Kijk! Vuursteen

Ik liep op het strand
En vond een steen
Kijk! Vuursteen! zei ik

En stopte het bij me
Later wilde iemand iets
En ik zei, ik heb wel iets bij me 

Om mee te snijden
En gaf hem mijn voorwerp
Als uit gewoonte, vanzelfsprekend

Hij sneed wat zeewier
Ik nam het weer aan
En zag

Dat het precies in mijn hand paste
Alle kuiltjes passend bij mijn vingers
Het leek voor mij gemaakt

In het tijdperk van steen
Om nu weer te vinden
Daar, waar de tijden elkaar raken

Is de cirkel weer rond

Liefde 

Intiem inzicht in de Liefde

ChiaraBautista

Liefde geef je samen vorm.
In verbinding. Van hart tot hart. Die connectie is een bedding voor de Rivier der Liefde. En die rivier stroomt. Soms hard.

Van de ene op de andere dag was hij uit contact gegaan. Wel nog heel veel liefde, maar geen contact. Alleen een app, geen ogen, geen gezicht. Geen connectie. En ik was reddeloos verloren. Mijn geopend hart zwol op, pulseerde, en de liefde zonder (zijn) bedding joeg naar alle kanten. Maar géen contact. Wat te doen met zoveel Liefde? Ik werd natuurlijk woedend, op hem.

Natuurlijk werd ik woedend op hem. Hoe durft hij! Zomaar de Liefdesstroom te stagneren! Liefde kent wel duizend vormen en alle duizend geef je samen vorm. Tenminste, dat is mijn idee ...

Er volgde een zeer interessante bespiegeling met vriendinnen over de Liefde zelf. Het stroomt in connectie mét elkaar, maar alleen als je zélf bent verbonden met jouw eigen Bron van Liefde. Het verzorgen van 'een bedding' is een super masculien gegeven. Een masculiene kwaliteit, structuur aanbrengen, creëren van een context waarbinnen het feminiene stroomt en tot bloei komt. Ik vertrouwde op mijn geliefde en zijn masculiene kwaliteit verzorgde de bedding van onze liefde.

Weer 'op mijzelf' is het aan mij om mijn masculiene kwaliteit in te zetten. Om de bedding te verzorgen zodat mijn Rivier der Liefde weer mooi stroomt. De Liefde is er niet minder om. Toch ging daar ook iets mis want ik merkte dat mijn hart gesloten raakte. Dat mijn liefde wel overal stroomde, maar het contact met een man vond ik toch moeilijk. Contact vond ik eigenlijk opeens in alles moeilijk. Ik verstilde. Ik verzachtte. Ik keerde terug naar mijn bron. Mijn bron van overvloed.

Ook de Liefde kan zich eenzaam voelen als ze niet in contact en verbinding staat.
En tóch .... je bent niet minder liefde dan. Je bent nog steeds 100% LIEFDE. You're made from it!

de bron van Liefde

Later die week ontving ik een vriend. We deden een sessie samen, energetisch werk, healing. Je weet wel, toveren ; )) met Liefde natuurlijk. Hij liet zijn essentie en spirit helemaal in zichzelf toe, in álle vezels, in het ruggenmerg, in ál zijn cellen. Hij wérd zijn essentie. Hij verzachtte en opende zich. In contact met zijn heilige bron. Ook hier verzorgde zijn eigen masculiene kwaliteit de bedding, de rots, waarin de bron zich ontspruit. Zodat hij zíjn bron kan ontvangen .... als begin van de Rivier der Liefde .... die stroomt!

Ik vroeg hem contact met mij te maken. Vanuit zijn derde oog, de plek van het hogere hart (net iets boven het hartchakra) en zijn eerste chakra. Ik deed niets, ik ontving. BAM! Wat een prachtige bak licht en warmte kreeg ik. Heerlijk. Het verwarmde me helemaal. Ik ontving Liefde. Ook hij voelde dat zijn energie, zijn liefde werd ontvangen. Hemels.

Daarna vroeg ik hem zijn energie weer terug naar zichzelf te brengen. Ging goed. Of toch? Zijn derde oog bleef kijken of het wel goed was gegaan. Wellicht was er toch ook iets van dat ik had moeten reageren of iets teruggeven? Allemaal lijntjes van attachment. Die, als je niet oppast blijvend zijn en haakjes slaan naar afhankelijkheid van elkaar. Dus we werkten nog even tot alles echt los was.

En zijn energie weer helemaal in zichzelf was. En daar ontdekte hij,
dat het nu toch nét iets minder was, dan eerst. Minder vervuld.
Een gevoel van afgescheidenheid.

In connectie geef je Liefde vorm.

Het vroeg specifieke aandacht om zijn eigen bron weer in álle facetten toe te laten.
Je ontvangt jouw bron in alle cellen in je lichaam.
Je ontvangt De Liefde zelf.

Daar is geen te kort.

1Love sticker van Jasper Springeling

Het is zo bijzonder. We hebben de sessie afgesloten en de ruimte gegeven waarin het helend werk kan plaatsvinden. De volgende ochtend werd ík echter wakker met een gevoel van gemis en te kort. Ik ontdekte dat ik een grote behoefte had om óók contact te maken. Ik had óók uit willen reiken. Ik had óók ontvangen willen worden. Ik had óók nog dat samen willen doen. Geven én ontvangen.

Ik kwam tot de conclusie dat mijn hart op slot zat. Dat ik moeite had gehad om mijn hart te openen en Liefde te géven. In vertrouwen ontvangen te worden. Ook zonder dat vertrouwen overigens, puur om het geven vanúit vertrouwen. Kortom, angst afgewezen te worden had mijn hart gesloten.

Ik stelde voor de oefening nog eens te doen met twee stapjes verder; Ik maak contact met mijn bron en vanuit daar maak ik contact met hem, hij ontvangt. Ik breng de energie weer helemaal terug naar mijzelf. Geen 'restjes' achterlatend en ook in mijn eigen lichaam geen 'leegtes', maar pure vervulling met Liefdesenergie. Daarna maken we sámen contact, waarin we beiden geven en ontvangen. Dit kun je nog versterken met 'verbonden ademhaling'.

Als hij uit-ademt, stuurt hij energie vanuit zijn eerste chakra naar mij toe, ik ontvang dat in mijn eerste chakra terwijl ik in-adem, neem het mee naar boven naar mijn hart, daar géef ik deze energie aan zijn hart, terwijl ik uit-adem, hij ademt dan in. En zo doe je dit een tijdje. Het werkt heel helend. Het maakt los wat vast zit. Het opent je energetisch systeem (Do! Try this at home!).

En zo deden we dit. Hij in Rotterdam. Ik in Arnhem. Aan de telefoon.
Zo heerlijk dat energetisch werken zo gemakkelijk is.
Als je weet wat je moet doen ; ))

Het duurde denk ik een half uurtje.
Waarin mijn hart zich weer opende en ik weer vrij kon ademen.
Er waren tranen gekomen en een diep diep loslaten en openen, vrij kunnen geven. Puur.

Liefde geef je samen vorm.
Deze Liefde is dus on-persoonlijk.

Het is de Liefde zélf die vorm krijgt, in een pure connectie met elkaar.
Los van afhankelijkheidsdraadjes of gevoelens van te-kort.

Een Pure connectie, waarin de Liefde stroomt.
Beiden verbonden met je eigen bron. Dát is essentieel.

Ook om na de sessie (of welke andere gelegenheid dan ook) weer helemaal naar terug te keren. Waarin je jouw Bron van Overvloed, van Liefde, weer volledig toe laat in jezelf.

Jij bent Liefde.
Meer dan een rivier doet vermoeden ....

me in 2010, your key to Love

En raad eens, het contact met mijn ex-lover is ook weer tot stand gekomen.
Al moet ik eerlijk zeggen, dat ik dát heb afdwongen.

Een grenzeloze woede mij eerst overspoelde voordat ik mijn eigen bedding weer vond.
Mijn zachtheid. Mede doordat het hém lukte in Liefde te blijven staan.
En mijn storm te aanvaarden.

We kunnen nu de relatie een andere invulling geven.
Vrijheid, Liefde en Ademruimte.


Zoals ik al zei, Liefde geef je samen vorm.

In ál haar facetten.

Carry me 

* * *

Ook zo'n sessie doen?
Neem contact met me op >> licht [apenstaart] noorbongers.nl
Lees meer over mijn Leergangen en helend werk op Powerplay.academy.

De mannen aan zee

Ik loop naar het havenhoofd. Het regent en het is koud. 
Toch wil ik daarheen. Midden op zee.
 
Voel me sterk. Voel me kwetsbaar.

Ik kom tot rust zodra ik de pier op wandel. Hoor de zee en kalmte daalt op mij neer. 
Genoeg te doen, maar nu even niet, goed om alles te voelen.

Als er wordt geschud aan mijn fundament. En mijn heilig been is rechtgezet. 
Oude pijn en woedend verdriet als iets van vroeger.

Ik loop de vissers tegemoet. Met stoere pakken, wind en waterdicht. 
Achter het rode sein is het uit de wind. Het staat er vol met bakjes met pieren.

'Ik kom even uit de wind staan hoor!' zeg ik. 'Je doet maar' zegt de visser.

Hij maakt een plekje vrij 'hier, kun je zitten'. 
Ik ben verrast maar zie natuurlijk iets viezigs en wijs 'dat is vies! Daar kan ik niet zitten'. 
'Het is Waáter!' roept hij, maar ik zie wat onduidelijke stukjes pier'.

Verontwaardiging alom. 'Dan blijf je toch staan!' maar ik heb gelukkig een doek bij me (van de behandeling bij meneer de Haas) 'kijk! Zeg ik 'kijk eens wat ik heb!' en voeg er nog aan toe 'ik heb mijn zakenkleding aan, die mag niet vies worden'. 'Dat dachten we al, die heeft een veels te hoge baan, veel te belangrijk voor ons'.

Nu ben ik verontwaardigd en ga zitten. Kletsen.

Wat voor werk ik doe. Over de samenleving mooi maken. Over door Nederland reizen. Een andere man werkt niet. Pijpfitter met zijn hand in het verband. Hij had met zijn hand tegen een betonnen muur aangeslagen biechtte hij op. 'Ik ben echt niet trots of zo' zei hij. Maar ik wel, dat hij dat zei en glimlachte. 'Tegen een betonnen muur'. 'Ja, tegen een betonnen muur'.

Maar hij kon nu wel lekker vissen zei de ander. Ik vroeg of hij gisteren zo had genoten van de rode zonsondergang, maar hij zei geen interesse meer te hebben in zonsondergangen, dat hij alleen nog maar viste op woensdag.

Of ik vrij was.
Nee, ik ging zo iets verzinnen.
Had gisteren een afspraak hier, bleef logeren en wilde nu naar zee.

'En je man maar wachten thuis'
'Ik heb geen man'
Het viel stil en ik keek hem glimlachend aan, 'Nee, echt niet', zijn ogen glinsterden 
'Je bent veel te hoog opgeleid, ze motten je niet!' We lachten. 'Ze willen jonge meisjes zei ik, die gewoon luisteren'.

'Hahaha!' zei de man. 'Wat moet ík nou met een jong meisje! Ik heb de mijne er 30 jaar geleden uitgeschopt en nu mag er alleen nog een héle goede komen. Een hele goede', 'de beste' zei ik. Ja, de beste.

De mannen visten.
Ik keek om mij heen.
En ik kreeg ook nog een vis.

Van de jongen met zijn hand in het gips. Hij stond opeens voor me, een sliptong in zijn goede hand 'hier, mag je meenemen, voor thuis' ... ik keek super verbaasd op 'oh!! Dat vind ik super lief van je maar ik moet nog helemaal naar Arnhem met de trein en ik heb werkelijk geen idee hoe ik dat mee moet nemen'.

Hij gooide de vis terug in het bakje. De andere man vond het maar raar 'geeft ie zomaar een vís weg'

Het leven aan zee.

Magic Moon

"Noor! Noor! Kom snel, kom kijken, kijk nou!". Ik snel toe en zie mijn mama met haar rollator en grote ogen naar binnen komen om mij naar buiten te lokken. "Kijk nou!". Ik loop naar buiten.

De maan.

In volle glorie. In de stilte van het ogenblik. De tuin van het huis waar ik logeer, de bomen, het bankje, waar ze even een sigaretje rookte en toen het licht zag op de muur er tegenover.  "Ik dacht, wát een licht! Waar komt dat vandaan! En toen was het de Maan! De Maan!".

"Kijk nou Noor, ik moest je écht roepen!" Ik verplaatste het bankje zodat we konden maanbaden. Blijf maar hier mam, ik haal een glas wijn en een dekentje, kunnen we lekker hier zitten. In het volle maanlicht. Ik kom terug met alles.

"Oh wauw Noor, kijk nou eens hoe bijzonder! Zo heb ik de maan nog nooit gezien! Zo, zonder wolken of iets er om heen, alleen de maan!" Ja maar mam, je weet toch nog wel met papa dat je zeilde op de waddenzee, toen heb je dit toch ook wel eens gezien? "ja ... wel, maar nóóit zo!".

Genieten vol op. Samen op het bankje. Een paar uur in de maneschijn. En soms zei ze: "zo bijzonder.. ik vind het zo bijzonder ook om hier nu met jou te zijn" en dan 'Dit kun je toch nooit schilderen', nee mam, dat wordt altijd kitsch. "ja hé, dat is toch niet te schilderen....." om na een tijdje te zeggen: 'Wat, als ik dít nou eens zou schilderen?". De maan, mam? "Ja! Één brok licht!".

"Dan maak ik een gat in het doek en dan is dat de maan, óf de zon! Wat een licht hé, dan schilder ik alles behalve dát. Wát een licht!". En ze verwonderde zich over het licht van de maan en de hemel en de plek waarop wij dat allemaal aanschouwden. Mam, de maan geeft zelf geen licht hé?

"Ja, dat zat ik me nét af te vragen, waar komt dat licht vandaan". Van de zon mam, de maan is .... eigenlijk gewoon een brok steen (schaterlach en stilte) .... die .... beschenen wordt door de zon! "oh! dat jij dat wéét! Nou, dat maakt het nóg bijzonderder". Ja. Nog bijzonderder. De maan die wordt beschenen door de zon. En we zaten er nog een uurtje.

Konden we de verzorghuizen maar inrichten naar de schoonheid der dingen .....

Burning Women

Wicked!!!! Mensen vragen in mijn geheel nieuwe website om de wílde Noor. "Jij bent toch veel wilder dan dát?!". Ik was juist zo blij serieus en weloverwogen over te komen, maar die wilde Noor is er natuurlijk wel en daar hébben mensen ook best veel aan... Daarom heb ik wat stiekeme linkjes verstopt op de website.

Ik houd van extremen. Ik houd ervan kijkjes te nemen in verschillende werelden. Af en toe, als ik aan een marmeren vergadertafel zit in een klimaatgecontroleerd gebouw, doe ik even mijn ogen dicht en zie de Nevada woestijn met honderdduizend lichtjes en wonderlijke creaturen. "Dát is ook de aarde, denk ik dan. Wát te gek dat ik beiden werelden ken". Dan open ik mijn ogen en zie in al dat marmer ook Burning Man. Want werkelijkheid is ten slotte iets dat je zelf creëert.


Bekijk hier wat wilde momenten en een olie explosie.

De Magie van Nederland

Want het leven in overvloed is ook gewoon hier.
Blik vanuit de trein, Rotterdam - Utrecht. Waar ben jij?

Living the Dream

Amerika. Eerst Burning Man, daarna L.A. en Arizona. Waarbij ik Amerika zelf veel vreemder vond dan Burning Man. Want daar is iedereen vrij. Deze foto is gemaakt in Sedona. Een plaats waar, naar men zegt en voelt, de energie van alle chakra's van de aarde samenkomt. Met natuurlijk massa's toeristen die van zonsondergang naar zonsondergang reizen. Om ooit de zon weer te zien opkomen aan de andere kant van de wereld.

Gepubliceerd op Next Nature door Hendrik-Jan Grievink en straks ook in het nieuwe boek van André Meiresonne. Ik gebruik deze foto ook, net als vele van Burning Man, in mijn lezing over Great Place to Live. Je valt stil. De bizarre werkelijkheid overvalt. En meteen is duidelijk hoever mensen van de natuur zijn afgedwaald. En zich gedragen als consumenten van de aarde. Tot de aarde op is.

"Spel is werkelijkheid, de hoogste werkelijkheid van het ogenblik, en het ogenblik, is de hoogste werkelijkheid van de tijd" uit Amram de Clown van Siegfried E. van Praag.

Het vuil, de stad en het plein.

Lieve stad.

Ik denk dat jij heel mooi bent.
Ik zie het soms,
en soms heel vaak.

Waarnaar ik kijk
Is mij een raadsel.
Lelijkheid, storm en wind
Weidse vergezichten en ook mensen

En toch lijkt alles een mogelijkheid
Een deur naar een andere wereld.
Het groen geeft licht, het asfalt glittert,
En ik loop als enige over het grote plein.

Helemaal niet alleen
Want alles schijnt me toe

Noorderlicht

gepubliceerd in de Nieuw Rotterdam 2007

Terug naar Noorland

Ik keerde terug naar Noorland. Het land waar ik mijn 30e verjaardag vierde, in september. Iedereen dacht dat ik echt jarig was. Het was na het seizoen op de Parade, waar ik een van de dames van de Episodes was. Mijn vrienden waren er. Ook die uit Brasil. Het is er heerlijk. Het einde van de wereld. We maakten er een tochtje langs het beekje de Noor. En dronken uit de bron.

We sloegen ons kampje op. De jongens gingen meteen hout zoeken, de meisjes maakten het gezellig. Er was zon. Het stormde. We deden Stille Disco. Wat ze daar heel vreemd vonden. Want ..... dan kun je elkaar toch helemaal niet horen! Grappig, wat als je de hoofdtelefoon afzet, kun je elkaar juist heel goed horen. De vreemdelingen uit de buurt waren er ook. Die hoorden daar. In Limburg zorgen ze voor elkaar.

Ook het studentenkoor uit Wageningen. Op mijn feestje. Ze zochten een tenor, en of ik er ééntje was. 'Nou ........ nee'. Maar 't was ingefluisterd door mijn vriendinnen want die vonden het feestje echt té Noor!

Het was heerlijk. En gisteren was ik er weer. Vrediger dan ooit. De eerste lentedag. Zonnig, de wereld nog in stille ontwapening, knisperend. We hoorden de specht en zagen de specht. Rustten uit op een bankje waarin ik me wentelde in de zon en genegenheid. Het was stil. Het uitzicht weids.

Iedereen lachte en was vrolijk. Heel weinig mensen kwamen we tegen. En iedereen zei gedag. Iedereen dronk een biertje op het terras op het pleintje. Wat doe ik toch in Rotterdam? In de grootstedelijkheid. Waar de mensen onvriendelijk zijn en het altijd druk is en vervuild. In Rotterdam zijn mijn vrienden. En lacht in de zon ook iedereen!

En ik kan op reis. Iedere keer een ander stukje Noorland vinden. En ga ik hier af en toe naartoe. Drink bronwater uit het beekje de Noor en voel me weer helemaal verkwikt. Noorwater drinken. Fris en helder.