Zeil met mij de crisis uit

In mijn zoektocht naar een schipper met zeewaardig schip ontmoette ik een bijzondere man. Na een goede en creatieve carrière besloot hij na de crisis in 2008 om zich voor te bereiden op de volgende crisis. Van het voorgerecht naar het hoofdgerecht. Hij stelde alles in werking.

Eind juli vliegt hij uit. Naar zijn schip in Brazilië om vanuit daar naar Patagonia te varen als het daar zomer is en daarna de Pacific op te zeilen richting Polynesië. Naar verluid doen meerdere schippers dat en is het daar een walhalla met parelwitte stranden en een overvloed aan vruchten en vis. Zijn eigen schip zit tot de nók toe vol zaden en aarde en alles dat nodig is om op zee te overleven.

Overigens zoekt hij ook nog een zeilvrouw, of twee om dit avontuur mee aan te gaan. Stoere off-grid living dames met lef. Dus, hád je toevallig plannen, leave me a note, dan breng ik je in contact.

We kregen een interessant gesprek over deze tijd. Hoe om te gaan met deze crisis. Alhoewel ik een goede zeiler ben, zeil ik eigenlijk niet gauw wég uit een situatie. Ik ben meer van de stijl, in het oog van de orkaan staan, daar is het veilig. Toch zijn er meerdere zoals hij. Op online fora wordt er al geroepen 'kunnen we ons nog onttrekken aan verplichte vaccinatie en waarheen kunnen we vluchten als dat niet meer kan'. Mensen willen in kleine gemeenschappen zelfvoorzienend leven.

De zeiler is voorbereid.
De off-grid living mensen zijn voorbereid.
Zijn wij voorbereid op de komende periode? Wat kies je?

Voorbereiden betekent ook dat je dit wereldbeeld accepteert. Dat je aanvaardt dat de toekomstige jaren een soort gevangenis zijn. Met verplichte vaccinatie, geen toegang tot basisvoorzieningen als je niet gevaccineerd bent, verregaande controle van ál onze bewegingen (mogelijk gemaakt door een nano chip of app of vaccinatiepaspoort in combinatie met 5G). Een soort politiestaat met gerobotiseerde politie. En, om eerlijk te zijn. Het ligt er niet ver vandaan. Nu al schreeuwen drones 'houdt afstand' en wordt er geëxperimenteerd met gerobotiseerde handhavers. Zelfs de grondwet houdt geen stand. Alles voor 'onze veiligheid'.

(lees hierover ook mijn artikel 'de onzichtbare vijand die van iedereen een verdachte maakt')

Je accepteert dit wereldbeeld.
En omdát je dat accepteert, geef je deze realiteit bestaansrecht.

Maar toch ... een zeiler schippert letterlijk met de elementen en zijn schip, houdt koers én stelt de koers bij als de elementen daar om vragen..

Zeil met mij de crisis uit ..... het is verleidelijk he ..... parelwitte stranden, een zongebruinde huid ...

In het paradijs wachten totdat het over is. Tot het tij weer is gekeerd en de wereld weer in vrede is. Ómdat een crisis noodzakelijk is. Zodat de wereld inziet dat liefde en duurzaamheid fijner zijn. We leven mét de aarde. Totdat mensen zien dat wij het zijn, waar we zolang op hebben gewacht. Dat wíj het zijn, die de wereld vormgeven.

En nu juist door dat woordje 'wij', zeil ik niet weg.
Maar blijf staan in het oog van de orkaan.
En geef vorm.

En jij?
Wat kies jij?

Ik ben benieuwd!
Het is heerlijk te weten dat er zoveel manieren zijn en we allemaal onze plek innemen.
In het creëren van een Great Place to Live.

Nu ben jij.

Kijk! Vuursteen

Ik liep op het strand
En vond een steen
Kijk! Vuursteen! zei ik

En stopte het bij me
Later wilde iemand iets
En ik zei, ik heb wel iets bij me 

Om mee te snijden
En gaf hem mijn voorwerp
Als uit gewoonte, vanzelfsprekend

Hij sneed wat zeewier
Ik nam het weer aan
En zag

Dat het precies in mijn hand paste
Alle kuiltjes passend bij mijn vingers
Het leek voor mij gemaakt

In het tijdperk van steen
Om nu weer te vinden
Daar, waar de tijden elkaar raken

Is de cirkel weer rond

Liefde 

Intiem inzicht in de Liefde

ChiaraBautista

Liefde geef je samen vorm.
In verbinding. Van hart tot hart. Die connectie is een bedding voor de Rivier der Liefde. En die rivier stroomt. Soms hard.

Van de ene op de andere dag was hij uit contact gegaan. Wel nog heel veel liefde, maar geen contact. Alleen een app, geen ogen, geen gezicht. Geen connectie. En ik was reddeloos verloren. Mijn geopend hart zwol op, pulseerde, en de liefde zonder (zijn) bedding joeg naar alle kanten. Maar géen contact. Wat te doen met zoveel Liefde? Ik werd natuurlijk woedend, op hem.

Natuurlijk werd ik woedend op hem. Hoe durft hij! Zomaar de Liefdesstroom te stagneren! Liefde kent wel duizend vormen en alle duizend geef je samen vorm. Tenminste, dat is mijn idee ...

Er volgde een zeer interessante bespiegeling met vriendinnen over de Liefde zelf. Het stroomt in connectie mét elkaar, maar alleen als je zélf bent verbonden met jouw eigen Bron van Liefde. Het verzorgen van 'een bedding' is een super masculien gegeven. Een masculiene kwaliteit, structuur aanbrengen, creëren van een context waarbinnen het feminiene stroomt en tot bloei komt. Ik vertrouwde op mijn geliefde en zijn masculiene kwaliteit verzorgde de bedding van onze liefde.

Weer 'op mijzelf' is het aan mij om mijn masculiene kwaliteit in te zetten. Om de bedding te verzorgen zodat mijn Rivier der Liefde weer mooi stroomt. De Liefde is er niet minder om. Toch ging daar ook iets mis want ik merkte dat mijn hart gesloten raakte. Dat mijn liefde wel overal stroomde, maar het contact met een man vond ik toch moeilijk. Contact vond ik eigenlijk opeens in alles moeilijk. Ik verstilde. Ik verzachtte. Ik keerde terug naar mijn bron. Mijn bron van overvloed.

Ook de Liefde kan zich eenzaam voelen als ze niet in contact en verbinding staat.
En tóch .... je bent niet minder liefde dan. Je bent nog steeds 100% LIEFDE. You're made from it!

de bron van Liefde

Later die week ontving ik een vriend. We deden een sessie samen, energetisch werk, healing. Je weet wel, toveren ; )) met Liefde natuurlijk. Hij liet zijn essentie en spirit helemaal in zichzelf toe, in álle vezels, in het ruggenmerg, in ál zijn cellen. Hij wérd zijn essentie. Hij verzachtte en opende zich. In contact met zijn heilige bron. Ook hier verzorgde zijn eigen masculiene kwaliteit de bedding, de rots, waarin de bron zich ontspruit. Zodat hij zíjn bron kan ontvangen .... als begin van de Rivier der Liefde .... die stroomt!

Ik vroeg hem contact met mij te maken. Vanuit zijn derde oog, de plek van het hogere hart (net iets boven het hartchakra) en zijn eerste chakra. Ik deed niets, ik ontving. BAM! Wat een prachtige bak licht en warmte kreeg ik. Heerlijk. Het verwarmde me helemaal. Ik ontving Liefde. Ook hij voelde dat zijn energie, zijn liefde werd ontvangen. Hemels.

Daarna vroeg ik hem zijn energie weer terug naar zichzelf te brengen. Ging goed. Of toch? Zijn derde oog bleef kijken of het wel goed was gegaan. Wellicht was er toch ook iets van dat ik had moeten reageren of iets teruggeven? Allemaal lijntjes van attachment. Die, als je niet oppast blijvend zijn en haakjes slaan naar afhankelijkheid van elkaar. Dus we werkten nog even tot alles echt los was.

En zijn energie weer helemaal in zichzelf was. En daar ontdekte hij,
dat het nu toch nét iets minder was, dan eerst. Minder vervuld.
Een gevoel van afgescheidenheid.

In connectie geef je Liefde vorm.

Het vroeg specifieke aandacht om zijn eigen bron weer in álle facetten toe te laten.
Je ontvangt jouw bron in alle cellen in je lichaam.
Je ontvangt De Liefde zelf.

Daar is geen te kort.

1Love sticker van Jasper Springeling

Het is zo bijzonder. We hebben de sessie afgesloten en de ruimte gegeven waarin het helend werk kan plaatsvinden. De volgende ochtend werd ík echter wakker met een gevoel van gemis en te kort. Ik ontdekte dat ik een grote behoefte had om óók contact te maken. Ik had óók uit willen reiken. Ik had óók ontvangen willen worden. Ik had óók nog dat samen willen doen. Geven én ontvangen.

Ik kwam tot de conclusie dat mijn hart op slot zat. Dat ik moeite had gehad om mijn hart te openen en Liefde te géven. In vertrouwen ontvangen te worden. Ook zonder dat vertrouwen overigens, puur om het geven vanúit vertrouwen. Kortom, angst afgewezen te worden had mijn hart gesloten.

Ik stelde voor de oefening nog eens te doen met twee stapjes verder; Ik maak contact met mijn bron en vanuit daar maak ik contact met hem, hij ontvangt. Ik breng de energie weer helemaal terug naar mijzelf. Geen 'restjes' achterlatend en ook in mijn eigen lichaam geen 'leegtes', maar pure vervulling met Liefdesenergie. Daarna maken we sámen contact, waarin we beiden geven en ontvangen. Dit kun je nog versterken met 'verbonden ademhaling'.

Als hij uit-ademt, stuurt hij energie vanuit zijn eerste chakra naar mij toe, ik ontvang dat in mijn eerste chakra terwijl ik in-adem, neem het mee naar boven naar mijn hart, daar géef ik deze energie aan zijn hart, terwijl ik uit-adem, hij ademt dan in. En zo doe je dit een tijdje. Het werkt heel helend. Het maakt los wat vast zit. Het opent je energetisch systeem (Do! Try this at home!).

En zo deden we dit. Hij in Rotterdam. Ik in Arnhem. Aan de telefoon.
Zo heerlijk dat energetisch werken zo gemakkelijk is.
Als je weet wat je moet doen ; ))

Het duurde denk ik een half uurtje.
Waarin mijn hart zich weer opende en ik weer vrij kon ademen.
Er waren tranen gekomen en een diep diep loslaten en openen, vrij kunnen geven. Puur.

Liefde geef je samen vorm.
Deze Liefde is dus on-persoonlijk.

Het is de Liefde zélf die vorm krijgt, in een pure connectie met elkaar.
Los van afhankelijkheidsdraadjes of gevoelens van te-kort.

Een Pure connectie, waarin de Liefde stroomt.
Beiden verbonden met je eigen bron. Dát is essentieel.

Ook om na de sessie (of welke andere gelegenheid dan ook) weer helemaal naar terug te keren. Waarin je jouw Bron van Overvloed, van Liefde, weer volledig toe laat in jezelf.

Jij bent Liefde.
Meer dan een rivier doet vermoeden ....

me in 2010, your key to Love

En raad eens, het contact met mijn ex-lover is ook weer tot stand gekomen.
Al moet ik eerlijk zeggen, dat ik dát heb afdwongen.

Een grenzeloze woede mij eerst overspoelde voordat ik mijn eigen bedding weer vond.
Mijn zachtheid. Mede doordat het hém lukte in Liefde te blijven staan.
En mijn storm te aanvaarden.

We kunnen nu de relatie een andere invulling geven.
Vrijheid, Liefde en Ademruimte.


Zoals ik al zei, Liefde geef je samen vorm.

In ál haar facetten.

Carry me 

* * *

Ook zo'n sessie doen?
Neem contact met me op >> licht [apenstaart] noorbongers.nl
Lees meer over mijn Leergangen en helend werk op Powerplay.academy.

De wind in de zeilen en soms opeens uit de vaart ...

Ik was opeens bij mijn diepste angst. Iets dat ik ook echt had meegemaakt op aarde. Mijn vader had een inschattingsfout gemaakt midden op zee met onze zeilboot. Hij maakte nooit inschattingsfouten. Hij zeilde al vanaf zijn vroege jaren. Ook op zee.

Wij, als gezin, waren zeewaardig, ook al toen ik nog heel en heel klein was. Bijna geboren op zee. Fantastische herinneringen en ik zie het als mijn thuis. Je overgeven aan de elementen. Met een sterke en zeewaardige schipper natuurlijk. Anders moet je niet op zee zijn.

Toch maakte hij eens een fout. Midden op zee. Het was niet eens slecht weer. Het was zonnig. Niemand te zien. Alleen horizon aan alle kanten. En opeens een mammoettanker. Uit het niets. Papa zei, we kunnen er wel voorlangs. Maar dat was eigenlijk niet zo.

Hij draaide ook niet om, maar draaide de motor wat bij. Ik weet nog dat mijn moeder gilde. Theo! Theo! En ik weet dat mijn zusje en ik op de grond van de kuip doken met onze handen voor onze ogen. Weggekropen op de grond. Daar waar je de motor het beste hoort. Die loeide.

Dat grote schip ook. Die blies de hoorn als laatste groet. Dat doen die schepen blijkbaar, als ze het zeilschip niet meer kunnen zien en vrijwel zeker over varen .... niet kunnen stoppen, niet kunnen wijken. Mammoet. Heet niet voor niets zo. De zon scheen. Ik zag dat schip, niet te overzien.

En opeens waren we er voorbij. Opgelucht. Onwennig. Huh? Maar we gingen toch dood? Al durfde niemand dat natuurlijk te zeggen, dat we dat allemaal hadden gevoeld. Mijn vader slikte zijn emoties weg en zei, zó dat hebben we mooi gedaan! Wij zwaaiden naar dat grote schip, dat we het hadden gehaald.

*

Deze week was ik op de Ank. De watersportvereniging van vroeger. De aanleiding was verdrietig. Het wegvallen van een prachtige stoere zeiler die er altijd overal was, Martijn Menschaar. Hij zeilde op de Eendracht, hij zeilde met ons, ik kende hem al mijn hele leven.

Maar wie had kunnen denken wat voor een warm welkom het was. Tussen papa's oude vrienden. Temidden van het afscheid en dat grote verdriet, genoten wij tóch ons weerzien. Memoreerden. 'Wij kennen Noortje nog toen ze een klein deernke was'. Ja. Zij kennen mij al mijn hele leven.

'Zo mooi gebloeid en dat zonder wortels!' zei iemand. En dat raakte me zeer. Wánt die wortels, dat was ook een zeer vroege echtscheiding met ruzie en echt veel scheiding. Terwijl er toch zoveel liefde was. En altijd is gebleven, zo hoorde ik nu van de vrienden van mijn vader.

*

We gingen ook nog even naar de Marino. Ons schip, dat al heel veel jaren van iemand anders is, maar daar nog steeds ligt in de winterberging. De loods die nog steeds hetzelfde ruikt. We liepen er heen, de Marino, naar Marieke en Noor. Een schip op de kant is machtig en weerloos.

Ik liep naar het onderschip en raakte te schroef aan. Ik boog mijn hoofd en voelde het schip. Voelde. En barste in tranen uit. Wauw. Ja, zei de vriend van mijn vader, ja.... zie je. Hoeveel tijd heb je hier wel niet op doorgebracht Noor? Ja .... zei ik, mijn hele jeugd, hij heeft mij altijd gedragen.....

Alle stormen zag ik. Alle prachtige momenten. De veiligheid met mijn vader. Mijn vertrouwen in hem en in de zee. Alle reizen. De zeilen ..... en mijn angst voor het water. Een hele diepe angst heb ik (ik heb pas vorig jaar echt durven zwemmen tijdens het zeilen!) en nooit mijn Diploma B gehaald.

Water is eng.
Zeg ik als zeiler.
Vrienden zijn veilig en vaders ook. Zeker de mijne. Op zee.

Pas thuis kwam opeens die herinnering. Ik lag in mijn grote bed, een zee op zich, ook zo mooi en zwevend. En opeens kwam die herinnering en daarmee de angst. Te sterven midden op zee, overvaren te worden. Mijn lichaam schoot in dezelfde houding. Ik denk dat ik toen 4 was.

Ik wist niet goed wat te doen. Met deze herinnering. Met deze angst. Steeds weer dook het beeld van dat grote schip op en mijn vader die de motor nog wat bijzette. Ook geen keuze meer had. Omdraaien was ook geen optie meer. Door. Doorgaan. Paniek, blinde angst. Wit.

Ik merkte aan mijn lichaam dat dit een reflex is op angst. Inéen duiken, wachten tot het over gaat. Freeze! Als het goed gaat word je daarna weer gedragen door de golven.

Maar het beeld keerde een aantal dagen terug en en werd een nachtmerrie. Ik schrok steeds weer en mijn lichaam kromp ineen. What to do? Ik overwoog even MDR (want zoiets kun je toch gewoon wegpoetsen?!) maar besloot er doorheen te gaan. Dwars door de angst heen.

Te vertrouwen
Op papa en zijn inschattingsvermogen
Op het universum en dat áls we daar waren ondergegaan dat de bedoeling was geweest.

Dat ik dan was opgenomen in de zee, met de walvissen (mij zo dierbaar). Dat ik in dat zweven mijn vader en zusje en moeder had ontmoet. Dat dát ook een bijzonder einde was geweest. Vrede. Een begin van een nieuw begin, het sterven, het overgaan naar een andere wereld. Dat dát het moment zou zijn geweest. En, omdat dat níet was gebeurd, het niet de bedoeling was geweest. Dat ik mag vertrouwen op het lot. Op het moment. 

Ik voelde de oneindigheid van de zee. Ik verbond mij daarna met de wateren in mijn eigen lichaam, in mijn cellen, en probeerde daar deze overgave te voelen. De stroming en de getijden. Vertrouwen in het juiste moment. Vertrouwen in elkaar. Als je sterft dan sterf je. 

Ik omarmde het helemaal. En eindelijk ...... eindelijk kon ik er in ontspannen.
Ik voelde mijn lichaam tot rust komen. Het angstige beeld werd zacht. 

De primaire schrikreactie op angst nam af. Ik durfde verder te kijken. Voorbij dat beeld. Los te laten en te vertrouwen op God (of hoe je haar ook wilt noemen, the divine ; )) dat ons altijd brengt op de plekken waar we wezen moeten.

*

Zo was ik donderdag op de begrafenis van Martijn.
Om hem te eren, om er namens mijn vader te zijn en hém daarmee ook eer te doen.
Wie had kunnen denken dat ik zó werd geëerd als dochter van mijn vader. 

En dat dit zó welkom en veilig was, dat ik mijn diepste angst onder ogen heb kunnen zien.
En kunnen bevrijden.

Dankjewel.




Opgedragen aan Martijn Menschaar : Amsterdam 9 april 1948 * Dubai 23 februari 2019

De mannen aan zee

Ik loop naar het havenhoofd. Het regent en het is koud. 
Toch wil ik daarheen. Midden op zee.
 
Voel me sterk. Voel me kwetsbaar.

Ik kom tot rust zodra ik de pier op wandel. Hoor de zee en kalmte daalt op mij neer. 
Genoeg te doen, maar nu even niet, goed om alles te voelen.

Als er wordt geschud aan mijn fundament. En mijn heilig been is rechtgezet. 
Oude pijn en woedend verdriet als iets van vroeger.

Ik loop de vissers tegemoet. Met stoere pakken, wind en waterdicht. 
Achter het rode sein is het uit de wind. Het staat er vol met bakjes met pieren.

'Ik kom even uit de wind staan hoor!' zeg ik. 'Je doet maar' zegt de visser.

Hij maakt een plekje vrij 'hier, kun je zitten'. 
Ik ben verrast maar zie natuurlijk iets viezigs en wijs 'dat is vies! Daar kan ik niet zitten'. 
'Het is Waáter!' roept hij, maar ik zie wat onduidelijke stukjes pier'.

Verontwaardiging alom. 'Dan blijf je toch staan!' maar ik heb gelukkig een doek bij me (van de behandeling bij meneer de Haas) 'kijk! Zeg ik 'kijk eens wat ik heb!' en voeg er nog aan toe 'ik heb mijn zakenkleding aan, die mag niet vies worden'. 'Dat dachten we al, die heeft een veels te hoge baan, veel te belangrijk voor ons'.

Nu ben ik verontwaardigd en ga zitten. Kletsen.

Wat voor werk ik doe. Over de samenleving mooi maken. Over door Nederland reizen. Een andere man werkt niet. Pijpfitter met zijn hand in het verband. Hij had met zijn hand tegen een betonnen muur aangeslagen biechtte hij op. 'Ik ben echt niet trots of zo' zei hij. Maar ik wel, dat hij dat zei en glimlachte. 'Tegen een betonnen muur'. 'Ja, tegen een betonnen muur'.

Maar hij kon nu wel lekker vissen zei de ander. Ik vroeg of hij gisteren zo had genoten van de rode zonsondergang, maar hij zei geen interesse meer te hebben in zonsondergangen, dat hij alleen nog maar viste op woensdag.

Of ik vrij was.
Nee, ik ging zo iets verzinnen.
Had gisteren een afspraak hier, bleef logeren en wilde nu naar zee.

'En je man maar wachten thuis'
'Ik heb geen man'
Het viel stil en ik keek hem glimlachend aan, 'Nee, echt niet', zijn ogen glinsterden 
'Je bent veel te hoog opgeleid, ze motten je niet!' We lachten. 'Ze willen jonge meisjes zei ik, die gewoon luisteren'.

'Hahaha!' zei de man. 'Wat moet ík nou met een jong meisje! Ik heb de mijne er 30 jaar geleden uitgeschopt en nu mag er alleen nog een héle goede komen. Een hele goede', 'de beste' zei ik. Ja, de beste.

De mannen visten.
Ik keek om mij heen.
En ik kreeg ook nog een vis.

Van de jongen met zijn hand in het gips. Hij stond opeens voor me, een sliptong in zijn goede hand 'hier, mag je meenemen, voor thuis' ... ik keek super verbaasd op 'oh!! Dat vind ik super lief van je maar ik moet nog helemaal naar Arnhem met de trein en ik heb werkelijk geen idee hoe ik dat mee moet nemen'.

Hij gooide de vis terug in het bakje. De andere man vond het maar raar 'geeft ie zomaar een vís weg'

Het leven aan zee.

The Swimming Pool

Een mooie zondagmiddag. We hebben net gelunched. De eerste lente dag zo lijkt het. We hebben gedanst en gespeeld en ontspannen nu wat. Het huis is prachtig. Een park als tuin en een vijver, stallen voor de paarden een eindje verderop een tennisbaan. Toch niet groot, maar ruim. Ruim genoeg. Mét een zwembad. En een hond. Een kleine hond. Zo een die alléén maar wil rennen en voornamelijk wil dat jij daarbij betrokken bent en een natte bal in je handen stopt. Als je ligt aan het zwembad. The Swimming Pool.

A moment of Bliss. Waarin iedereen volledig autonoom is en doet wat het moment hem ingeeft. Niets van de ander verwacht. Vrijheid. Liefdevol plezier. Uitbundig lachen. Liedjes zingen en de hond in het zwembad lokken. Tot dat hij springt. En wij ook. Óf niet. Rusten uit. Wat hieraan vooraf ging was de wens van twee mensen om elkaar wat beter te leren kennen. Twee mensen die elkaar al láng en breed kennen, soms zelfs iets te goed. Mensen die vertrouwen en nieuwsgierig zijn. Naar elkaar. Naar de intimiteit van de ander. Mensen zoals jij en ik. Die spreken met andere mensen die hen raad geven en zeggen JA! Moet je doen, zo’n weekend.

Twee mensen, verstrengeld in de ultieme verbinding. Hun eigenheid schittert in nabijheid van elkaar. De één nog mooier dan de ander! De één nog dónkerder dan de ander. Soms . . ze zijn verslaafd aan elkaar. Dol op elkaar. Eten elkaar op. Gunnen elkaar vrijheid en lust! Lusten elkaar rauw . . . Soms. En vertrouwen op vrienden die zeggen JA! Moet je doen, zo’n weekend.


Ik verwachte sex. Ik verwachte drugs. Ik verwachte Rock ’n Roll en hitsigheid. Ik kwam bedrogen uit. Het was álles wat ik mij erbij voor kon stellen, maar dan met leuke mensen. Echte mensen. Liefdevol. Gevend en uitnodigend. Om jezelf te zijn. Iedere keer nét een stapje verder. Nét een stapje verder dichterbij jezelf. Dóór ademen. Dóór ademen, adem door, dwars door alle barrières heen. Tot je je zelf in levende lijve aanvaard. Ziet. En liefhebt.

Mijn zus vond het maar vreemd. “Nee, je maakt een grapje! Je geeft toch alleen een massage aan je geliefde?” Maar je hebt elkaar nodig om jezelf te vinden. Je hebt anderen soms nodig om de ruimte in te nemen die je past. Op ontdekkingsreis. Door bérgen emoties, verdriet, liefde, pijn, plezier. Sensitiviteit en opgewektheid. Lichtheid door volledigheid.

Licht in mijn hoofd! Werd ik ervan. En zo ook die twee mensen. Die twee mensen die elkaar wat beter wilde leren kennen. Die dachten aan orgasmen en bevrijding. Die mensen kwamen bedrogen uit. Het ging over de energie van het leven en jezelf. Levenslust. Dóór ademen, tot je de laatste druppel hebt gedronken. En dan blijkt er overvloed te zijn. Het lichaam geopend, het hart als een roos, de mensen als bloemen. Je geliefde zoals je hem nog nooit hebt gezien. Echt. Kwetsbaar. Rauw. Schoon. Twinkeling.


Je eigen lichaam blijkt groter dan je dacht. Vele malen dieper, met duistere spelonken van onmacht. Van onuitgesproken verlangens en kwetsuren. Met zoooooveel liefde als dat er op aarde niet is. (dénk je ; ) Geen gelijke zoals jij. Geen peillozere diepte dan jij.

Wars van preutsheid blijk je toch zo opgevoed. En voel je niet de diepste bron. Bang voor de diepte. Bang om gekwetst te worden. Bang om alles te laten zien. Omdat je weet dat alles één is, dus . . als je je schoonheid wilt etaleren je de voetveeg van de duisternis meeneemt. Die alleen maar zo duister is omdat je haar niet wilt zien. Niet verlicht met jouw eigen liefde. Lichtangst.

Die liefde is grootser is dan je had verwacht. Ze vraagt je je te openen tot de laatste moleculen omdat ze anders niet kan stromen, niet genoeg ruimte heeft. Ze wil alles. De liefde wil expanderen, dwars door je lichaam resoneren. Groter worden door te delen. Stralen en schitterend. En niets is fijner dan een fladderende liefde die zich vrij voelt. Gezien. Open en opgewekt. Blijmoedig. Licht in het hoofd én toch vanuit je diepste kern.

Adem door . . . adem door . . . en voel het tot in het aller-verwegste puntje van je lichaam. Je geest laadt zich op. Verruimt zich nog een beetje, en koestert zich in je lichaam. ‘Ahhh wat een genot’. Eenheid. Thuiskomen in jezelf.


En dan, nog een beetje knipperend met je ogen. Van het felle licht, de schoonheid van het naakt bestaan, lichtelijk onthutst, zie je daar . . . opeens . . . . de zinderende liefde van anderen. Én van jouw geliefde. Verbinding met jezelf blijkt een deur, een prachtige poort naar het werkelijk ontmoeten van de ander. Levend vanuit je eigen bron, de onuitputtelijke bron van liefde.

En zij zagen elkaar, je weet wel, die twee zoals jij en ik. En zij ontdekten dat echte vrijheid pas ontstaat als je in verbinding bent. We leven het leven als in The Swimming Pool. Een mooie zondagmiddag. We hebben net gelunched. De eerste lente dag zo lijkt het. We hebben gedanst en gespeeld en ontspannen nu wat.

Bang ben ik niet. Om de wereld weer in te gaan. Want ík weet, dat The Swimming Pool een haalbaar doel is. Altijd bereikbaar.





Uitgesproken op de Dag van de Retoriek * 2012

Mijn held. Trans for me.

Mijn held. Op mijn 13e kreeg ik twee boeken. Van vrienden van mijn moeder. Stoere vrienden. Stoere boeken. Ondoorgrondelijke stripboeken. Ik snapte er niets van. Science Fiction. Jaren later raakte ik gefascineerd en het liet me nooit meer los. Moebius.

Té mooi. Té bizar. En † zaterdag overleden. Vorig jaar bezocht ik zijn tentoonstelling in Parijs. Tranen van ontroering de tekeningen LIVE te zien, échte tekeningen, geen reproducties. Écht. Energiek, magisch. Jullie mogen mijn boeken nooit lenen. Wél hier komen lezen. Ik bleef er úren.

Ik kreeg toen de eerste twee delen van de Incal. Nu heel zeldzaam, in eerste druk. Ik verzamelde ze allemaal, behalve de laatste, onvindbaar. En wonderwel mocht ik deze lénen van iemand. En nog onverklaarbaarder raakte deze ZOEK in de trein. Sindsdien leen nooit meer 'de liefste dingen' van mensen. . .

Moebius. Een andere werkelijkheid en toch heel dichtbij. Tekent het onzichtbare en je bent erbij. Hij tekende mij natuurlijk, in talloze vormen ; ) ik herkende mij in de magische werkelijkheid. Puur. Een tijdreiziger dwars door alle universa op missie.

Met titels als 'De Planeet normaals', 'Garage Hermetique', 'De Reparateurs', 'De Godin' en 'Les Maîtres du Temps' en 'Moebius in LA'. "Houdt moed broeders, boven aan de oppervlakte is werk aan de winkel!" is mijn lievelingscitaat uit de Incal, want, ja de wereld is er om te redden ; ) Avontuur en surrealisme.

'Een groot man is weer thuis' zei Kristof. En ik dacht, Altijd Thuis! én, ze zullen wel feest vieren nu, om terug te kijken op zo'n leven en met die heerlijke onbewaakte ogenblikken, waarin zooooooveel kosmische boodschappen te lezen zijn.

En sublieme grappen. Echt een fijne versie van de werkelijkheid.

Mijn held. Trans for me.




2001 aprés Jesus Christ
De film Les Maîtres du Temps
De Arzak Rhapsody series
The Silver Surfer
Een waanzinnig overzicht

Waarom het NNF niet zonder Playboy kan

In de nazomer in de prachtige bossen van Drenthe vond het NNF plaats. Waar innovatieve denkers uit heel Nederland zich verzamelen om mooie dingen te denken, te delen en te maken. Soms met een heel serieus karakter en een casus om soms gewoon puur voor het plezier. Gelukkig bouwen we samen ook heel het terrein op en daarna, weer af. Hulp is gewenst! En ik zou de tijdschriften en magazines meenemen.

Een enorme verzamelaar ben ik, vooral van de tijdgeest, die zich in 100 verschillende vormen aandient. In management bladen, in design magazines in de Wall Paper en de Zone 5300 (die ik overigens niet meenam, want die verzamel ik echt ; ) in de Libelle (ik werd er enórm op aangekeken in de eerste klascoupé) waar tot mijn verrassing een artikel in stond hoe je het beste tegen je baas in opstand kon komen. In De Donald Duck die overigens steeds meer moralistisch wordt en natuurlijk in de Cosmopolitan, de Ode, Currency, de Elsevier en Filosofie Magazine. Het hele bos bezaaid met interessegebieden.

Toch miste ik de Playboy. Ik had onderweg op een tankstation gekeken en zag de editie die óók nog eens speciaal over voetbal ging en vond het prachtig! En ook super overdreven om een Playboy te kopen, welk meisje doet nu zoiets, dus ik deed het niet. Toch miste ik hem echt, en toen iemand boodschappen ging doen heb ik hem gevraagd er een mee te nemen. 'Écht?' vroeg hij, 'Ja, écht.' En toen was ie er, de playboy op het NNF. Meteen kwijt natuurlijk. En ik besteedde er ook verder geen aandacht meer aan.

Tot ik mijn liefde voor magazines én diversiteit deelde met Herman en vond dat de perspectieven uit álle gebieden noodzakelijk zijn op een evenement dat vorm geeft aan innovatie. Voordat je het weet leest iedereen alleen maar serieuze kost over innovatie, problemen, management en ICT en glimlacht er niemand meer even met de Donald Duck of geniet van de nieuwste Moooi collectie. Daarom. Ook Naakt.

Waarop Herman uitriep 'Ja, maar dát is zo geweldig aan die mannen bladen. Die geven je gewoon wat je mooi vindt als man, dure gadgets, auto's en naakte meiden en geven je daarbij hélemaal het gevoel dat dat GOED is, ook al kun je die meiden nooit krijgen en zijn die auto's en gadgets veel te duur. Droom er lekker van!'. (!) 'Én', voegde hij er nog aan toe 'dat is dus zo stom aan meidenbladen, die geven je de hele tijd het gevoel dat je NIET goed genoeg bent!'.

Wat een heerlijk inzicht.

Een lichtje in de verte

Na vijf nachten kamperen in de bossen van Drenthe werd ik midden in de nacht wakker en zag de Euromast lichtend in de verte. 'Kristof, Kristof! We moeten opstaan, er staat iets in het veld dat we mee gaan nemen!, Kom!'.

Ik had de Euromast niet herkend. En zag 'm ook als iets heel kleins dat je mee kunt nemen. In je broekzak. Blijkbaar verandert het NNF je perspectief op de dingen.

De man die een nieuwe functie wilde

Het Onbewaakte Oogenblick

Gefilmd door Annedien Hoen in Enschede na de voorstelling van de Karavaan der Vertellers. Volgens Annedien zit het onbewaakte vooral in momentum 0:36.
Plezier!

Eigentijds sprookje.

Heel lang geleden
Toen de wereld nog een sprookje was,
Droomde ik over de realiteit.

Iets met een moeder die ziek is
en de weg kwijt.
En toen stond ik daar echt.

Samen met mijn zusje te beslissen
waar ze het beste kon wonen.
Eventjes, voor na het ziekenhuis.

En wat wij dan belangrijk vonden,
We hadden één week.
Maar met ons eigen leven erbij,

Eigenlijk die ene dag.
Met vrienden. Die dingen uitzoeken.
Én onze intentie. En dat is een boel!

“Het ligt in de natuur” zei mijn zus,
“Dat doet haar goed” zei ik.
En nu woont ze daar;

en bedenkt in welke fase
van de werkelijkheid zij nu leeft.
Gelukkig steeds dichter bij ons.

En háár perceptie van de realiteit
Is er een die grenzen overschrijdt,
en daarmee óns,

onverwachte vergezichten biedt.

De Onstuimige blindengeleidehond

Ik wachtte op het perron. Naast mij stond een blinde man. Zijn ogen draaiden naar het niets. Hij had een witte baard en een bos wit haar. Een soort blinde wijze. Zijn hond had hem geposteerd vlákbij de rand van het perron. Precies op de witte stippellijn. Ik dacht nog; 'hij vertrouwt zijn hond, maar weet hij wel dat hij aan de rand staat?'

Een nogal onstuimige blindengeleidehond. Super nieuwsgierig. Wakker. Onrustig. Én een herder! Meestal hebben blinden zo'n bijzonder saaie en goedwillige labrador. Maar dit was er een van een geheel ander kaliber! Die wilde zélf de wereld in.

De trein kwam. De hond sprong op en snuffelde naar 'waar is de ingang!'. De trein stopte. Mensen wilden uitstappen. Maar de hond trok de blinde man zomaar de trein in! Een blinde die voordringt... Haast de trein in wordt gesleurd door zijn hond! Toen zaten ze samen weer rustig. Of, de man maande de hond tot rust.

Die hond zal wel op die man lijken, dacht ik toen.

Langzaam Lopen .......

Ik kwam aan in Antwerpen. Het prachtige nieuwe station, waar je door alle verdiepingen heen kan kijken. Een menigte mensen. Zoals altijd op tijd naar hun doel. Doelgericht. Of even wachten en (n)ergens aan denken. Er liepen allemaal beesten. Grote beesten, zo groot als mensen, van pluche. Groene vogels. Gele kanaries. Bruine Giraffen.

Ze waren met heel veel! En bewogen zich héél langzaam. Of eigenlijk bijna niet. Ze deden niets geks, maakten geen contact. Ze waren daar gewoon. Bewogen zich door de massa of zaten stil op een trap. In tableau, zoals dat in theaterthermen heet. Prachtige bewegingen! Maar ze maakten iedereen in de war.

De mensen. Gewend zich anoniem op te stellen in de openbare ruimte, werden geïntrigeerd! Of .. ze liepen door, zonder zich eraan te willen laven, keken weg. . Of, ze keken verwonderd om. Dit verstoorde geheel de dynamiek der reizigers!! Iedereen botste tegen elkaar op, liep langs elkaar weg of keek nog eens om en daarmee per ongeluk iemand aan. Ha! Wat een grap.

Stilte. Verwondering. En daarmee iedereen zich weer bewust van het hier en nu; "Wat is DIT nu?!" Pura Vida. Inderdaad ........... het onbewaakte ogenblik zichtbaar maken is soms noodzakelijk ; ) Hoe je er ook mee om gaat ... je doet IETS.

We hadden in Costa Rica al ontdekt dat als je langzaam loopt, je er dan sneller bent.

Wat fijn!

Wat fijn, als mensen je zo goed kennen. 'Met een open boek lees je nog eens iets', staat er op een van onze orakelkaartjes van Spik en Span (geheime act van Noor en Dineke). Maar niet iedereen kan je zomaar lezen! Dat vereist een goed inlevingsvermogen en ook het vermogen om verder te kijken en meer te zien. En dan een liedje op te sturen dat zo schoon is.... dankjewel Annedien.

De Liefdesbij

Ik kreeg de bij van Jascha en Carolien. Vorig jaar. Het was een heel bijzondere bij. Hij gaat van dame naar dame om hen te helpen gelukkig te worden in de liefde. En nu, hoorde de bij mij mij. Jascha en Carolien waren inmiddels in gezelschap van ware liefde. 'Zorg goed voor de bij' zeiden ze nog. Of zorgt de bij voor mij?

Ja, hij zorgde goed voor mij. Hij zoemde stil door de kamer. Zijn vrolijk gezichtje mijn hoop. De liefde van mijn vriendinnen daarbij. Mij is het ook gegund. Soms was er een hele mooie flirt voor de zomer of een weekend, en de bij bleef.

Tot opeens mijn liefde daar was. Groots en meeslepend. Stil en dichtbij. De liefde reikte uit naar weidse vergezichten en plaatsen in mijzelf waar ik nog nooit geweest was. Overstelpt en onder de indruk van de intense liefde, vroeg ik mij af wat ik toch eerder met die jongens had geprobeerd! Proberen inderdaad. Dit IS.

En dat wist de bij ook. Vorige week heb ik hem weggegeven. Heel bijzonder. Aan Talitha. We spraken af in de 1e klas en we spraken over liefde. Over de grootsheid daarvan. En over de openheid die in jezelf nodig is, om liefde te ontvangen en om Liefde te geven.

Vaarwel bij. Het was fijn bij mij.

Het onberispelijke Zwitserland

Nu weet ik waarom de musjes wegtrekken uit Nederland. Er is helemaal geen gras! Ze noemen ze toch gras-musjes? Hier zitten ze de hele dag in het gras.

Er zijn ook allemaal kunst-stukjes gemaakt van bloemen en planten. Zo zag ik een uil, een grote pauw, het St. Peppers Lonely Heart tafereeltje en nu een soort iglo in opbouw van plantjes, waar de musjes naar toe vluchten als een boot teveel lawaai maakt.

Het zou ook kunnen zijn dat de musjes bij ons wegvluchten omdat er structureel teveel lawaai is. En ze bovendien geen kunstige toevluchtsoorden hebben waar het goed toeven is ; )

De Euromast

Ik spreek vaak af op de Euromast. Een toeristisch, door Rotterdammers vergeten plek waar het goed toeven is. Vooral als de toeristen elders zijn. Het weidse uitzicht geeft zo een weids perspectief dat gesprekken als vanzelf een hoger niveau krijgen ; ) wat leidt tot meer essentie. Én verwondering. De grootse haven en stad aan je voeten. Het is net als bij de zee, daar botsen je gedachten nergens tegenop waardoor ze alsmaar mooier worden. Zorgelozer en puurder. De Euromast heeft nog als voordeel dat je allerlei anekdotes over de stad kunt vertellen. De ontwikkelingen, de toekomst, de leuke weetjes, stiekeme plannen ; )

Laatst was ik er weer. Met Youssef afgesproken over zijn stage bij Great Place to Live. Hoe dat was. Hoe dat zou kunnen worden. Het was op Hemelvaartsdag. Eigenlijk een vrije dag. Maar hij is Moslim en mijn religie is altijd. Dus het was een goed moment. Het werd een heel boeiend gesprek. Het werd steeds drukker. Bussen mensen hadden zich verzameld om het uitzicht te bezien. Vele talen om ons heen. Uiteindelijk wilden wij weg. Er stonden minstens 50 mensen te wachten op de lift! Het was geen doen. Dat vonden zij ook, van de Euromast: 'Er mogen bij hoge uitzondering mensen onder begeleiding met de trap naar beneden, dit duurt ongeveer 10 minuten'. 'Jaaaaa!' zeiden 30 mensen (!) en met zijn allen liepen we de trap af.

De trap??? Een zeer ouderwets stalen trappenhuis met open treden dat direct in de schacht van de Euromast was gehangen, met een peilloze diepte ernaast. Spannend!!!!!! Het duurde meer dan 10 minuten. En we hoorden dat eens per jaar de NK (Nederlands Kampioenschap) Trappenlopen hier werd gehouden. Op én af. Wauw! Ik wist dat helemaal niet. De hoogste trap van Nederland leent zich natuurlijk het beste voor dit ongewone kampioenschap.

En ik vroeg mij af. Stormt iedereen dan tegelijk die trappen op? Of gaat het per interval en kan je elkaar dan inhalen op die trappen, of juist niet?

Een 2e klas reis

Soms reis ik liever 2e klas in de trein. Mijn mega luxe van een 1e klas OV Jaarkaart kent ook zijn keerzijde. 's Avonds terug om een uur of zeven begeef ik mij tussen vermoeide mannen in grijze pakken die zich verdiepen in een dossierstuk, het Financieel Dagblad of hun laptop. Trouwringen geven de vrouw thuis weer waar ze naar toe gaan. En dan ik, in vrolijke kleuren gekleed met een futuristische strip of de Donald Duck. Of mijn laptop natuurlijk ; ) Maar dat is een Mac. Er reizen overigens ook hele leuke mensen 1e klas en die grijze mannen geven ook een soort rust.

In de 2e klas kwam het verhaal van de zwevende priester tot mij. Plezier, kabaal, een aangeschoten jongen met zijn vouwfiets en een échte Rotterdamse. Kletsen. Zomaar over van alles. De gekkigheid der dingen. Vierkante wielen waar je vroeger nooit last van had en een prestige brug in Rotterdam die niet tegen wind kon.

De Rotterdamse schaterde het uit! Ze las de krant en las voor: 'Zwevende priester verdwenen, toen hij opsteeg aan duizenden ballonnen'. Het verhaal werd steeds bizarder. Toen bleek dat het een reis was bedoeld om geld op te halen voor vrachtwagenchauffeurs. Hij was vertrokken in een opblaasbare stoel, de wind hem de andere kant op had gewaaid en zijn mobiel het niet meer deed. Toch gek dat er geen vliegtuigje meevloog.

De priester. Op een dag zei hij 'Ik heb een goed idee!', en iedereen verklaarde hem voor gek, maar vond het uiteindelijk ook een goed idee 'Uniek in de geschiedenis!'. En nu is hij kwijt. Dacht hij, 'God roept mij' toen hij de andere kant op werd gestuurd? In de trein was iedereen het er toch over eens dat het de bedoeling van God was geweest 'Hij zal wel iets of zijn kerfstok hebben gehad'.

Of niet. En was het de bedoeling van God om wereldwijd te laten zien dat je waanzinnige ondernemingen kunt starten, zomaar voor je plezier én voor het goede doel? Het onbereikbare nastreven. En dat er dan altijd mensen zijn die je helpen je droom te realiseren. Ongeacht de goede afloop ..... Op hoop van zegen.

Op een zondagmorgen

Heel weinig geslapen. De nacht dat mijn vriendinnetje Barbara haar grote liefde ontmoette. Heel gezellig. 5 uur thuis. Toch nog douchen en haren wassen, anders werd het niks de volgende ochtend. Een foto shoot. Juist.

Naar Amsterdam, een tochtje over het IJ, een echte studio. En Manon van der Zwaal, die mensen écht kan fotograferen. Zoals ze werkelijk zijn. Een camera op 20 centimeter afstand. 'Eh ...... ', 'ik zet wel even een muziekje voor je op'. Het werd Billy Jean. And here I am, full page, full swing in de Goodies.