volledig open kan spreken. Waar ik dat eerst niet kon. Mij terugtrok in alle pracht en gratie, miskend en misgund, al wist ik dat niet. Ik zocht. Ik zocht naar de man die mij werkelijk ontvangen kon, in alle eenvoud.

Ik, die al mijn gehele leven hoor, jij bent té veel. Just too much. Van alles. In diepgang, in eenvoud, in scherpte en in zachtheid. In wildheid en ingetogen zijn. Werkelijk kijken en heel goed zien. Te veel. Zeker, zeer zeker voor een man, zo werd mij verteld.

Tot de dag dat ik hem nodigde op midwinternacht, de wende van de zon waarin de dagen weer lichter worden. Die dag, die overgaat in de nacht, waarin ik ontwaakte. In macht, in pracht, in kwetsbaarheid en extase. In alles.
 

Zij werd wakker

Lilith. De eerste vrouw op aarde, die naar Adam ging en hem wilde beminnen als gelijke, als de adem van man en vrouw waarin de hemel bloeit. En Adam, die haar afwees omdat hij wilde dat ze zich ondergeschikt maakte.

Ze ging weg. Vervolgde haar pad. Alleen. Later, veel later werd ze gezien als een demon, de slang die Eva verleidde, de afgeleide vrouw uit Adam’s rib, om te eten van de boom der kennis en te weten van goed en kwaad.

Was Adam er even niet bij dat hij haar niet kon ontvangen? Had God soms een vergissing gemaakt door zo’n slappeling als Adam te creëren? En hem dan de gewillige Eva te schenken.
God toch … foei!


Ik ontving Lilith in mij

Ik zat tegenover hem. Hij heette mij welkom. In heel mijn wezen in alles dat ik ben. Ik ademde en voelde mijn kracht, open gaan. Hij week niet en keek me onverschrokken en liefdevol aan. Lilith ontwaakte in mij. En ik opende mij voor haar. In alles. 

Kom maar, zei hij, kom maar. Je bent welkom. Heel voorzichtig en schuchter kwam ze tevoorschijn. Verlegen bijna. Keek hem aan. Echt? Ja, echt. Spreek je uit. Het was voor Lililth heel wat om in alles opeens echt gezien te worden.

En er kwamen woorden van wanhoop, van altijd klein moeten blijven en kinderen baren, van zorgen voor mannen en onderop liggen. Van je te moeten wapenen, ook op je werk, voor opmerkingen over je vrouw-zijn, voor vrouw zijn…..

2.
 Het scheppend vermogen

Maar zij, Lilith, kent duister en Licht, de scheppende krachten noodzakelijk om te creëren. Een grote vergissing om het licht aan mensen zoals Adam en Eva te geven en het donker aan Satan. Het brengt dualisme.

Terwijl Lilith eenheid is. De verre uithoeken der emoties, furie en nijd, kalmte en zachtheid en oneindige tederheid, de diepste warmte die een vrouw kan bieden. En dat ze in álles ontvangen wil worden. Ze kwam tevoorschijn en eiste haar plek.

Hoe had de samenleving, met de Adam’s in het bijzonder, toch haar kunnen verstoten en haar niet in gelijkwaardigheid omarmen? Hoe was het toch mogelijk geweest dat ze in haar pure scheppingskracht niet werd erkend?

Hij zei, je bent welkom. Kom maar. En … met Lilith wil ik het wel. Zijn ogen vonkten en hij meende het echt. Dat zag ze en ze liet haar vúúr nog verder vlammen. Kom maar, zei hij, je bent welkom. En de strijd verdween ….. ze verzachtte en keek hem aan.

Ze vertrouwde hem. Leunde steeds verder naar achteren tot zij op de grond lag in open lotus houding. Ogen naar de hemel. Kom maar, zei hij, je bent welkom. En zo lag ze daar, voor het eerst in volledige zachtheid. Lilith. Ze zuchtte.


Voorbij de kwetsbaarheid

En raakte disconnected. Want, Lilith die in álles ontvangen wordt, die er helemaal mag zijn. Die heeft even geen taal meer. Die weet niet wat het is om zonder strijd te leven, zonder haar kracht te moeten temmen, die als een demon wordt gezien.

Er gebeurde lange tijd niets.

Het is ook ongewoon. Dat een vrouw zo open ligt voor een man, zonder dat hij daar misbruik van maakt. Of haar gaat vertroetelen en daarmee kleiner maakt. En deze man, deze man zei, voel je ons veld nog?

Welk veld, dacht ze, hoezo veld? En gedachten ‘hoe te handelen’ schoten door haar hoofd. Een zakelijk gesprek beginnen? Gewoon rechtop gaan zitten en een grapje maken? Je in zijn armen nestelen (en eigenlijk disconnected zijn)? What to do?  

Veld. Man. Niet weten. Welkom zijn. Echt, welkom zijn ……
En heel langzaam krabbelde ze op en zag de man die haar welkom heette.
Opnieuw maakte ze contact, van hart tot hart, waar geen woorden nodig zijn.

Welkom was ze.
Die veiligheid maakte dat ze tóen pas, tóen pas haar vertwijfeling ruimte kon geven. Ze was toch een goede schepping geweest? God had toch geen vergissing gemaakt door haar te scheppen? Waarom werd ze dan niet ontvangen, nota bene door de eerste man?

Woedend van pure wanhoop. Van haar jaren van verstoten zijn, geen plek hebben, zich wendend tot Satan en het duister, Samael, de engel des doods, die haar metgezel werd. Maar alles, dat alles, was toch niet nodig geweest als zij was ontvangen in het allereerste begin.

Zij, Lilith, die licht en duisternis kent.

3.
Zelfbeschikking

De man sprak daarop tot de schepper. Dat hij, als man, Lilith naast zich wenst en niet langer Eva, een afgeleide vrouw, gemaakt uit een deel van hem, maar een pure vrouw, in haar eigen kracht in álle aspecten die een vrouw in zich draagt. Naast hem. Lilith.

Pure zelfbeschikking. Om het niet aan God over te laten Adam en Eva te laten ronddartelen in het paradijs, naïef, zonder de inzichten van de boom der kennis. Een man, die wíl wéten en zelf zijn keuzes maakt hoe te leven in het Aardse paradijs.

Lilith brak. De tranen van verdriet konden eindelijk stromen, ze gaf zichzelf vrij. In nabijheid van een man die haar erkende voor alles dat ze is. En áls een man je wérkelijk ziet, kun je je als vrouw nergens meer achter verschuilen. Dan sta je op in grootsheid.

Ze keek hem aan. Gelijkwaardig. Open. Sterk. Kwetsbaar. Alles, alles dat een mens kan zijn.

Zij verrees, zonder wrok en zonder woede in al haar pracht. En zij zette de Holy Grail in hun midden. De heilige graal van menselijk contact, van pure zelfbeschikking te leven als Goddelijke wezens op aarde.


Wat verder nog ter tafel kwam

De man, die tegenover haar zat hoorde al de mannen in de wereld fluisteren, please, please heb mededogen, heb mededogen met de mannen. En hij vroeg aan Lilith die daar zat in al haar kracht, om mededogen voor de mannen.

Haar ogen schoten vuur. Haar adem brieste: vraag dat mij niet! Mededogen voor mannen die níet opstaan in eigen kracht en geïntimideerd zijn door vrouwen. Eerst haar niet als gelijke aanvaarden en dan mededogen vragen!

Heb geen medelijden met mij, voegde ze hier nog aan toe. Zoals ik ook geen medelijden met jullie zal hebben. En de man, die tegenover haar zat bemerkte dat hij niet namens zichzelf had gesproken en sprak zich werkelijk uit.

Over de wereld van waarde. Waarin feminin en masculin gelijkwaardig richting geven aan onze aarde. Over de tijd van liefde die is aangebroken. Van ware masculiniteit. Waarin hij náást en met Lilith zorg draagt voor het leven op aarde.

In liefde. Als het leven zelf.  


Maatschappelijke relevantie

Cultuur

Voor het woord God kun je ook overal liefde lezen. Ik geloof niet persé in éen God of almachtig wezen, wel dat wij zoiets als het goddelijk vuur of de universele vonk in ons dragen

Het verhaal van Adam en Eva is niet perse ‘waar’, wel waarachtig en van grote invloed op onze cultuur en beleving van onze werkelijkheid. Lilith verwelkomen is een beweging in de tijdgeest.

Feminien en masculien gaat niet persé over ‘mannen’ en ‘vrouwen’ maar over deze aspecten binnen onze samenleving én binnen onze eigen persoonlijkheid.

 En veiligheid

Een boardroom binnenwandelen en praten over de grotere betekenis en compassie voor de ‘tegenpartij’ tonen. Woorden van liefde spreken en begrepen worden. Even om stilte vragen om alles werkelijk te doorvoelen voordat je antwoord geeft.

Feminine waarden. Waarop wij vrouwen, niet altijd zijn geconditioneerd. Geleerd ons ‘mannetje’ te staan en door het feminisme ook uitgedaagd om masculien gedrag te vertonen én feminien gedrag te verwachten van mannen. (lees hierover de blogpost ‘Mijn eerste ontmoeting met een feministe’)

Altijd ‘s nachts kunnen fietsen. Een strakke jurk dragen en niet lastig gevallen worden in een club. Mannen aan kunnen kijken zónder een spoor van angst en niet stiekem te checken of je hem aan zou kunnen mocht het nodig zijn of waar de vluchtroutes zijn …..

Vrouwen zijn eigenlijk altijd op hun hoede. Kwetsbaarheid tonen wordt daarnaast vaak verward met kwetsbaar zíjn, een vraag om bescherming en het benadrukken van hulpbehoevendheid. Vrijheid ontstaat altijd in verbondenheid. Vrijheid geef je samen vorm. Verbinding vanuit autonomie. Feminien en masculien in autonome kracht. Waarin kwetsbaarheid kan bestaan.  


Masculien en feminien …… als oplossingsrichting

Deze twee krachten, masculien en feminien, zijn de basiskrachten in het universum. Ze zijn ook werkzaam in onze samenleving en de manier waarop we de wereld om ons heen creëren. Het masculiene is expansie, groei en gericht op veroveren (land op water!!). Het feminiene is vormgevend en bepalend voor de vorm die de groei-impuls in de praktijk aanneemt (water als voedingsbron!). In de juiste verhouding ontstaan vormen die gebalanceerd, levenskrachtig, houdbaar, duurzaam zijn.

Gelet op wat er in de wereld allemaal misgaat is in de huidige cultuur de verhouding tussen masculiene en feminiene krachten en waarden grondig verstoord. De aarde en het leven erop worden in tal van opzichten misbruikt en verkracht. Vaak door dominante masculiene krachten die manifesteren zonder harts-energie (leven-gevend, het feminiene principe) en zich grensoverschrijdend gedragen.

En daarnaast staat vaak het feminiene wat klagend aan de zijlijn of zich af te vragen hóe te manifesteren en waar ruimte is voor beslissingen die waarde creëren op álle niveaus. Het verhaal van Lilith en de ceremonie zoals hierboven omschreven, geven een prachtige metafoor hoe om te gaan met deze principes en de balans te herstellen.

Beide krachten samen, in hun interactie, vormen het scheppende beginsel, ze kunnen niet zonder elkaar. Maar het gaat niet om een 50/50 verhouding. De ideale verhouding tussen de twee krachten die in de natuur overal is terug te vinden, is de gulden snede. In getallen uitgedrukt 1:1,618..., de vormgevende kracht is ruimer aanwezig om de ontwikkeling van levensvormen en daarmee het geheel van het leven in balans te houden. 

4.
 De uitnodiging en de gulden snede

De onbalans in onze samenleving is alleen opnieuw in balans te brengen als de verhouding masculien - feminien in de buurt van de gulden snede wordt gebracht. Een culturele opgave die vraagt dat vooral de feminiene, containing, vormgevende kracht veel sterker naar voren wordt gebracht. En authentieke masculiene kracht die het feminiene hiertoe uitnodigt.

Met de Eva’s van deze wereld gaan we dat niet redden. Daar is Lillith, de oorspronkelijke vrouw in haar volle en zuivere kracht voor nodig, niet een vrouw als Eva, een derivaat van de man. En daarnaast, ach arme Adam ……. die een vrouw niet als zijn gelijke zag, hebben we ook mannen nodig die de vrouw als autonome én gelijkwaardige kracht verwelkomen.

Het is interessant te onderzoeken hóe we dit vorm kunnen geven in deze tijd. Opmerkelijk is dat Lilith héél veel tijd nodig had, en een flinke fase in het niet-weten doorbracht, voordat zij tot haar pure kracht en zuivere vorm kon komen. Kracht zonder woede en wrok. Kracht in ontspanning. Deze ontspanning is noodzakelijk om de juiste verhouding tussen feminin en masculin te laten ontstaan.

In onze cultuur zijn we gewend dit niet-weten meteen in te vullen. Een vrouw door ogenblikkelijk haar overlevingsinstincten te volgen en masculien gedrag in te zetten, een zakelijk gesprek te beginnen, het niet-weten te maskeren want anders ‘win’ je het niet in een gesprek of situatie. Een man gaat sussen of the lead nemen om dit niet-weten in te vullen.

En zo belanden we weer in the battle of the sexes. Zonder dat ware, authentieke feminiene en masculiene krachten tot volle bloei komen. Ook is interessant dat de rol van masculien dus ánders is dan we tot nu toe percipiëren (initiërend, veroverend, richtinggevend) maar zich ook richtend op het creëren van een veilige setting waarin het feminiene in álle aspecten wordt verwelkomd. Gericht op het creëren van een vreugdevolle samenwerking van beide kwaliteiten. Het gaat om een gezamenlijk emancipatieproces. Van vrouwen én mannen. Persoonlijke ontwikkeling om beter in de eigen authentieke kracht te komen. En zo samen de grote vraagstukken van onze tijd aan te pakken en te kunnen.

De gevolgen van de onbalans tussen masculiene en feminiene krachten en waarden in onze cultuur zijn overal zichtbaar. In alle domeinen van de samenleving. Maar het meest wellicht in de economie. In het kapitalistische stelsel domineren masculiene waarden. Groei, winst, harde meetbare doelen, exploitatie. Dat heeft veel materiële welvaart gebracht. Maar in toenemende mate ten koste van mensen en de aarde; ten koste van ‘zachtere’ waarden. In de huidige omstandigheden disfunctioneert het economisch en maatschappelijk stelsel; ondergraaft daarmee zichzelf. Populisme, klimaat, sociale en ecologische (on)duurzaamheid. 

Vandaar de noodzaak om onze manier van leven en samenleven opnieuw vorm te geven. Via grote transities. Zoals op het gebied van energie, circulaire economie en technologie. Maar vooral door de manier waarop we mens (willen) zijn in deze tijd. Door een volgende ‘release’ van onszelf te ontwikkelen. Door daarin een betere balans tussen masculiene en feminiene waarden en krachten te realiseren. En met dat als basis een ‘caring’ economie en samenleving te creëren die gericht is op ecologische houdbaarheid, inclusiviteit en kwaliteit van leven.  


5.


Let’s go!

Bevrijd de Lilith in jezelf. Zoek haar op. Heet haar welkom in de vrouwen om je heen. Durf jij het aan? Om dit ten vólle te onderzoeken, hoe het werkt binnen jouw organisatie of in het vormgeven van jouw (professionele) leven?

Noor Bongers en Herman Wijffels zetten graag hun talenten in om individuen en organisaties mee te nemen op deze ontdekkingstocht. Het leren kennen van dit krachtenveld en de inzichten toe te passen binnen een economische context.

Zij doen dit in verschillende vormen. In lezingen over de ‘caring economy’. Het in álle facetten vormgeven met 100% OMGEVING en in éen van de Powerplay programma’s over persoonlijk leiderschap. Het zijn verschillende wegen naar Rome. Want of je nu via persoonlijke beleving of strategisch dit vraagstuk aanvliegt. Het is het ontsluiten van pure creatiekracht in het vormgeven van de wereld waarin wij leven. Daar is leiderschap voor nodig en innovatieruimte.

Weet je welkom.
En neem contact met ons op als je graag verder wilt verkennen.  

Noor Bongers in ceremonie met Herman Wijffels winterzonnewende 2017 



1. beeld in de tentoonstelling over Maria in het Catharijneconvent Utrecht 
2. tekening Milo Manara op de computer van Noor  
3. ontwerp voor Transformatiehuisje in het zonlicht  
4. bezoekers voor het schilderij van Cora van Vliet in Galerie Frank Taal 
5. Kisses, the Government
 

dinsdag 5 december 2017

Het verrukkelijke hier en nu (Ohw! met álles dat er is!)


Vorige week maakte ik een reisje in de Pandora Star. Waar ik verwachtte een enorme tijdreis te maken naar alle uithoeken van het universum, werd ik getrakteerd op een reisje naar het hier en nu. Bam, mijn lichaam in. Alles kon ik voelen en tot in alle details ervaren.

Hoe ik baad in het mooie bad in mijn huis en naar de planten kijk. Hoe ik wandel door het bos en de bomen zie. Hoe ik eet, hoe ik drink en hoe ik dat ervaar in iedere cel in mijn lichaam. Hoe ik loop en hoe ik dans. Mij. Helemaal mij. Wat een ruimte!

Ik zag ook alle mensen. Die er nu in mijn leven zijn. Lieve mensen, soulmates, die opduiken uit het niets en naast me staan, onvoorwaardelijk en zonder verwachting. Zo veel liefde in zoveel vormen. En daar kwam het .... de pijn, ik zag mijn familie.

De confrontatie met mensen die ik eerst zo lief had en die nu zover weg zijn, onbereikbaar zijn. Mama met hersenschade in een verzorgingshuis, ongelukkig. Mijn zus, voor wie mijn beslissing dat ik mijn moeder een jaar niet wilde zien te veel was en het contact heeft verbroken.

En ik, die het echt níet voor elkaar krijg om uit te reiken naar ze. Het 'op te lossen' wat ik al die jaren wél heb gedaan. Een feestje geven, de kerst organiseren, haar haar verjaardagsfeest geven. Het sociale netwerk betrekken. De vanzelfsprekendheid waarmee iedereen dacht, dat doet Noor wel.

Totdat ik zoveel had gegeven, voor zoveel jaar aan zoveel mensen, dat ik brak en voor een lange periode niet eens meer kon uitreiken naar mensen. Gelukkig alweer enige jaren geleden en geef ik nu heel bewust mijn energie aan mensen voor wie ik dat wil doen.

Maar zomaar iets oplossen voor mijn familie? Nee. Ik kreeg een visioen dat iedereen aan het kerstdiner zat en dat iemand vroeg 'Wat zou Noor eigenlijk doen?' en dat iedereen wat stil werd en zich realiseerde dat niemand dat mij had gevraagd. En dat ik ook stil was gebleven.

De consequentie van kiezen voor je eigen pad en trouw blijven aan je diepste gevoel. Vorig jaar, toen ik mama niet zag, vluchtte ik weg, naar een andere familie, maar dat escaleerde volledig, er vond iets plaats dat ik niet kon dragen. Waarvoor ik op dat moment te kwetsbaar was.

Dit jaar draag ik het. De pijn van het afgesloten zijn van mensen die mij zo dierbaar zijn. Verbonden in spirit en in vrede, dat zeer zeker, liefde in overvloed. Maar zijn met de pijn. Het grote verdriet. Het maakt mijn hart warm, geen medelijden, maar warm, omdat ik in alle aspecten mij kan zijn.

En mijzelf hierin kan dragen.

En dát, dát vervult mij met onuitsprekelijke trots en vreugde. Dat ik dat kan. Dat het mij is gelukt om zelf in vrede te zijn ongeácht wat voor een verdriet er dicht bij mij zich afspeelt, trouw te blijven aan mijzelf en de consequenties van mijn keuzes te dragen.

Tranen. Natuurlijk, diepe hete tranen. Ik laat ze vol toe. In álles. En dan heb ik ze gehuild en ruimte gegeven aan mijn diepste emotie, aan mijn diepste zijn, voelbare liefde. En dan land ik weer zacht in het hier en nu, waar alles tegelijk aanwezig is. Alles, in haar meest pure vorm.

Het verrukkelijke hier en nu, Oooohw! met álles dat er is. Alles.




maandag 9 oktober 2017

Horen, zien en ...... voelen (of zwijgen)

 
De kracht van een oprechte handdruk en écht even voelen hoe het met iemand gaat.
De kracht om er tóch iets van te zeggen, waar anderen het voorbij zouden laten gaan.
De kracht om een opening te bieden door te luisteren. Zonder oordeel.

Waarin ontmoet je elkaar? Echt.
Echt, met alle rauwe randjes, in daar waar het even niet goed gaat,
of wat je niet graag laat zien. Wie ziet dan je zachtheid, je roep om genegenheid?

Wie wil er naar je luisteren als je het niet zo goed weet en je overgeslagen voelt?
Wie vraagt dan eigenlijk door, dwars door jouw harde oordeel heen?
Wie luistert en brengt de schoonheid naar voren? In ieder mens.

Ik las een artikel over David van Reybrouck dat me zeer raakte. Over het verval van onze democratie. En het maakt zelfs dat ik nu de pen pak en schrijf, ook al had ik gezworen me nooit meer met politiek te zullen bemoeien. Het raakt me. En het raakt aan iets dat ik al vanaf ca 2000 signaleer en waarin ik mij een roepende in de woestijn voelde (toen ik bestuurder was van Stadspartij Rotterdam).

Het raakt me, dat zo veel mensen ongehoord zijn gebleven en het ongenoegen inmiddels zo groot is dat er een goede voedingsbodem is voor fascisme, mensen buitensluiten en het regeren van angst. Het is zo makkelijk om mensen die 'niet gehoord worden' te mobiliseren met angst en ongenoegen, en dan 'kom op voor je recht' te zeggen en je fietst er zo wat fascisme naar binnen.

En voor dat je het weet, roept iedereen 'grenzen dicht!' terwijl het issue eigenlijk is 'ik kan mijn buurvrouw niet verstaan, het is niet mogelijk om contact te maken met haar, al mijn vriendinnen op de galerij zijn al overleden, ik heb haar man er op aan gesproken haar Nederlands te leren, maar ja....', dit is wat ik ontdekte toen ik sprak met een dame op leeftijd op een koud en tochtig busstation in Rotterdam Zuid. Ze voelde zich niet gezien, niet gehoord. Ze zegt 'buitenlanders weg' maar ze bedoelt eigenlijk iets anders ...... als je doorvraagt. Maar wie doet dat? En juist hier ontstaat de onvrede en de voedingsbodem voor fascisme waar van Reybrouck het over heeft.

Het antwoord is aandacht. Werkelijk luisteren. Dit brengt áltijd respect. Er zijn zoveel voorbeelden. De Dag van de Dialoog brengt empathie in Nederland, het brengt mensen samen zonder oordelen en doet dit zorgvuldig. Maar ook het rechtssysteem van de Aboriginals die daders en slachtoffers bij elkaar brengen en face to face de pijn zichtbaar te maken. Door te luisteren, door écht te doorvoelen. Diversiteit in praktijk te brengen, in al haar aspecten. In contact.

Niet door te zwijgen. Of zelfs ...... te zwijgen met de woorden 'ik hoor wat je zegt, ik zie je', woorden die erg bón ton zijn in wat meer spirituele of bewustzijnsmanagementkringen, maar vaak ook een leegheid verbloemen waarin de ander zich juist níet gezien voelt, zijn woorden níet raakten maar werden gepareerd met de woorden 'ik zie je', om het gesprek daarna af te sluiten.

Of te zwijgen en plain publique en je daarna op internet uit te laten. Of te zwijgen over wat er werkelijk speelt (de behoefte aan contact) en je dagen te vullen met twisten over begrotingen, symptomen en tekorten. Ook een vorm van zwijgen over dat wat waarde heeft én geeft.


In mijn leiderschapscursus zit een opdracht: kijk om je heen en vertel me wat je ziet. Het is de voorbereiding op de cursus Signs of Time. Een cursist belde vertwijfeld op: 'Ik kom er niet uit! Ik wil het zo graag klein maken, maar ik zie zooooooooooooooooveel!'. Ja. Zo. Veel. En het kán zelfs zijn dat je door een berg verdriet en pijn heen wandelt als je je vizier hiervoor opent en écht kijkt.

Om dat diepe verdriet (van een onthechte samenleving) niet te voelen, stoppen mensen met kijken. Het is gemakkelijker om onze supersensoren (mind you!) wat te dempen (met facebook, de meningen van anderen, met bezit, met sex met ..... zoveel gave dingen! ; )) en in een soort roze filterbubble door de wereld te lopen 'Ja, maar ík doe het toch goed'. Ja. Jij doet het goed.

En jij, leeft altijd in verbinding met anderen.
Samen geven we vrijheid vorm.

Professor E.J. Beker vertelde mij dit, toen ik afstudeerde met 'Vrijheid in Organisaties': 'het is nooit een Sahara vrijheid Noor, je staat niet in je éentje in de Sahara vrij te zijn. Je bent altijd vrij in relatie tot andere mensen, vrijheid in verbondenheid'. En juist deze vorm van vrijheid is zo interessant én zo kwetsbaar én zo moeilijk vorm te geven én ....... zo makkelijk te vermijden.

Immers zijn de populisten ermee weg gekomen om onder het mom van 'vrijheid van meningsuiting' van álles te kunnen doen. Ook al wéet je van te voren dat dat zeer kwetsend is voor bepaalde groepen mensen. Dat is móedwillig kwetsen en deze samenleving vraagt daarin om een 'schokvrij individu'. Dit begrip hoorde ik voor het eerst op de Nacht van de Filosofie in Felix Meritis in 2008 uitgesproken door Rudi Visker

Een 'schokvrij individu', die in de publieke ruimte nooit meer mag laten zien dat iets hem raakt, want dat is de 'vrijheid van meningsuiting van iemand anders' en dat mag in Nederland en dat moet je je laten welgevallen. Kwetsend of niet. 'Kopvoddentax ......' mijn hemel, wie heeft het ooit goedgevonden om dat woord te blijven gebruiken??! (op basis van goed fatsoen zou ik het al niet eens willen uitspreken). Enfin, een schokvrij individu dus.

Die zich THUIS en op het INTERNET, in de grote vrije wereld waarin álle meningen anoniem welig tieren, dáár, daar komt de schok tot uitdrukking, want wij zíjn natuurlijk geen schokvrij individu. Why should we? We're humans! Dus op het grote internet laten mensen, die zich niet gehoord en gezien voelen, hun mening zegevieren. Vaak ongenuanceerd want ja hé, dat is míjn vrijheid van meningsuiting. En zo is dat hele begrip vrijheid gedegradeerd tot een laffe vorm van Sahara-vrijheid, terwijl we toch in verbinding leven met elkaar.

Want ik zie jou.
En jij ziet mij.

En ik hoop dat mij dat raakt.



Noot: het artikel zoals genoemd is geschreven door

zaterdag 10 juni 2017

Mijn eerste ontmoeting met een feministe


Het was rond het jaar 2000, ik was campagneleider van een kleine politieke partij in Rotterdam van kunstenaars en intellectuelen, ik was zojuist cum laude afgestudeerd in 'de vrijheid van het individu in de organisatiecultuur', ik was 28 toen ik mijn eerste feministe écht ontmoette. Ze was de vrouw van een van de iconen van de partij, een vakbondsman die zich ten álle tijden inzette voor rechtvaardigheid, gelijkheid en emancipatie. Ik ontmoette zijn vrouw. Leuk! Zij; super alert, levendige ogen, twinkelend en levenslustig. Mooi. En feministe van het eerste uur.

Dat bleek vooral toen ik terloops opmerkte dat ik het helemaal niet erg vond om koffie te zetten of een gezelschap te verzorgen, omdat ik daar nu eenmaal als eerste aan denk, als een man maar af en toe iets komt repareren, mijn pick-up of het toilet ofzo. Ze ontplofte. Ze werd woedend. Dat ze voor mij had gestreden en waar ik het lef vandaan haalde om dit te zeggen. Uit het gesprek was al gebleken dat ik 'mijn klassiekers' helemaal niet kende, geen boeken had gelezen van vrouwen uit het eerste uur van het feminisme, die, voor mij hadden gestreden... Dat onderkende ik natuurlijk maar hey, ik was de vruchten aan het plukken van haar werk!

Ik bedankte haar dus oprecht maar voegde er óók aan toe dat vrouwen specifieke kwaliteiten hebben en mannen ook en dat dát nu juist zo gaaf is aan mannen en vrouwen. Natuurlijk generaliseer ik dan en gaat het over het tot uitdrukking brengen van jóuw eigen specifieke kwaliteiten, ongeacht gender, maar het zijn wel hele specifieke kwaliteiten. Het feminisme heeft heel veel goed gedaan en daar heb ik zeer veel aan te danken (ECHT!!!), maar het heeft óók gebracht dat 'mannen in een mantelpak' de raden van bestuur bestieren en dat mannelijk gedrag ook van ons wordt verwácht, terwijl dat niet persé het natuurlijk gedrag van een vrouw is.

Het gesprek liep spaak. Dit was onbespreekbaar.
Zij voelde zich niet erkend. Ik voelde me niet gezien.

Een aantal dagen later was ik met de politieke partij en haar man, de vakbondsman, in vergadering. We hielden even pauze. Buiten op het terras aan de Maaskade. Er kwam een meisje aan gefietst. Ze zwaaide. Maar er ging ook iets mis. Met haar fiets, iets met de ketting ofzo. De man sprong op en rende naar haar toe om te helpen en alles werd gefixed.

'Zie! Zie! zo gaat dat, volkómen natuurlijk gedrag', glunderde ik toen hij weer terug was op het terras. 'I rest my case'. Hij bloosde. Want we wisten allebei dat mannen echt heel anders zijn dan vrouwen. En dat dat juist zo gaaf is. We dronken een biertje en genoten van het moment. Flow.

Anno 2017

De 'feminisering van de maatschappij' is inmiddels een geaccepteerd begrip. In management en leiderschapskringen roemen mannen zich op hun ontwikkelde feminiene kant. De vrouwen lachen in hun vuistje, want ze hebben toch maar mooi een mama- en een papadag en de taken verdeeld. En toch ..... met deze praktische verdeling zíjn we er niet. En naast dat het voor vrouwen niet altijd grappig is om mannelijk gedrag te moeten vertonen in boardrooms (de masculine spelletjes mee te spelen) en de opmerkingen over je haar, je voorkomen of je intuïtie voor lief te nemen en je mannetje te staan (daar kunnen we een heel boek over schrijven maar dat doe ik hier niet), er speelt nog iets anders:

Een grote roep om wérkelijke masculiniteit. Mannelijkheid in optima forma. De vrouwen hunkeren ernaar. De mannen hebben moeite dit in zichzelf toe te laten. In korte tijd heb ik meerdere mannen hier over gehoord en met deze thematiek gewerkt. Soms heel direct door de masculiniteit aan te wakkeren en te laten stromen (tantra technieken die je gewoon geheel gekleed kunt beoefenen) en dit bínnen de man op grote weerstand stuit. Deze kracht is namelijk óók destructief, zeer krachtig en primair, verbonden aan sex en lust en willen hébben. Er rust schuld op dat 'mannen de vrouwen hebben onderdrukt, pijn hebben gedaan en oorlog hebben gevoerd op wilskracht en uit eigen belang'. Of de kracht was destructief (lees: niet verbonden) voor henzelf. Als gevolg hiervan laten mannen deze energie niet in zichzelf toe. Nemen de stap naar voren en laten hun feminiene kant zien, ook heel mooi natuurlijk, maar er mist iets, een oerkracht, iets rauws en puurs.

Er staan ook mannen op die deze collectieve last van zich af werpen en hierbij op veel gejuich van vrouwen kunnen rekenen. Een man in zijn kracht is een man in zijn kracht. Rise up and Shine. Mannen bovendien die klaar zijn met dat geklaag van vrouwen waar toch die mannelijk man is gebleven in deze samenleving en waarom er zo ongelofelijk veel sterke vrouwen zijn momenteel. Zowel mannen als vrouwen zeggen soms letterlijk 'de mannen blijven achter'. Klaar mee.

Zowel in tantra als leiderschapskringen speelt deze thematiek. De man is zoekend naar een nieuwe rol. Zoals de feministen een broek gingen dragen en gingen klussen, zo spreken mannen inmiddels over hun gevoelens en verzorgen babies. Nu we dit hebben verkend is het tijd voor een stap verder. Waarin je mag spreken over diversiteit en specifiek vrouwelijke of mannelijke aspecten. Waarin niet iedereen alles hoeft te kunnen of te eindigen in soort laf compromis, waarin de puurheid van de mannelijkheid en/of de vrouwelijkheid zijn verdwenen.

Op een diepere laag gaat dit over de bevrijding van mensen zélf. Op weg naar een wereld waarin wij leven vanuit liefde en zelfbeschikking. Met álle talenten en kwaliteiten die je in je hebt. Je mannelijke kant, je vrouwelijke kant. Puur.

Toen ik Bruno van den Elshout interviewde over zijn New Horizons vertelde hij dat in zijn foto's de horizon altijd het midden is als uitnodiging om werkelijk te kiezen. Je kúnt kiezen als je beiden zijden hebt onderzocht, de hemel en de hel, zwart en wit, masculien en feminien. Als je beiden helemaal hebt doorvoeld en ervaren ben je in staat tot een bewuste keuze. Hoe je dit wilt vormgeven in jezelf, jouw persoonlijkheid waarin jouw mannelijke en vrouwelijke kanten fonkelen.

Dit betekent dat we op een heel bijzonder punt in onze geschiedenis staan. Als mannen beiden kanten hebben doorleefd én vrouwen dit ook hebben gedaan, dan volgt nu het keuze moment. Het moment bewúst te kiezen hoe je deze aspecten in jezelf wilt vormgeven. Een werkelijk vrije keuze.







Een reis om je op weg te helpen. 20 minuten meditatie, heb ik in 2015 ontwikkeld.
De reis naar de Oorsprong van Mannelijk en Vrouwelijk.

Over het werkelijk doorvoelen van licht en donker schreef ik eerder Licht en Donker.

Enjoy!





zondag 14 mei 2017

Licht en Donker


There’s darkness involved. In the world we live in. Many people suffer, many people search for the light. The light side of life. In the light side of life, darkness is not welcomed. It has to be out of our world to live the life we want to see. Banish all darkness on the side way.

Escapism. Because we see the darkness everyday. Really close. On the news, in the eyes of our neighbours who are afraid of strangers, afraid of life itself, seeking for truth, a safe and comfortable truth. The naked truth. Is bold and ugly. It it filled with fear and anger, with deep grief about the sadness of our world. At the same time it is enlightened as hell. A warm and loving fire, cheerful bliss and a caring attention to each other.

Darkness and Light.
Mmmmmmm I like the taste of it.

You simply cannot enlighten by banning the darkness away. Darkness want to be seen, in a gentle and loving way, nourished, so it can soften and release it’s sticky cramp and demanding attitude.
If I coach people it is so beautiful to see when they embrace the darkness inside themselves, really embracing yourself in áll aspects. Wauw …… it gives instant relief and deep relaxation. Letting go of this tension: ‘Darkness YOU are nót allowed here! And the darkness grabs of course everything that’s there to hold on to and stick!’ to let this go, brings joy, opens up. People start to feel proud that they are taking care of themselves by give space to all of the darkness and all of the light in themselves. This relief ……… hmmmmmmm so nice!

And, what we can do on a personal level, we can do in the world. Embracing the darkness in the world like we embrace the darkness in ourselves.

* * *

Thoughts came up after a visit to the SS Museum Wewelsburg in Germany.


 

donderdag 24 november 2016

De mannen aan zee




Ik loop naar het havenhoofd. Het regent en het is koud. 
Toch wil ik daarheen. Midden op zee.
 

Voel me sterk. Voel me kwetsbaar.

Ik kom tot rust zodra ik de pier op wandel. Hoor de zee en kalmte daalt op mij neer. 

Genoeg te doen, maar nu even niet, goed om alles te voelen.

Als er wordt geschud aan mijn fundament. En mijn heilig been is rechtgezet. 

Oude pijn en woedend verdriet als iets van vroeger.

Ik loop de vissers tegemoet. Met stoere pakken, wind en waterdicht. 

Achter het rode sein is het uit de wind. Het staat er vol met bakjes met pieren.

'Ik kom even uit de wind staan hoor!' zeg ik. 'Je doet maar' zegt de visser.

Hij maakt een plekje vrij 'hier, kun je zitten'. 

Ik ben verrast maar zie natuurlijk iets viezigs en wijs 'dat is vies! Daar kan ik niet zitten'. 
'Het is Waáter!' roept hij, maar ik zie wat onduidelijke stukjes pier'.

Verontwaardiging alom. 'Dan blijf je toch staan!' maar ik heb gelukkig een doek bij me (van de behandeling bij meneer de Haas) 'kijk! Zeg ik 'kijk eens wat ik heb!' en voeg er nog aan toe 'ik heb mijn zakenkleding aan, die mag niet vies worden'. 'Dat dachten we al, die heeft een veels te hoge baan, veel te belangrijk voor ons'.

Nu ben ik verontwaardigd en ga zitten. Kletsen.

Wat voor werk ik doe. Over de samenleving mooi maken. Over door Nederland reizen. Een andere man werkt niet. Pijpfitter met zijn hand in het verband. Hij had met zijn hand tegen een betonnen muur aangeslagen biechtte hij op. 'Ik ben echt niet trots of zo' zei hij. Maar ik wel, dat hij dat zei en glimlachte. 'Tegen een betonnen muur'. 'Ja, tegen een betonnen muur'.

Maar hij kon nu wel lekker vissen zei de ander. Ik vroeg of hij gisteren zo had genoten van de rode zonsondergang, maar hij zei geen interesse meer te hebben in zonsondergangen, dat hij alleen nog maar viste op woensdag.

Of ik vrij was.
Nee, ik ging zo iets verzinnen.
Had gisteren een afspraak hier, bleef logeren en wilde nu naar zee.

'En je man maar wachten thuis'
'Ik heb geen man'
Het viel stil en ik keek hem glimlachend aan, 'Nee, echt niet', zijn ogen glinsterden 

'Je bent veel te hoog opgeleid, ze motten je niet!' We lachten. 'Ze willen jonge meisjes zei ik, die gewoon luisteren'.

'Hahaha!' zei de man. 'Wat moet ík nou met een jong meisje! Ik heb de mijne er 30 jaar geleden uitgeschopt en nu mag er alleen nog een héle goede komen. Een hele goede', 'de beste' zei ik. Ja, de beste.

De mannen visten.
Ik keek om mij heen.
En ik kreeg ook nog een vis.

Van de jongen met zijn hand in het gips. Hij stond opeens voor me, een sliptong in zijn goede hand 'hier, mag je meenemen, voor thuis' ... ik keek super verbaasd op 'oh!! Dat vind ik super lief van je maar ik moet nog helemaal naar Arnhem met de trein en ik heb werkelijk geen idee hoe ik dat mee moet nemen'.

Hij gooide de vis terug in het bakje. De andere man vond het maar raar 'geeft ie zomaar een vís weg'

Het leven aan zee.

maandag 28 maart 2016

Over het goede doen


Ik houd van papier. Van knisperend papier en zacht handgeschept papier. Ik houd van mijn kroontjespen en schrijf er brieven mee. Ik kreeg mijn bestelling binnen, zo ongelofelijk mooi dat ik het postte het online. Natuurlijk ook in mijn belang, deze collecties verdwijnen langzaam uit beeld .... Liefhebbers reageerden natuurlijk, waaronder een vriend van toen ik klein was.

Hij refereerde opeens aan mijn vader, die ook zo hield van oude techniek. Wauw! Ik besloot mijn vader een brief te schrijven. Hij leeft al lang niet meer, maar soms is het goed om je vader te eren. Ik vertelde hem hoe blij ik was met alle talenten die ik had gekregen. Ik benoemde ze ook.

Tijdens het schrijven viel me iets in dat ik eens had gelezen; sommige mensen schrijven brieven aan God en de post stuurt ze dan naar de klaagmuur in Jeruzalem (!!!) Húh.... Huh, Heej! Er bestaat dus echt een procedure voor, en mensen sturen brieven naar God..... Toch eens leuk om te proberen, dacht ik, want ..... wat doe je eigenlijk met post naar iemand die overleden is?

Het leek me geen goed idee het naar Jeruzalem te sturen, dan komt mijn brief terecht in een oorlogsgebied met onrust. Ik koos voor de Sint Jan in 's-Hertogenbosch, mijn ouders zijn hier getrouwd en het is toch een soort een dependance van God. Daar weten ze vast hoe ze met zo'n brief moeten omgaan.

(wist je trouwens dat er op de Sint Jan een beeld is van een Engel met een mobiele telefoon en dat je haar ook écht kunt bellen? ......  )

De volgende dag besloot ik naar Montferland te reizen, terug naar mijn roots. In dat bos staan twee bomen met elkaar vergroeid, een Beuk en een Berk. Ze zijn vereeuwigd op mijn geboortekaartje in tekening van mijn moeder. 'Laat de winden des hemels tussen ons dansen en de nieuwe loot zichzelf kunnen worden'. Soms bezoek ik ze.

De bomen stonden er mooi, maar nog kaal bij. Ik brak een stukje bast af en nam een takje mee voor thuis. Later zei een vriendin dat onder Berk en Beuk niets groeit omdat zij de ruimte zelf nodig hebben. Zo ook ik. En dus lossss van deze bomen. Deze beweging ligt ook besloten in de wens bij mijn geboorte, laat de winden des hemels tússen ons dansen.

In mijn brief had ik papa bedankt dat hij mij het leven heeft gegeven en gememoreerd dat het toch best lastig is om alle talenten van hem en van mama te verenigen. Zij scheidden toen ik vier jaar was, onvermogend om elkaar groot te maken. Aan mij om deze twee uitersten te ontdekken in mijzelf en in harmonie te laten floreren. Een hele klus was het. Gelukt!!

Ik liep verder naar het landgoed op de berg midden in het bos. Het hotel op de berg waar mijn oma opgroeide lag er kaal bij. Alle bómen omgehakt!! Naakt. Zichtbaar. Aantoonbaar. Ik dronk wijn en keek naar de regenboog. Melancholisch en helder tegelijk. Rustig en ik dacht aan niets.

Ik rekende af en liep nog even naar het terras, op grote hoogte, in blakende zon én wind, en besloot nog een drankje te doen. Dik ingepakt in de eerste lentezon met mijn glaasje in mijn hand (op advies van de ober, 'anders waait het om!') ontmoette ik twee mensen op het verder lege terras.

We praatten over de bomen die weg waren en het herstel in oorspronkelijke staat (lage begroeiing) en over dat mijn oma hier was opgegroeid. Ik ben er een van Bongers. 'Oh', zei de man, 'maar ik kénde er eentje, daar heb ik zaken mee gedaan' en dat bleek mijn vader. Zó gaaf. Zó bijzonder. Hij wist van álles!

We hadden een heel genoeglijk samenzijn, in die eerste lentezon. Voor mij was alles opeens rond. Ik vertelde hen over mijn brief, het eerbetoon aan mijn vader dat ik gisteren had gemaakt en mijn plannen het te posten aan God. Zo'n vondst ook, zo grappig, vonden zij ook. Raar.

Ja, heel raar. Zeker als je niet persé in God gelooft, maar wel het goede doet.


ps. Ik heb de brief echt op de post gedaan, en er tóch nog even een retour adres aan toegevoegd. Voor als de post onbestelbaar blijkt (of in een oorlogsgebied verdwaald) of ... als God wil antwoorden natuurlijk. Dat is altijd een optie. Zo magisch als vandaag was ........ dan is alles mogelijk.



maandag 16 november 2015

De zachtheid van liefde




de zachte kracht van liefde kent geen weerstand
omdat zij ruimte maakt voor schoonheid
schoonheid van ontwikkeling
in haar puurste vorm
Jij

zoals jij bent is er geen ander
zoals ik ben is er geen ander
Liefde zijn we beiden

Liefde is er ook in haar afwezigheid
als uitnodiging tot het zien
van jouw werkelijke angst
het echt onder ogen zien
van wat jou beweegt..

Is het liefde
of is het angst?

Weet dat als je uit angst reageert
de angst groter wordt
en je haar niet werkelijk ziet
en liefde een uitvlucht kan zijn
een masker waarachter het veilig is

Weet dat als je uit pure liefde handelt
dit een initiatie is
een scheppende kracht
van manifestatie
en een helende uitnodiging

een scheppende werkelijkheid
zo eentje die wij graag willen (zien)
en waarvan het binnen ons vermogen ligt
om dit ook daadwerkelijk te láten zien
aan eenieder om ons heen

wij zijn liefde 



dinsdag 27 oktober 2015

Magic Moon



"Noor! Noor! Kom snel, kom kijken, kijk nou!". Ik snel toe en zie mijn mama met haar rollator en grote ogen naar binnen komen om mij naar buiten te lokken. "Kijk nou!". Ik loop naar buiten.

De maan.

In volle glorie. In de stilte van het ogenblik. De tuin van het huis waar ik logeer, de bomen, het bankje, waar ze even een sigaretje rookte en toen het licht zag op de muur er tegenover.  "Ik dacht, wát een licht! Waar komt dat vandaan! En toen was het de Maan! De Maan!".

"Kijk nou Noor, ik moest je écht roepen!" Ik verplaatste het bankje zodat we konden maanbaden. Blijf maar hier mam, ik haal een glas wijn en een dekentje, kunnen we lekker hier zitten. In het volle maanlicht. Ik kom terug met alles.

"Oh wauw Noor, kijk nou eens hoe bijzonder! Zo heb ik de maan nog nooit gezien! Zo, zonder wolken of iets er om heen, alleen de maan!" Ja maar mam, je weet toch nog wel met papa dat je zeilde op de waddenzee, toen heb je dit toch ook wel eens gezien? "ja ... wel, maar nóóit zo!".

Genieten vol op. Samen op het bankje. Een paar uur in de maneschijn. En soms zei ze: "zo bijzonder.. ik vind het zo bijzonder ook om hier nu met jou te zijn" en dan 'Dit kun je toch nooit schilderen', nee mam, dat wordt altijd kitsch. "ja hé, dat is toch niet te schilderen....." om na een tijdje te zeggen: 'Wat, als ik dít nou eens zou schilderen?". De maan, mam? "Ja! Één brok licht!".

"Dan maak ik een gat in het doek en dan is dat de maan, óf de zon! Wat een licht hé, dan schilder ik alles behalve dát. Wát een licht!". En ze verwonderde zich over het licht van de maan en de hemel en de plek waarop wij dat allemaal aanschouwden. Mam, de maan geeft zelf geen licht hé?

"Ja, dat zat ik me nét af te vragen, waar komt dat licht vandaan". Van de zon mam, de maan is .... eigenlijk gewoon een brok steen (schaterlach en stilte) .... die .... beschenen wordt door de zon! "oh! dat jij dat wéét! Nou, dat maakt het nóg bijzonderder". Ja. Nog bijzonderder. De maan die wordt beschenen door de zon. En we zaten er nog een uurtje.

Konden we de verzorghuizen maar inrichten naar de schoonheid der dingen .....