De onzichtbare vijand die van iedereen een verdachte maakt

1. 

'OH, jij hebt nog géen mening!' zei hij twee dagen na de aanslagen op 9/11. De wereld was in rep en roer en ik had inderdaad geen mening. Wél wist ik dat iemand een Meesterzet had gedaan die de wereld voorgoed had veranderd. 

De wereld werd daarna overspoeld door veiligheidsmaatregelen tegen terrorisme. Onschuldige mensen werden opeens állemaal verdacht een terrorist te zijn en moesten zich bewijzen het niet te zijn. Iedereen liep door poortjes, werd gefouilleerd, was verdacht. Het trok alle financiën. 

Er werden borden geplaatst in Rotterdam ‘wij waken met camera’s over uw veiligheid’. Ohja, dacht ik toen, is dat zo? Is dit veiligheid? Er ontstond een diepe angst in de samenleving met verstrekkende gevolgen. Het polariseerde bevolkingsgroepen.  

Het lijkt op nu. We vechten tegen een onzichtbare vijand, er zijn verregaande maatregelen, waar gezónde mensen zich aan moeten houden. Waarin de overheid opeens intimiteit kan beboeten (!), en straks met de noodwet je huis binnen mag komen, je gangen mag nagaan etc. etc. etc. 

Een samenleving waarin ieder gezond mens verdacht is. En zich voortdurend moet indekken en bewijzen. Die schúldig is als hij een ander mens aanraakt.    


Bestuurlijke integriteit  

De overheid regeert met repressie, normen en (eenzijdige) berichtgeving. Waarvan je je inmiddels kunt afvragen of dit juist is en berust op een integere grondslag waarin de vitaliteit van onze samenleving wordt gediend.  

Wat ik zie is dat in de maatregelen van de regering angst zegeviert. Zij komen voort uit angst (voor de onzichtbare vijand) en vergroten angst. Mensen worden wantrouwend naar elkaar.  

Ouders worden van kinderen gescheiden. Bij gescheiden ouders betekent dit dat één van de (gezonde) ouders zijn of haar kind niet mag áánraken. Wie weet voor hoe lang. Het kind toegang ontzeggen tot een van de ouders wordt, in echtscheidingen, inmiddels als mishandeling beschouwd. En hoeveel samengestelde gezinnen zijn er inmiddels?  

Oude mensen worden alleen gelaten in hun nadagen. Raken hun zelfbeschikking kwijt of ze wel of geen bezoek willen ontvangen. Sterven zonder nabijheid en een zachte omarming. Terwijl die laatste fase zo ongelofelijk mooi en belangrijk is. 

De overheid doet dat onder het mom van ‘zorgen voor onze volksgezondheid’. 

Maar is zorgen voor onze Volksgezondheid niet ook het zorgen voor een samenleving waarin vitaliteit ontstaat? Waarin mensen sterk zijn en weerbaar, elkaar beminnen en begroeten en in diversiteit omarmen? Waarin mensen samen-leven.  


De JA beweging

Sinds 2002 (de dood van Pim Fortuyn) heb ik mij afgewend van de politieke arena (waar verschillende mensen mij van kennen ;-)) en richt ik me uitsluitend op waardecreatie. Ook in bestuurlijke context, dwars door politieke voorkeuren heen. 

De JA beweging. Versterken wat goed gaat. Vitaliteit opzoeken en bekrachtigen. Dat werkt.  In mijn Great Place To Live edities (2005-2010) kun je er van alles over lezen. In de projecten erna (Nieuwe Oude Dag, Gezonde Wijk, Bank van Waarde) hebben we alles in praktijk gebracht.  

Ook mijn energetisch werk is hierop gericht: Wat is de bron van vitaliteit? Hoe versterk je dit en laat je lós wat niet dienend is. Dát is leiderschap.  

Ik heb daarin prachtige resultaten gezien. Die verschillen overbruggen. Juist omdat het de essentie weerspiegelt. Waarde creëert. Mensen willen dat ook graag, het geeft veel veerkracht en plezier. Met klinkende resultaten.


De weerbarstige werkelijkheid  

Het beleid van de overheid laat helaas  iets anders zien. Daarin wordt juist alles geïnstitutionaliseerd en moet voldoen aan een bepaalde norm. Norm. Waar aan je moet voldoen, maar die meestal geen ruimte geeft om jezelf te zijn.  

En authenticiteit, dat is nu nét wat mensen, projecten én een land een ziel geeft. 

De norm wordt nu 1,5 meter. Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik in een situatie zou komen waarin de overheid mij verbiedt een ander mens te knuffelen en zich daar nog op laat voorstaan ook. Desnoods de wet aanpast.  

De onzichtbare vijand. Waarin mensen elkaar inmiddels aanspreken ‘Jij mag niet gaan zeilen, want als er iets gebeurt, dan pak je een bed van de IC. Dus je bent asociaal als je dat doet’. We spreken over gezónde mensen.  

Hebben we óóit gezegd tegen mensen die teveel roken, drinken, suiker eten óf gevaarlijke sporten beoefenen: ‘Dat mag niet. Als jij iets krijgt, pak je een bed van de IC en dat is asociaal’. Want er is niet genoeg zorg capaciteit'. Zoals er nu wordt gezegd: ‘Mensen die tóch knuffelen, mogen geen bed op de IC als ze Corona krijgen’. What happenend?  

We kunnen dit beleid gaan bediscussiëren, over de waarheid van feiten twisten en er telkens een ander perspectief tegen-over zetten. Maar daar doel ik niet op.  

Ik vraag me wel af, wat staat hier vanuit de overheid tegenover?  Tegenover deze verregaande repressie en controle.  

En de creatie van de wereld die wij wensen 

Waar wordt geïnvesteerd in vertrouwen, in vrede en een liefdevolle samenleving? Waar leer je in deze warboel je integriteit hoog te houden? Waar leer je op te staan voor deze waarden en vorm te geven aan het leven en onze samenleving?  

Burgerparticipatie. De inclusieve samenleving. Zelf verantwoordelijkheid nemen.Samen-Doen. Daar waar de overheid haar mond van vol heeft.  

Waar leer je op deze niveaus leiderschap te ontwikkelen? Waarin je jouw (professionele) leven vorm geeft. Met impact op onze samenleving. Wíj geven dit toch vorm? Samen. 

Waar investeert onze overheid in deze beweging?En ... waar investeren wij zélf in deze beweging. 

Iedere stap is de eerste. Iedere stap geeft vorm. Iedere stap kan ons menselijk bewustzijn en waardigheid vergroten óf verkleinen. Iedere stap kan de ruimte voor liefde vergroten of versmallen.  

Wees je bewust van jouw cirkel van invloed. 

De resonantie van wat je doet, ieder woord dat je spreekt. De intentie waarmee je onderneemt.  

Maakt het verschil. 

* Dit artikel is gepubliceerd in Signs of Time * mei 2020 de nieuwsbrief van Noor Bongers 

1. Esther Kokmeijer op reis  

Congruent Leiderschap

Ik werk graag op alle lagen. Op meerdere lagen van 'de werkelijkheid', je persoonlijkheid én binnen casuïstiek. Mijn zeer brede interesse en fascinatie voor de belevingswereld van mensen maken dit mogelijk. Iedereen leeft in zijn eigen perceptie en heeft daardoor een specifieke betrokkenheid bij iets.

Zo werkt mijn zus in de sociale werkvoorziening omdat zij verstandelijk beperkt is en is heel trots te werken in een 'vrij bedrijf!'. Dit betekent dat ze is gedetacheerd naar een 'normaal' bedrijf dat mensen 'met een rugzakje' inhuurt. Voor dit bedrijf is dat goedkope arbeidskracht, want ze ontvangen er subsidie, ze geven een MVO Vinkje.Tot mijn zusje opeens vertelde dat ze niemand meer kon verstaan. Er waren allemaal Polen aangenomen. Tot ze vertelde dat de hele afdeling was opgeheven en er in Polen een fabriek was geopend. Zij verhuisde naar een andere afdeling en is nog steeds heel trots dat ze bij een 'vrij bedrijf' werkt.

Kan het 'vrije bedrijf' haar faciliteren zodat ze een gelijkwaardige positie heeft en óók groeit en zich ontwikkelt. Op haar eigen wijze. En wij, als 'gewone' mensen leren omgaan met haar op een zeer gelijkwaardige wijze. Een interessante mix van percepties én waardecreatie.

Verschillende perspectieven

Het is interessant deze verschillende perspectieven te belichten voordat je beleid maakt, of een strategie. Is er een oplossing mogelijk die álle partijen laat groeien en ontwikkelen. Passend bij de ambities? Vaak wel, maar het is even zoeken.

In al mijn onderzoeken en projecten komt steeds naar voren; in het licht van de hoogste ambitie meander je (samen) naar dit hoogste doel. Als het hoogste doel een mooie wereld is waarin we plezierig leven, geeft iedereen hier op eigen wijze invulling aan. Het is goed elkaar hierin steeds écht te ontmoeten, uit te spreken, te herijken. Steeds te bepalen waar je staat ten opzichte van de hoogste ambitie én ten opzichte van elkaar. 

Erkenning geven aan alles dat er is én een volgende stap bepalen.

Persoonlijk Leiderschap

Zoals je dit tússen mensen hebt in uiteenlopende situaties, zo heb je dit ook in jezelf. Je reageert anders als je 'de moeder in jou' laat spreken dan als je 'de minnares' ruim baan geeft of natuurlijk 'de ambitieuze carrière vrouw'. Ieder aspect heeft een andere behoefte én reageert anders al naar gelang de situatie. haha! Grappig om op je werk eens de minnares vrij baan te geven en dit ook echt toe te passend. Niet persé met intimiteit, maar het archetype in jezelf. Waar heeft zij behoefte aan? 

Dit zelfde kun je natuurlijk genderneutraal maken én mannen kunnen hun innerlijke man, jager, tovenaar, vader, minaar én de professional aanspreken.Verschillende lagen van jouw persoonlijkheid hebben verschillende behoeften. Zo had ik zelf eens in een situatie een innerlijke vrouw die zich verraden voelde, een professional die zei 'dat hadden we niet afgesproken', een innerlijk kind dat zich in totale schrikreactie bevond en de hogepriesteres in mij zei 'Right on Track Noor! Gaat prima zo'. En ik had hen allemaal te eren om goed en wel uit de situatie te komen. Geheeld. Sterk.

Fascinerend is het!

Zo coachte ik een man wiens innerlijke tovenaar een groot helder JA had op alles, zichtbaar, helder en in vól vermogen. Hij voelde ook een grote blokkade waardoor het JA (van Meesterschap) niet geleefd kon worden. En voordat meteen alle aandacht naar de blokkade ging zei ik 'Maar de Tovenaar heeft dus een helder JA?'. 'Ja', zei hij. 'Ja, een heel helder JA, daar staat niets in de weg. Oké, we hebben dus een helder JA én ergens een blokkade. Dat is de situatie. Ze kunnen beiden bestaan. 

Ik vroeg wie die blokkade gaf, zijn innerlijk kind of zijn man? 'Oh .... mijn man', verzuchtte hij. 'Ben je soms moe gestreden', vroeg ik? En daar kwam een man tevoorschijn die zó lang zijn best had gedaan, net een relatie had verbroken en nog meer dingen die een man zeer en zeer moe maken. Zijn man had behoefte aan rust, zijn zwaard en harnas even af te leggen. 'Ga maar liggen', zei ik 'geef je zelf comfort. Geef je innerlijke man wat hij nodig heeft'. Ik legde een dekentje over hem heen.

Ondertussen was er nog steeds een heel helder JA van de tovenaar (jouw hoogste bewustzijn en potentie) waarin de man heel fijn kon rusten. Het maakte het veilig. Zó veilig dat zijn innerlijk kind zich liet zien, zeer bang, want geknakt door misbruik. We nodigden het kind uit veilig in de schoot te gaan liggen. Wat ook lukte. Ontroerend en mooi.

Dan was er nog de professional. Die verveelde zich stierlijk, stond van alles en iedereen afgekeerd zijn best te doen en was eigenlijk woedend. Want, wat heeft een professional nu aan zoiets vaags als een tovenaar en een man die alleen maar wil rusten? Moe is. Niets doet. Wat bleek was dat de professional zónder verbinding met de essentie van de man aan het werk was. Al heel erg lang. Alle ballen hoog houden. Enorme verantwoordelijkheid.

We nodigden hem uit. Heel kwetsbaar werd hij. Heel klein. Hij kroop zelfs weg bij het kind. Onzichtbaar wilde hij zijn en het niet meer weten. 'Ooooh', fluisterde ik 'kijk maar eens of het kind holding te space kan doen voor de professional'. Magic. Het kind voelde zich zó veilig dat het de professional met ópen armen ontving. Zoals alleen kinderen dat in alle onschuld en pure liefde kunnen doen. 

Heel langzaam kwam de hele situatie (en mijn client) tot rust. Steeds weer was er het JA van de tovenaar, de man die rust, het kind dat zich veilig voelt en de professional die zich kon verbinden. 

Balans.Vanuit deze eenheid ontstond rust. Vanuit rust inzicht. Vanuit inzicht zin om te ondernemen. 

En er ontstond zelfs ruimte om het feminiene element te ontvangen. Want dát deel hadden we nog niet ontmoet. De Priesteres, de vrouw, het meisje. In deze sessie smolt uiteindelijk alles samen waarin álle elementen afzonderlijk zijn en worden geëerd.Ieder met een geheel eigen behoefte en dynamiek.

Eenheid in verscheidenheid

En zo zie je dat je elementen die totaal verschillend zijn tóch samen kunnen werken. Door alle elementen afzonderlijk te erkennen én de behoefte te detecteren. Wat heeft mijn zus nodig om te groeien? Wat het 'vrij' bedrijf? En wat de mensen uit Polen die hier zijn? En bij mijn client. Als we deze verschillende aspecten niet hadden geëerd was de man in kwestie nu vast nog steeds op zoek naar de blokkade waarom hij het helder JA van zijn tovenaar niet kon leven. Had hij zich schuldig gevoeld dat het niet lukte..... Nu vervolgde hij opgewekt en blij en met zeer veel ondernemingslust én rust, zijn weg.

Congruent Leiderschap gaat hier over. In alle lagen van de werkelijkheid congruent handelen. In het licht van de hoogste ambitie, een vrij mens, een mooie wereld, erkenning geven aan alles dat er is. Behoeften detecteren én hier invulling aan geven. Zo ontstaat eenheid én leiderschap dat werkelijk bij draagt.Aan de ontwikkeling van mensen én aan de wereld die we graag voor ons zien.

Strategie en energetisch werk

Ik heb jullie graag een kijkje gegeven in mijn werk- en zienswijze. Over hoe je dit kunt toepassen binnen bedrijven, concrete casuïstiek én in jouw persoonlijk leiderschap. Een mooie combinatie van Strategie én Energetisch. 

Powerplay. Power to Play with. Met jouw eigen kracht en het krachtenveld om je heen. Neem contact met me op als je een traject bij me wilt volgen of me in wilt vliegen in een ingewikkelde situatie die opheldering en flow behoeft. 

Wens je een heerlijke dag, met aandacht voor álle facetten van de werkelijkheid. En een prachtige balans. Wat een vrijheid!

Met groet, Noor

kijk voor meer informatie over mijn werk op powerplay.academy of lilithontwaakt.nl
Illustraties: Into the Wild Algarve en Praia de Odeceixe

mail me! licht [apenstaart] noorbongers [punt] nl 

Horen, zien en ...... voelen (of zwijgen)

 

De kracht van een oprechte handdruk en écht even voelen hoe het met iemand gaat.
De kracht om er tóch iets van te zeggen, waar anderen het voorbij zouden laten gaan.
De kracht om een opening te bieden door te luisteren. Zonder oordeel.

Waarin ontmoet je elkaar? Echt.
Echt, met alle rauwe randjes, in daar waar het even niet goed gaat,
of wat je niet graag laat zien. Wie ziet dan je zachtheid, je roep om genegenheid?

Wie wil er naar je luisteren als je het niet zo goed weet en je overgeslagen voelt?
Wie vraagt dan eigenlijk door, dwars door jouw harde oordeel heen?
Wie luistert en brengt de schoonheid naar voren? In ieder mens.

Ik las een artikel over David van Reybrouck dat me zeer raakte. Over het verval van onze democratie. En het maakt zelfs dat ik nu de pen pak en schrijf, ook al had ik gezworen me nooit meer met politiek te zullen bemoeien. Het raakt me. En het raakt aan iets dat ik al vanaf ca 2000 signaleer en waarin ik mij een roepende in de woestijn voelde (toen ik bestuurder was van Stadspartij Rotterdam).

Het raakt me, dat zo veel mensen ongehoord zijn gebleven en het ongenoegen inmiddels zo groot is dat er een goede voedingsbodem is voor fascisme, mensen buitensluiten en het regeren van angst. Het is zo makkelijk om mensen die 'niet gehoord worden' te mobiliseren met angst en ongenoegen, en dan 'kom op voor je recht' te zeggen en je fietst er zo wat fascisme naar binnen.

En voor dat je het weet, roept iedereen 'grenzen dicht!' terwijl het issue eigenlijk is 'ik kan mijn buurvrouw niet verstaan, het is niet mogelijk om contact te maken met haar, al mijn vriendinnen op de galerij zijn al overleden, ik heb haar man er op aan gesproken haar Nederlands te leren, maar ja....', dit is wat ik ontdekte toen ik sprak met een dame op leeftijd op een koud en tochtig busstation in Rotterdam Zuid. Ze voelde zich niet gezien, niet gehoord. Ze zegt 'buitenlanders weg' maar ze bedoelt eigenlijk iets anders ...... als je doorvraagt. Maar wie doet dat? En juist hier ontstaat de onvrede en de voedingsbodem voor fascisme waar van Reybrouck het over heeft.

Het antwoord is aandacht. Werkelijk luisteren. Dit brengt áltijd respect. Er zijn zoveel voorbeelden. De Dag van de Dialoog brengt empathie in Nederland, het brengt mensen samen zonder oordelen en doet dit zorgvuldig. Maar ook het rechtssysteem van de Aboriginals die daders en slachtoffers bij elkaar brengen en face to face de pijn zichtbaar te maken. Door te luisteren, door écht te doorvoelen. Diversiteit in praktijk te brengen, in al haar aspecten. In contact.

Niet door te zwijgen. Of zelfs ...... te zwijgen met de woorden 'ik hoor wat je zegt, ik zie je', woorden die erg bón ton zijn in wat meer spirituele of bewustzijnsmanagementkringen, maar vaak ook een leegheid verbloemen waarin de ander zich juist níet gezien voelt, zijn woorden níet raakten maar werden gepareerd met de woorden 'ik zie je', om het gesprek daarna af te sluiten.

Of te zwijgen en plain publique en je daarna op internet uit te laten. Of te zwijgen over wat er werkelijk speelt (de behoefte aan contact) en je dagen te vullen met twisten over begrotingen, symptomen en tekorten. Ook een vorm van zwijgen over dat wat waarde heeft én geeft.

In mijn leiderschapscursus zit een opdracht: kijk om je heen en vertel me wat je ziet. Het is de voorbereiding op de cursus Signs of Time. Een cursist belde vertwijfeld op: 'Ik kom er niet uit! Ik wil het zo graag klein maken, maar ik zie zooooooooooooooooveel!'. Ja. Zo. Veel. En het kán zelfs zijn dat je door een berg verdriet en pijn heen wandelt als je je vizier hiervoor opent en écht kijkt.

Om dat diepe verdriet (van een onthechte samenleving) niet te voelen, stoppen mensen met kijken. Het is gemakkelijker om onze supersensoren (mind you!) wat te dempen (met facebook, de meningen van anderen, met bezit, met sex met ..... zoveel gave dingen! ; )) en in een soort roze filterbubble door de wereld te lopen 'Ja, maar ík doe het toch goed'. Ja. Jij doet het goed.

En jij, leeft altijd in verbinding met anderen.
Samen geven we vrijheid vorm.

Professor E.J. Beker vertelde mij dit, toen ik afstudeerde met 'Vrijheid in Organisaties': 'het is nooit een Sahara vrijheid Noor, je staat niet in je éentje in de Sahara vrij te zijn. Je bent altijd vrij in relatie tot andere mensen, vrijheid in verbondenheid'. En juist deze vorm van vrijheid is zo interessant én zo kwetsbaar én zo moeilijk vorm te geven én ....... zo makkelijk te vermijden.

Immers zijn de populisten ermee weg gekomen om onder het mom van 'vrijheid van meningsuiting' van álles te kunnen doen. Ook al wéet je van te voren dat dat zeer kwetsend is voor bepaalde groepen mensen. Dat is móedwillig kwetsen en deze samenleving vraagt daarin om een 'schokvrij individu'. Dit begrip hoorde ik voor het eerst op de Nacht van de Filosofie in Felix Meritis in 2008 uitgesproken door Rudi Visker. 

Een 'schokvrij individu', die in de publieke ruimte nooit meer mag laten zien dat iets hem raakt, want dat is de 'vrijheid van meningsuiting van iemand anders' en dat mag in Nederland en dat moet je je laten welgevallen. Kwetsend of niet. 'Kopvoddentax ......' mijn hemel, wie heeft het ooit goedgevonden om dat woord te blijven gebruiken??! (op basis van goed fatsoen zou ik het al niet eens willen uitspreken). Enfin, een schokvrij individu dus.

Die zich THUIS en op het INTERNET, in de grote vrije wereld waarin álle meningen anoniem welig tieren, dáár, daar komt de schok tot uitdrukking, want wij zíjn natuurlijk geen schokvrij individu. Why should we? We're humans! Dus op het grote internet laten mensen, die zich niet gehoord en gezien voelen, hun mening zegevieren. Vaak ongenuanceerd want ja hé, dat is míjn vrijheid van meningsuiting. En zo is dat hele begrip vrijheid gedegradeerd tot een laffe vorm van Sahara-vrijheid, terwijl we toch in verbinding leven met elkaar.

Want ik zie jou.
En jij ziet mij.

En ik hoop dat mij dat raakt.

 

Noot: het artikel zoals genoemd is geschreven door Sander van Walsum en verschenen in de Volkskrant en de Morgen op 7-10-17; David van Reybrouck: "We hebben nog vijf jaar om de democratie in Europa te repareren"

Als je elkaar leuk vind én ook zaken doet

Hoe creëer je een heldere context voor waarde en wederkerigheid?
 
Vanuit passie en intrinsieke motivatie, werken we samen met mensen die we te gek vinden. Niet alleen om hun talent en expertise, ook omdat het mooie mensen zijn. De mooiste. Netwerken ontstaan waarin mensen elkaar helpen met het realiseren van dromen en ambities. We werken aan eenzelfde doel, een prachtige wereld om in te wonen en het geluk van mensen. 

Logisch dat je dan ook vrienden wordt. Verbindingen worden vanuit een diep niveau gelegd, vanuit dromen en ambities, vaak kraakhelder vormgegeven. Je doet zaken, bent bevriend, ontmoet elkaar spiritueel, soms zelfs even intiem of je start een onderneming. Ontdekkingsreizigers in deze tijd. Je inspireert, confronteert (gebeurt wat weinig) en houdt de deur open óf juist een spiegel voor (gebeurt heel vaak). 

Hoe zorg je voor een natuurlijke balans in wederkerigheid? Zónder alles in lijstjes bij te houden of zomaar op gevoel en er na een tijdje toch wat blijkt te spelen, een kleine disbalans is geweest die zich heeft doorvertaald. Ik ben hier de afgelopen tijd mee bezig geweest en heb het volgende ontdekt: 

Het is goed onderscheid te maken in de verschillende vormen van interactie,
én per 'vorm' de wederkerigheid af te stemmen en dit niet zomaar te mixen.

Welke vorm je voor deze wederkerigheid kiest staat hier los van (informeel, wederdienst, factuur, 'give it to the universe' ; )) de focus ligt hier op het benoemen van de verhouding tot elkaar en hier bewustzijn naar toe brengen. Je versterkt de kwaliteit van de relatie. Helderheid brengt perspectief.


Professie, talent en expertise
Je zet je talent en professie in, spécifiek voor de (zakelijke of persoonlijke) ontwikkeling van de ander. Je werkt echt ten díenste van de ander. Maakt tijd en geeft aandacht met professionele attitude. Je stapt een 'werkrelatie' in. Het is belangrijk dat de ander hier ook op deze basis wil werken. Je mag elkaar hier namelijk ook op aanspreken.

Vaak hoort er ook ander gedrag bij. Voor coaches en consultants gelden integriteitsregels, geheimhouding, afstand bewaren, onderscheid maken. Ik ben zelf bijvoorbeeld super confronterend en vraag dóór als ik een strategie voor de toekomst zichtbaar maak voor mensen. Maar ... zo wil ik natuurlijk niet altijd zijn en dan op een feestje worden aangesproken als wandelend 'baken voor ontwikkeling'. Net zoals een healer niet altijd wil healen en de loodgieter .... 

Dit vraagt een grens: 'Nu ga ik áán voor je'. Het is goed dat moment te benoemen zodat de ander hier 'in' kan stappen. Los van hoe je de wederkerigheid vorm geeft en óf je dat überhaupt wilt doen. 

Vriendschap
Vriendschap heeft een natuurlijke uitwisseling en balans in geven en nemen, een gelijkwaardige vriendschap. Je bent er voor elkaar, deelt lief of leed, verwijst elkaar door, maakt ruzie en maakt het weer goed. Je lacht en verwondert je. Je geeft, je ontvangt en geniet van elkaar.

Brabant vaart wel bij vriendendiensten. De economie floreert eerder omdat mensen zoveel (met gesloten beurs) voor elkaar doen en daardoor meer geld overhouden om uit eten te gaan, mooie spullen te kopen of anderszins. Elkaar helpen kent vele vormen, net als de vriendschap zelf, waarin je elkaar soms juist helemaal níet helpt omdat je samen uit een ander vaatje tapt.

Soms is er een disbalans en heb je het gevoel 'aan het werk' te zijn. Er wordt bijvoorbeeld bovenmatig veel beroep gedaan op jouw kennis, healing capaciteiten of zakelijke contacten. Je kunt zelf het beste beoordelen of je 'aan het werk' bent óf dat het een natuurlijk onderdeel is van de vriendschap.

Je wéét wanneer de vriendschap in balans is en wanneer niet. Er zijn vaak weinig woorden nodig.

Ondernemerschap en samen op pad
Je doet sámen iets. Start een project, verzorgt een ontmoeting voor een groep mensen of participeert in een programma. Je werkt gelijkwaardig, als partners en spreekt elkaar ook op deze wijze aan. Je hebt beiden eigenaarschap en neemt leiderschap binnen het project. 

Ieder werkt vanuit zijn of haar eigen professie. Ook in deze relatie wil je een natuurlijke balans tussen geven en ontvangen, en dit is zeker bij co-creatie en ondernemerschap cruciaal. Het kan dat de eén meer leiderschap neemt als de ander, dit kun je afspreken natuurlijk. It's part of the game.

De joker! 
Spontane intermezzo's waarin waarde ontstaat. Die nooit in een hokje te plaatsen zijn en waarbij je ook helemaal geen zin hebt om dat te doen. 

 
Impact en helderheid
Logisch is dat al deze interacties elkaar in impáct versterken. Je kan als vriendin opeens van waarde zijn in een project dat iemand zakelijk heeft ingericht met anderen. Deze 'anderen' (zakelijke relaties) zeggen, "Oh Wauw! Wat gaaf dat Noor er opeens was". En toch was het voor mij uit vriendschap. Ik wéét dat en het is ook aan mij om te benoemen. 

Met iemand anders had ik wel 100 dingen toen we elkaar ontmoetten. We deelden dezelfde idealen. Hij maakte mijn website. Ik coachte hem. Hij was voorzitter van mijn stichting en hoeder van het gedachtegoed. Ik help hem strategisch bij het ontwikkelen van zijn onderneming. Hij en zijn vriendin zijn er voor mij als ik het moeilijk heb. We zijn vrienden en feesten tot de vroege uurtjes. Ik kan mijn wilde verhalen delen. We doen ons werk met passie, vanuit wie we werkelijk zijn en daarin ontmoeten we elkaar op al die vlakken. Logisch ..... en ook heel veel.

Op een dag zei ik tegen hem: 'Mocht er óóit op één van de onderdelen iets geks gebeuren of onrust ontstaan, weet dan dat ik voor de vriendschap kies'. Dat gaf zoveel helderheid "Oja, dát is de basis". Het gaf ook ruimte, misschien juist wel door de basis zo te benoemen, om andere paden en wegen te bewandelen; zakelijk, maatschappelijk, spiritueel. Helderheid geeft ruimte. 
En vergeet de joker niet! ; ))

Ik heb gemerkt dat het heel prettig is om de verhoudingen te benoemen en onderscheid te maken. Zeker in beginnende relaties die 'alles' in zich dragen, waar een vriendschap ontstaat vanuit een van zakelijke relatie, waar je wordt uitgenodigd in de Raad van Advies, maar ook over je moeder en liefdesverdriet vertelt . Kortom, wanneer je involved raakt met elkaar en wanneer je werk voortkomt uit je passie, visie op de wereld en doen wat er werkelijk toe doet. Dat ís persoonlijk.

 
Waar vaagheid ontstaat
Het wordt lastig als je gaat uitwisselen tússen deze verschillende verhoudingen, bijvoorbeeld:

Een vriendin die je ook zakelijk kent, heb je doorverwezen naar een familielid voor coaching en dat is betaald werk. Later blijkt dat ze heel veel tijd extra heeft gegeven uit vriendschap met jou. Hierdoor is een disbalans ontstaan die vraagt om een oplossing en het uitrafelen van 'waar het 'm in zit'. 

Je ontmoet iemand onstuimig op een feestje en de volgende dag blijkt dat een gezamenlijke vriendin jou heeft aangeraden om eens écht over het inrichten van zijn/haar toekomst te praten. Ehm .... je bent de aangewezen persoon om dit te doen, maar hoe richt je dit in zodat het recht doet aan alles wat er speelt?

Iemand wil een opdracht geven aan een bevriende relatie uit zijn netwerk maar wordt in verlegenheid gebracht door: 'Kan ik een opdracht geven aan een vriend(in), is dat geen belangenverstrengeling?'. Terwijl zijn voorkeur écht uitgaat naar de expertise van deze persoon, en hoe ga je aansluitend de onderhandelingen in over de prijs? 

Je coached iemand (spritueel) bij het inrichten van zijn leven en begeleid daarna de strategie en positionering van zijn organisatie. Je ziet persoonlijke (on)mogelijkheden, maar kan dit niet direct benoemen in de groep mensen waar je op dat moment mee werkt en houd de focus bij de groep.  

Een vriend(in) vraagt continue 'zakelijke' aandacht, je geeft je tijd en professionele kunde, maar benoemt dit niet zo. Je ontvangt uiteindelijk geen erkenning en plaats in het project. Of iemand wil 'als vriend' niet betalen voor een bijeenkomst met diner als hij op het laatste moment zonder reden niet komt, terwijl in de algemene voorwaarden .....en ontvriend je op Facebook.

Allemaal situaties in een wat grijs en vaag gebied, waar ongetwijfeld meer speelt dan deze regels vertellen. Feit is dat je op verschillende niveaus een interactie met elkaar hebt en dat deze door elkaar lopen. Zowel in het géven als in ontvangen.


Altijd vrij om te kiezen
Het is juist daarom interessant dit uit te wisselen en de verschillende verhoudingen binnen de relatie te benoemen. Zodat je vrij bent om te kiezen en op ieder niveau de interactie aan te gaan die je wenst. Áls het nodig is, want sommige relaties zijn gewoonweg zó goed dat je er alle kanten mee op kunt en al deze niveaus zich natuurlijkerwijs verhouden tot elkaar, in balans. Uitzónderlijk! Maar ze bestaan. 

Vergeet de joker niet! 

Erkenning en move forward

Met Olga Louise sprak ik over vroeger, toen we met een clubje Rock 'n Roll speelden voor een mooiere wereld. Over dat we elkaar daar toch weinig voor erkennen. Voortgaan in de vaart der volkeren met steeds mooiere projecten, steeds meer mensen, steeds meer flow. Op het NNF tijdens Stand up Inspiration kreeg ik de kans. Ook voor de mensen die wij niet kenden toen, Dankjewel!!! Rock on'





Met linkjes naar Naamlooz, Nieuwe Garde, 8UO, NNF, Great Place to Live, Dag van de Retoriek, Palace of Wisdom, SUI, Meemakers, Pressure Cooker, Willekleurig, van Jeroen Doensen, Sanne Roemen, Olga Plokhooij, Jan Vaessen, Martijn Aslander, Willemijn Phielix, Fanny Koerts, Chiel Vaessen en nog vele anderen ......... Rase da Roof!

Wereld van co-creatie.

foto : Noor Bongers : Porto

Stel je eens voor. Dat je vanuit gelijkwaardigheid samen iets heel moois creëert dat waarde toevoegt aan de economie, jouw eigen liefste wensen én dat dat de wereld mooier maakt. Fantastisch! Zo fantastisch dat veel mensen het als utopie bestempelen. Toch is co-creatie heel dichtbij. En noodzakelijk.

De economie vraagt om bezuinigingen en tegelijk om drastische veranderingen. Ik sprak met vooruitstrevende ambtenaren en zij draaien de vraag graag om: stel je voor dat je in plaats van 20 procent te moeten bezuinigen, 20 procent meer duurzamer moet zijn of 20 procent synergie moet maken. Hoe ga je dan denken? Vanuit mogelijkheden ...!

De schaarste en moeilijkheden die kunstmatig hoog worden gehouden en zorgen voor veel hoofdpijn, hoofdbrekens en controlemechanismen, kunnen ook worden bezien als kans. Als een mogelijkheid tot de noodzaak van co-creatie. Samen. Samen ondernemen. Samen vorm geven aan de wereld waarin wij leven. Samen een waanzinnig product verzinnen. Samen organiseren. (Pfff. Echt wel veel samen. Echt wel moeilijk... Samen staat voor sommige mensen gelijk voor heel moeilijk en dit is het ook als je uit gaat van besturen en controleren.)

Draai het proces eens om. In plaats van een doel te definiëren dat iedereen effectueert, creëer je een ambitie waarin velen zich kunnen vinden. Ga je uit van de essentie van een vraagstuk. Want, wáár draait het nu écht om? En hoe, willen jij en jij en jij en ik daaraan bijdragen? Wat is jullie belang in dit vraagstuk? Wat wil je er voor jezelf uithalen? Hoe draagt het oplossen van dit vraagstuk bij aan jouw doelen? En .... vullen wij elkaar hierin aan?

Wauw! Denken in mogelijkheden en uitgaan van je eigen talenten en intrinsieke motivatie geeft plezier en ondernemingslust! Het principe is eenvoudig: voeg waarde toe. Aan het individu, de economie, de maatschappij. Oftewel, onderneem vanuit je eigen talent, neem een échte vraag als leidraad voor het proces van creatie en je zult zien dat als vanzelf een nieuw economisch principe ontstaat, dat is gebaseerd op overvloed in plaats van op schaarste.

Co-creatie. Waanzinnig effectief, plezierig én innovatief. Waarom dan moeilijk doen? Waarom creëert niet heel Nederland meteen co? Waarom is de politiek niet gericht op co-creatie met elkaar en met ons (als burgers)? Helaas. Je ziet het pas als je het door hebt ; )

Het betekent ook loslaten van wat je zelf per sé wilt. Loslaten van een korte termijn oplossing. Het betekent dieper kijken naar wat er echt speelt en de belangen van alle stakeholders hierin erkennen. Én hen betrekken in het creëren van een oplossing die bijdraagt aan ieders wensen. Of beter, een proces organiseren waarin een ieder zich kan ontwikkelen, waarin je elkaar echt ontmoet en gericht bent op elkaars groei. En waarde toevoegt aan dat éne essentiële vraagstuk ...

Synergie maken is eenvoudig. Als je bij het begin begint.


gepubliceerd in het Great Place to Live magazine dat op 1, 2, 3, ... 10! is gemaakt.

Reclame voor Idealen.

Kijk eens aan! Noor en Martijn én Tara in een filmpje over Whuffies. Het boek verschijnt in Oktober in het Nederlands en is zojuist verschenen in Amerika. Timo geeft het uit bij A.W. Bruna. Het is bijzonder.

Het is bijzonder dat idealen, authenticiteit én goed-zakendoen samen gaan. Niet goede-doel-zaken-doen, nee, gewoon goed-zaken-doen-met-geld-verdienen-omdat-je-waarde-toevoegt én echt iets te vertellen hebt.

Whuffies als smeermiddel van de nieuwe economie. Whuffies als super-grapje, omdat het de oplossing is voor wereldvraagstukken. Die anders toch vrij saai en ouderwets worden aangevlogen met ingewikkelde methoden. En dat, terwijl de oplossing vaak zo dichtbij is. En ligt in hoe je sámen de wereld bestormt. Eh, of gewoon, hoe je je gedraagt in een groep, wat je zegt, wat je geeft, wat je gunt, wat je krijgt.

En, hoe bouw je dit op? Zo, dat je waarde toevoegt aan mens, maatschappij en de economie. Als vanzelf ontstaat er een Great Place to Live met Business as usual ; )

Ik spreek er graag over. Dus neem even contact op en dan kom ik naar je toe.

De VVD én Great Place to Live in één zin!

foto: Gerjanne Tiemens

Wat ik doe was voor mijn vader een groot raadsel. 'Idealen? Fantasten zijn het. Zonder realiteitszin'. Jammer dat mijn vader er niet meer is. Oprichter van de VVD in de Achterhoek en groot voorstander van ondernemen en werken aan de maatschappij.

"Maar nee papa, ik ben een idealist mét realiteitszin. Nog niet zo héél veel mensen hebben het in de gaten omdat ze enkel op het geld letten. Ik op waarde. Toevoegen en creëren. Zodat de dingen in synergie zijn. Gewoon goed. Of je nu VVD stemt of Groen Rechts".

En vandaag. In het FD in de column van Arko van Brakel staan zowaar de VVD én Great Place to Live in één adem genoemd. De overeenkomsten benoemd. Als je het hoogste doel centraal stelt, uitgaat van je eigen zin en motivatie creëer je zomaar een Great Place to Live. De weg ernaartoe is anders. De doelgroep. De onderwerpen.

Maar de dynamiek en intentie zijn hetzelfde. Je brengt dingen in beweging. Je creëert ruimte waarbinnen nieuwe inzichten ontstaan. Gewoon. Door te doen. Omdat je betrokken bent. En onderneemt vanuit je hart.

Arko. Je hebt me een groot plezier gedaan door dit te schrijven. Want wat ben ik trots! En hoe graag had ik mijn vader gebeld nu :: "Pap, ik sta in het FD!! En zie je, het kan wél samen!
Als je maar onderneemt ; )".

En zo is zijn wens voor mij toch uitgekomen: 'Je moet wérken voor de maatschappij'. Ja. Maar wél op mijn manier ; )

De kracht van Loslaten

Foto Bregje Paulussen

En hop! Daar plonsde ik in het warme bad van Great Place to Live. Mijn eigen creatie. Eindelijk niet meer het middelpunt, maar voor één keer middelpunt van het feest. Een grote eer.
Great Place to Live wordt 3.

We vieren samen de toekomst, we máken samen de toekomst en ik neem afscheid als kartrekker van het netwerk. Een groots ideaal dat door mijn hoofd spookte, een vrijplaats voor mensen die het verschil maken, en vanuit lef, liefde en integriteit de wereld bestormen. Het moest en het zou en ik vocht als een leeuw.

Om ruimte te maken waarin schoonheid kan manifesteren. Alles op afstand houdend wat hier niets mee te maken had en voortvarend in de vlucht der creatieve verbintenissen verrassende wendingen creëren. Een plaats waar mensen thuis komen. Waar ze aan hun hartewens kunnen werken. Aan dingen die er toe doen.

Een plaats waar mensen elkaar stimuleren om géén concessies te doen aan de hoogste idealen. Die van jezelf, en die voor een mooiere wereld. De kracht van de allermooiste mensen bij elkaar is ongekend ; )

Zoals Fanny benoemde 'Het voelt héél goed en fijn, maar wat we nu precies gaan doen??' En dat wist eigenlijk niemand toen het net begon. Maar het gebeurde. Great Place to Live groeide en bloeide. Totdat ik een ijkpunt was geworden te midden van alle mensen, en dát was helemaal niet de bedoeling. Want Great Place to Live is zélf het nieuwe ijkpunt!

Rekalibreren. Een nieuw nul-punt zoeken van waaruit je kan vertrekken. Een wiskundige term. Een nul-punt vanwaar de nieuwe tijd zich manifesteert. Door zichtbaar te maken wat er al is. Projecten en ondernemingen die het grootste ideaal in zich dragen, uitgaan van gelijkwaardigheid, plezier, co-creatie, synergie en groei voor allemaal.

Mijn liefste wens is uitgekomen. De uitgangspunten staan fier overeind. Mensen zijn opgestaan en geven Great Place to Live een nieuwe wending. Een label waarmee je projecten lanceert, deuren opent en het verschil maakt, samen. Abdul lanceerde een heel nieuw plan om zichtbaar te maken wat we doen, mensen uit te nodigen én om het sociaal kapitaal te benutten. Whuffies rule ; )

En ik, kreeg uit handen van Chiel een prachtige speld. Een plateautje zilver met een heel schoon hart. En prachtige complimenten in een boekje waarbij ik die van Salih graag wil aanhalen een quote van Arthur Miller:

"Wie in deze tijd als schrijver vandaag een utopische roman opzet is niet meer zeker of hij hem morgen niet verder schrijven moet als rapportage"

Een nieuwe werkelijkheid maken we tenslotte samen. En ik ben vervuld met grote trots, dat ik dit samen met jullie mag doen. Dankjewel!

Bijzondere dank aan Marianne, Willemijn, Gerjanne, Floris en Anne Kee voor het organiseren.

GPTL wordt 3 foto's van Bregje::::
Filmpje van 8 minuten door Kees Romkes::::

mét de foto van Gerjanne: Noor wijst de weg!

Social Capital Rocks in Whuffie

Rock and Roll' de wereld kan mooier. De gedrevenheid is groots om iets te doen en mensen te verenigen die de wereld mooier maken. Niet omdat ze een mooi product hebben, maar een goed hart, dat nooit ophoudt te streven naar de hoogste ambitie, geen concessies doet aan idealen. En ondanks bureaucratische bergen, egogedreven ondernemingen en politiek spelen blijft fonkelen. 3 jaar geleden startte ik het netwerk Great Place to Live.

Als breekijzer voor Sociale Innovatie, als platform van pioniers die vanuit lef, liefde en integriteit de wereld bestormen. Ondernemen met plezier en gewoon, door zichtbaar te maken wat al is, een nieuwe werkelijkheid creëren. Zichtbaar in de 9 kranten die we tot nu toe maakten, zichtbaar in bijeenkomsten en online blogposts en communities. Zichtbaar vooral in de beleving van mensen; het gevoel thuis te komen in een netwerk van gelijkgestemden.

Martijn Aslander attendeerde mij onlangs op Whuffies. Whuffies? Het lijkt een beestje dat je wilt knuffelen. Een ongrijpbare term die het onzichtbare zichtbaar maakt. Sociaal Kapitaal. "The more you give away The more Whuffies you gain" schrijft Tara Hunt. Het is de economie van overvloed. Het natuurlijk inzicht, dat als je waarde toevoegt dit als vanzelf naar je terug vloeit. Het plezier van geven en échte aandacht. Het werkelijk verschil maken. Het is gemakkelijk. Easy.

En opeens vond ik in Whuffies alles terug wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Uitgelegd in woord, beeld en theorie. "Using the power of social networks to build your business". Een business waarbij je tegelijkertijd je eigen dromen realiseert, de wereld mooier maakt én waarde toevoegt aan de economie. Prachtig!

Wat volgt is een lezing van Noor Bongers over de kracht van Sociaal Kapitaal, Whuffies en Great Place to Live. Want Social Capital Rocks, just like we do.

Wil je meer weten? Neem dan even contact met me op.
Ook voor Great Place to Live new style.
Want de idealen zijn nu niet alleen zichtbaar, maar ook toepasbaar! ; )