Noorderlicht voor al uw vergezichten

Waarom het NNF niet zonder Playboy kan

2011-11-01T19:02:00.007+01:00

In de nazomer in de prachtige bossen van Drenthe vond het NNF plaats. Waar innovatieve denkers uit heel Nederland zich verzamelen om mooie dingen te denken, te delen en te maken. Soms met een heel serieus karakter en een casus om soms gewoon puur voor het plezier. Gelukkig bouwen we samen ook heel het terrein op en daarna, weer af. Hulp is gewenst! En ik zou de tijdschriften en magazines meenemen.

Een enorme verzamelaar ben ik, vooral van de tijdgeest, die zich in 100 verschillende vormen aandient. In management bladen, in design magazines in de Wall Paper en de Zone 5300 (die ik overigens niet meenam, want die verzamel ik echt ; ) in de Libelle (ik werd er enórm op aangekeken in de eerste klascoupé) waar tot mijn verrassing een artikel in stond hoe je het beste tegen je baas in opstand kon komen. In De Donald Duck die overigens steeds meer moralistisch wordt en natuurlijk in de Cosmopolitan, de Ode, Currency, de Elsevier en Filosofie Magazine. Het hele bos bezaaid met interessegebieden.

Toch miste ik de Playboy. Ik had onderweg op een tankstation gekeken en zag de editie die óók nog eens speciaal over voetbal ging en vond het prachtig! En ook super overdreven om een Playboy te kopen, welk meisje doet nu zoiets, dus ik deed het niet. Toch miste ik hem echt, en toen iemand boodschappen ging doen heb ik hem gevraagd er een mee te nemen. 'Écht?' vroeg hij, 'Ja, écht.' En toen was ie er, de playboy op het NNF. Meteen kwijt natuurlijk. En ik besteedde er ook verder geen aandacht meer aan.

Tot ik mijn liefde voor magazines én diversiteit deelde met Herman en vond dat de perspectieven uit álle gebieden noodzakelijk zijn op een evenement dat vorm geeft aan innovatie. Voordat je het weet leest iedereen alleen maar serieuze kost over innovatie, problemen, management en ICT en glimlacht er niemand meer even met de Donald Duck of geniet van de nieuwste Moooi collectie. Daarom. Ook Naakt.

Waarop Herman uitriep 'Ja, maar dát is zo geweldig aan die mannen bladen. Die geven je gewoon wat je mooi vindt als man, dure gadgets, auto's en naakte meiden en geven je daarbij hélemaal het gevoel dat dat GOED is, ook al kun je die meiden nooit krijgen en zijn die auto's en gadgets veel te duur. Droom er lekker van!'. (!) 'Én', voegde hij er nog aan toe 'dat is dus zo stom aan meidenbladen, die geven je de hele tijd het gevoel dat je NIET goed genoeg bent!'.

Wat een heerlijk inzicht.

De mooiste drenkeling ter wereld en het verhaal van onze helden

2011-10-13T11:53:00.005+02:00

Naar een verhaal van Gabriel Garcia Marquez

Er is een klein onooglijk dorpje op een kale rots. Somber zonder bloemen. 20 huizen. Er spoelt iets aan. Kinderen spelen met de drenkeling bedekt met mosselen en zeepokken. Onherkenbaar als wens. (mens!)Vrouwen nemen hem mee en maken schoon. Hij komt van ver. Onbekende zeeën. Draagt zijn dood met trots

Hij is veel groter dan iedereen die zij kennen. Heimelijke fantasieën. In het diepste wijzen zij hun eigen man af. dan zien ze zijn kwetsbaarheid. Zo groot. Hij past natuurlijk nergens in, op visite maakt zijn grootheid klein. Hij heeft echt een gezicht om Esteban te heten, merkt een oudere vrouw op. Iedereen ziet dat het klopt.

De vrouwen verdringen elkaar met eerbewijzen. Lopen de mannen in de weg. Zijn gezicht bedekt tegen zon. Mannen geïrriteerd! Ze willen van hem af. Die grote dode! Dat maakt de vrouwen kwaad, ze laten zijn gezicht zien. Nu zien de mannen het ook: Esteban is in hun midden.

Grootse begrafenis met bloemen uit alle naburige dorpen. Iedereen wordt opgetrommeld.
Ze geven hem familie. Waardoor iedereen uit het dorp familie wordt via hem. Ze vechten om wie hem mag dragen. En zonder een anker aan zijn voeten gooien ze hem van de rots. Hij mag altijd weer aanspoelen en altijd weer terug komen. Ze zullen altijd goed voor hem zorgen.

Zij realiseren zich dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Nu Esteban weg is uit hun midden. Ze missen hem. En weten dat hun dorpje zal veranderen en zij grote deuren maken en stevige funderingen, grote ramen en heel veel bloemen, dat zij zich feestelijk zullen kleden met aandacht voor elkaar.

Zodat de geest van Esteban altijd welkom is en onbekommerd mag ronddwalen door de huizen, waarvan de deuren zo groot zijn dat hij zich nergens aan zal stoten. De bloemen zo mooi dat hij zal genieten. Het dorpje tegen de rots zal zo schitteren dat het van verre zichtbaar is op zee en de kapitein van het schip op de brug zal staan en in zeventien talen zal vertellen: Kijk daar tegen die rots . . . Dat . . . is het dorpje van Esteban!

* * *

Een verhaal zo schoon dat ik het jullie wilde vertellen. De kracht van verhalen en fantasie. Opvallend zijn de 'normaalheid' waarmee de dood tegemoet wordt getreden (zoals in zoveel Zuid-Amerikaanse culturen) en de manier waarop zij nadenken over de betekenis van de dode, die verder reikt dan deze aardse wereld. De vanzelfsprekendheid dat deze werelden door elkaar lopen vind ik heerlijk aan deze vertelling.

Maar de echte fascinatie schuilt in iets anders. Het laat een prachtige metafoor zien van onze tijd. Waarin wijsheid en grootsheid haast wegbezuinigd zijn. De ratio de boventoon voert in beslissingen en onze helden zijn gereduceerd tot mensen die het zeker weten, platte helden en dikke ikken. Manga, World of Warcraft en legio films en filmsterren zijn natuurlijk goede voorbeelden. Maar ook onze politici, mocht je hen ooit als een held zien, spreken nooit hun twijfel uit of laten hun kwetsbaarheid zien. Het imago van de held wordt zorgvuldig opgebouwd en door prachtige bureaus van waarde voorzien. De onzekerheid van onze held treft hier geen plaats.

En dit is iets van deze tijd. Ik keek enige tijd geleden naar De Zevensprong. De kinderserie uit eind jaren 70, heel spannend. De hoofdpersoon is een leraar die zijn avonturen deelt met de klas. Opvallend vond ik dat hij heel direct zijn overwegingen deelt. Zijn twijfels en vragen. Hij spreekt uit dat hij het niet wéét, maar dat hij zoekt. Uiteindelijk wordt de hele klas onderdeel van het avontuur. Deze taal en manier van spreken is wezenlijk veranderd sinds die jaren 70. In de media, de krant, en televisie en vaak ook binnen het onderwijs en managementkringen wordt een expertise gepresenteerd alsof het de waarheid is.

En dát zijn de voorbeelden waar de toekomstige generaties het mee moeten doen. Zou Justin Biber twijfels hebben? Is Bono wel eens depressief? Zou Obama wel eens balen bij een kopje thee en verzuchten dat het nooit wat wordt met deze wereld? Is Floortje Dessing wel eens niet-spontaan? Vast wel. Maar de werkelijkheid zoals wij deze overal gepresenteerd krijgen laat déze kant onbelicht. Jammer. Wat juist deze kant maakt het mogelijk dat je je kunt identificeren met een held.

Wat ik lees in het verhaal van de mooie drenkeling is dat de dorpelingen pas hun eigen schittering en grootsheid ontdekken op het moment van de drenkeling HUN Esteban is geworden. Niet de onbereikbare Esteban uit verre werelden waarover de mooiste verhalen gaan, een mythe. Nee, het is HUN Esteban en hij is dood en zij hebben hem verzorgd. Zij hebben zijn persoonlijkheid eer bewezen. En hem daarmee van hen gemaakt.

Zijn kwetsbaarheid was zichtbaar. Hulpeloosheid zelfs. En ook het feit dat hij zijn dood met trots draagt, maakt dat je over hem kan fantaseren. Dat iemand zich 'aan laat raken' en zichtbaar wordt in al zijn facetten. Het is ook lastig. Liever kijk je niet. Verdiep je je niet. De spiegel van de ander laat immers ook je eigen kleinzieligheid zien. Maar samen met je held kom je er wel! Voor Esteban ga je door het vuur. Er ontstaat een idee van 'samen' dat vanzelfsprekend is. Zeker omdat hij zijn kwetsbaarheid met waardigheid draagt.

Het effect van de held, de impact is dus vele malen groter als het publiek alles mag zien. De Media en de PR bureaus spelen hier natuurlijk handig op in, want op zich is dit geen nieuw inzicht, 'Alexander was een beetje dom' is hiervan wellicht wel het mooiste voorbeeld. Maar ook dit is bedacht. En wat wij, en volgens mij ook veel jongeren, ervaren is de non-authenticiteit van dit hele gegeven. Wat de omarming en werkelijke identificatie met onze held in de weg staat.

En daarmee dat je hem wilt evenaren. Dat de grootsheid van die ene mens, voor altijd welkom is in jouw dorpje, dat grootsheid zich welkom voelt in jouw hart, in jouw leven, tussen jouw vrienden en in jouw werk. En dat je, door deze grootsheid eer te bewijzen, de sprankeling kan proeven en daarmee het plezier en het grote genoegen om de grootsheid ook vanuit jezelf te laten stromen. Pure authenticiteit maakt de weg open.

En misschien, hebben we toch meer wijze verhalen nodig, of een mythe die werkelijkheid wordt in een dode die je de laatste eer bewijst, of, in het samen nadenken over retoriek en de werkelijke betekenis der dingen. Verstilling en verdieping waarin je ontdekt dat kwetsbaarheid geen zielenpieten element is, maar iets dat je met trots kunt dragen. En daarmee voor andere mensen een uitnodiging wordt hun ware ik te ontdekken en te leren vieren.

Zodat wij de weg kunnen openen naar authenticiteit als basis voor grootsheid en dat dit begint met het zichtbaar maken van meerdere aspecten van de werkelijkheid. De helden komen uit andere hoek dan wij denken, zij zitten hier recht voor ons.

Nu nog wachten totdat iedereen dit ziet ; )

Noor Bongers
Voor de cursus Retoriek van Jan Vaessen 2011

Het verhaal ‘de mooiste drenkeling ter wereld’ is gepubliceerd in De Verhalen van Gabriel García Márquez
en is hier online te lezen
ik kan de cursus van harte aanbevelen.

Een lichtje in de verte

2011-09-16T14:08:00.008+02:00

Na vijf nachten kamperen in de bossen van Drenthe werd ik midden in de nacht wakker en zag de Euromast lichtend in de verte. 'Kristof, Kristof! We moeten opstaan, er staat iets in het veld dat we mee gaan nemen!, Kom!'.

Ik had de Euromast niet herkend. En zag 'm ook als iets heel kleins dat je mee kunt nemen. In je broekzak. Blijkbaar verandert het NNF je perspectief op de dingen.

Op naar het presidentschap!

2011-08-29T15:39:00.002+02:00

Al sinds de eerste jaren van mijn studie roepen mensen regelmatig uit: 'Noor for president!'. 'Ha ha ha', lach ik het altijd weg. Maar stiekem ben ik wel trots natuurlijk, een heerlijk blijk van vertrouwen spreekt hieruit. En, dát het presidentschap ook heel leuk kan zijn, omgeven met plezier.

En stel je eens voor, dát het presidentschap plezier geeft. Omdat je waarde kunt creëren en iedereen hiertoe kan uitnodigen en oproepen. Nee, sterker nóg, dit als nórm maken voor het hele land. Maar, waardecreatie verplicht stellen, is dat niet een contradictio in terminis?

Al sinds mijn peutertijd wordt mij verweten (mijn moeder was de eerste) enige dictatoriale trekjes te hebben. Stampvoetend een programma maken voor mijn derde verjaardag was het begin. Als ik iets in mijn hoofd heb, heb ik ideeën over de grote strategie tot de kleinste details, tot over de motivatie van mensen om mee te doen.

Langzaam heb ik wel ondervonden dat je waardecreatie niet verplicht kan stellen. Ook al zie je wat goed is, béter is het als mensen het zelf ondervinden en ervaren. Dan nog, zou ik dus een regisseur zijn van ervaringen die leiden tot waardecreatie. Dát is een rol die mij past. In de veronderstelling dat uiteindelijk iedereen voor kwaliteit kiest . . . ; )

Want, ik weet het niet altijd zeker. Ik kies een weg die past bij de basisprincipes van wat ik belangrijk vind. Dat ik hierin stellig kan zijn, dát klopt. Lange tijd voelde ik mij een roepende in de woestijn (lees ook Het kleine meisje liep door de wereld op deze site. Nu is het gelukkig normaal om over waardecreatie te spreken en daarmee kan ik een stuk van mijn stelligheid laten varen.

Ik richt mij op het creëren van bijzondere ervaringen die leiden tót waardecreatie. Door in co-creatie een vraagstuk te belichten en daarbij álle perspectieven mee te nemen. Hoe kunnen de stakeholders groeien in dit proces, wat is hún hoogste ambitie en hoe kunnen wij hier samen aan bijdragen. Lijken deze ambities niet ergens op elkaar?

Je hoeft niet stellig te zijn om de juiste vragen te kunnen stellen. En deze vragen leiden vaak tot meer inzicht en begrip in elkaar, tot een gelijkwaardigheid in samen ondernemen en tot plezier om bij te dragen aan het mooiste resultaat. Een resultaat dat wordt gedragen én waar mensen blij van worden. Idealisme? Integendeel, een heel pragmatische manier van de maatschappij inrichten.

En dan wordt uitnodigen ook voorwaarden scheppend, enkel door de juiste vragen te stellen ; ) En brengen wij Nederland in beweging met een grote groep mensen die deze vragen stellen én daarna DOEN. Samen doen. Dus, als ik één dag president zou zijn, zou ik jullie allemaal invliegen op álle niveaus binnen het politieke domein; om de juiste vragen te stellen en aansluitend met elkaar aan de slag te gaan.

Waardecreatie in maatschappelijke issues zoals de gezondheidszorg, jeugdwerkeloosheid, jongeren en onderwijs etc. Maar ook waarderend onderzoeken, waardoor een onderzoek meteen bijdraagt aan de oplossing ervan. En natuurlijk, waardecreatie op je werk waarin sociale innovatie meer is dan slimmer werken, maar óók te maken heeft met zingeving en samen-werken. Mogelijkheden te over. En binnen ons netwerk genoeg mensen voor wie deze manier van denken en werken een vanzelfsprekendheid is.

En, eigenlijk met maar twee vragen centraal: Wat voor waarde voeg je toe? En, waaraan?
Let's Rock and create the future together.

__

Graag dank ik Joop Hazenberg voor zijn introductie bij de SER. Joop, ik hoop dat jij er Kroonlid wordt, want met een onverwachte wending, breng jij dingen in beweging.

__

Lees ook eens het artikel Het creëren van een Great Place to Live dat is gepubliceerd op Management Issues, láng geleden (2007), over de voorwaarden van waardecreatie ; )

Hieronder het artikel in het SER Magazine, close up van de tekst:

In een schitterend gebrek schuilt soms het mooiste

2011-06-22T19:23:00.003+02:00

De schoonheid dwaalt
van ogenblik naar ogenblik
Voor hen die haar wil zien
Soms moedeloos aan deuren kloppend
die dicht blijven voor haar schittering

Angstige ogen dwalen rond. Verblind
door kortzichtigheid en een heilig moeten
Ontmoeten de schoonheid allang niet meer
afgesloten van het eigen gevoel

De Schoonheid! De Schoonheid!
bejubeld en bezongen
een lofzang op de ímménse ruimte
soms weggegooid als een poetsdoek
omdat mensen niet voor haar durven kiezen

die woekeren met tijd en onmacht
met de maakbaarheid die zij verstaan
met de eisen aan zichzelf
van perfectie

Oh Schoonheid!
Hulde aan jouw aards bestaan
Mijn grootste troef
Mijn grootste pijn
om te leven en waarachtig te zijn

Ik wil je drinken tot de laatste druppel.

Schoonheid is vormgegeven liefde

De man die een nieuwe functie wilde

2011-06-11T22:17:00.009+02:00

De kracht van diversiteit

2011-06-11T17:07:00.002+02:00

De wereld is ten prooi aan verschillende crisis. Een financieel economische rond schaarste en gewin, een sociale crisis waarin uitsluiting bést wel normaal wordt bevonden en een ecologische. Het langzaam opconsumeren van de aarde houdt een keer op natuurlijk. Crisis die vragen oproepen die alle domeinen overstijgen en oplossingen vragen die effect hebben op álle domeinen. Alles hangt immers met alles samen.

Het doel is natuurlijk om een perfecte wereld te creëren. Waarbij alles in harmonie is met het andere alles. In vrede, liefde en verbondenheid. Een wereld in eenheid bestaande uit triljoenen verschillende elementen, diversiteit in allerlei vormen en maten. Het één nóg mooier dan het ander, het één nog zwarter dan het ander. Best lastig als je deze allemaal met elkaar in harmonie wilt brengen.

Want waar begin je als je het overzicht niet hebt? En wat is dat hele idee van een perfecte wereld eigenlijk? Betekent dit niet voor iedereen iets anders? En, is harmonie niet ook supersaai? Mijn angst dat ontwikkeling stagneert en verrassing verdwijnt is groot. Maar hoe stuur je richting een soort van perfecte wereld waarin je ook de crisis kan oplossen. Wat zou jij doen als je hierover kon beslissen?

Laten we een mooie parallel maken. Naar jezelf. Immers. Wat in het groot kan, geldt ook voor het kleine. En in het kleine manifesteert zich het grote. De mens. Het individu. Met haar beslissingen. Dus, als we over de wereld spreken, spreken we ook over ons zelf. 'Wil je jezelf doorgronden, kijk naar alle kanten in de wereld. Wil je de wereld doorgronden, kijk in je eigen diepten.' is in dit opzicht een mooi citaat van Rudof Steiner. Wat bij mij op kwam is het volgende:

‘Ik dacht dat ik ik niet was toen ik daar stond te schreeuwen en tieren.
Ik dacht dat ik ik niet was toen ik mijn verdriet verdrietig voor me uit schoof.
Ik voelde mij hélemaal mij wandelend langs de zee, met de wind door mijn haren mijmerend hoe gelukkig ik was.’

Ik dacht dat ik wel de perfecte mij kon worden als al dat verdriet er niet zou zijn. Of als ik niet zo zou schreeuwen uit onmacht. Als ik zou leren mij beter te uiten en niet zo schuchter te zijn. Ik verbloem het goed met mooie woorden. Die verdriet ogenblikkelijk lichter maken en een leergang vormen. Naar mijn nog groter geluk. Naar een nog perfectere mij. Naar mij in harmonie met mij.

Hhhmmmm maar dit is bijzonder. Mij in harmonie met mij. Betekent dit uitsluiting van alles wat niet goed is aan mij? Of van iets aan mij in het bijzonder ; ) En, kan ik mij wel helemaal omvatten? Ik denk soms: ‘Ik kom mij wel tegen in de blik van een ander. In de woorden van betekenis die de mijne verlichten’. In de ontluikende ogenblikken van een gesprek zie ik mijzelf verschijnen in de ruimte die de ander mij geeft. Ik zie mijzelf, omdat de ander mij een spiegel voor houdt.

Als ik zeg, dat ik van mij houd, houd ik van de diversiteit van mij. Van dat wat ik wéns, tot dat wat ik bén. Van het onzichtbare van mij en de zichtbare resultaten. Mijn werk, mijn vrienden, mijn idealen. Mijn schoonheid.

Maar waar ik het mínst van hou, is van het duister in mij. Dat doemt en dat zoemt en dat laat mij ‘niet weten’. En toch, hoort dit duister óók bij mij. Het voelt zich ongezien en geheel miskend. Want het heeft zoveel te zeggen. Grrrrr. Gromt het. En komt steeds dichterbij. Angstvallig houd ik het buiten de deur. Maar buiten welke deur eigenlijk?

Ik stond op het strand. De wind en mijn geliefde bliezen mij omver. Er was geen weerstand. De weerstand maakte mij machteloos.

Harmonie met jezelf is het érkennen van jezelf in alle aspecten. Een goede beslissing is er mijns inziens één die recht doet aan al deze aspecten. Waarbij er niet een wordt weggestopt omdat je die niet onder ogen wilt zien. Harmonie betekent ook het evenwicht tussen ál het mooie en het meest lelijke van jezelf.

Ik heb een ander nodig om mijzelf te kunnen zien. En dan, durf ik mijzelf ten volle te zien? Wil ik gezien wórden in al mijn aspecten? Durf ik beslissingen te nemen op basis van ál deze elementen? Ook nog in het aangezicht van een ander. Durf ik mijzelf te erkennen opdat ik erkend zal worden?

En pas toen, tóen ik dit had besloten met een volmondig ‘Ja!’ en mij in diversiteit zag stáán op het strand. Was ik niet meer omver te blazen en voelde mij één.

Een harmonie, die tot mijn eigen verassing helemaal niet saai voelde. Zélfs geen latente strijd, maar evenwicht. Van licht en donker. Zichtbaar in de ogen van die ander. Ik voelde me sterk. Ik voelde me vrij. Ik voelde mij verbonden. Met mijn geliefde, mijzelf en de wereld om mij heen. Vooral met het lichte en de duistere. Met mijn opgewektheid en levenslust en met mijn peilloze diepten van onmacht.

Nu blijkt dat harmonie bestaat uit licht en donker. Hoe richten we dit op het grotere geheel? Liefde in verbondenheid komt onverwacht. Als je de duisternis omarmt ontstaat eenheid.

Noor Bongers, Rotterdam, 10 april 2011

Een wereld van connecties.

2011-01-27T16:48:00.002+01:00

Grappig. Linked In visualiseert mijn netwerk. Kijk maar. Een wereld van connecties.

Héél veel Noor.

2011-01-17T08:52:00.003+01:00

In een bijzonder filmpje. Een gesprek met aandacht over werk, waardecreatie, mijn hoogste waarden én over de schoonheid van ons bestaan. Het leven in overvloed.

Bekijk het hier

Gekleurde verwijzingen

2010-10-08T12:36:00.002+02:00

Geboortegrond.

2010-07-18T12:30:00.004+02:00

Bongersstraat weergeven op een grotere kaart

Vieren! Kristof's 30e verjaardag op mijn geboortegrond. De Bongersstraat 62a te Ulft. Niet meer ons huis. Het blijft wél altijd onze straat. Vernoemd naar mijn opa. Nu vieren we het ergens in de buurt. Eer je geboortegrond. Zo fijn om te doen!

Wereld van co-creatie.

2010-03-17T12:29:00.005+01:00

foto : Noor Bongers : Porto

Stel je eens voor. Dat je vanuit gelijkwaardigheid samen iets heel moois creëert dat waarde toevoegt aan de economie, jouw eigen liefste wensen én dat dat de wereld mooier maakt. Fantastisch! Zo fantastisch dat veel mensen het als utopie bestempelen. Toch is co-creatie heel dichtbij. En noodzakelijk.

De economie vraagt om bezuinigingen en tegelijk om drastische veranderingen. Ik sprak met vooruitstrevende ambtenaren en zij draaien de vraag graag om: stel je voor dat je in plaats van 20 procent te moeten bezuinigen, 20 procent meer duurzamer moet zijn of 20 procent synergie moet maken. Hoe ga je dan denken? Vanuit mogelijkheden ...!

De schaarste en moeilijkheden die kunstmatig hoog worden gehouden en zorgen voor veel hoofdpijn, hoofdbrekens en controlemechanismen, kunnen ook worden bezien als kans. Als een mogelijkheid tot de noodzaak van co-creatie. Samen. Samen ondernemen. Samen vorm geven aan de wereld waarin wij leven. Samen een waanzinnig product verzinnen. Samen organiseren. (Pfff. Echt wel veel samen. Echt wel moeilijk... Samen staat voor sommige mensen gelijk voor heel moeilijk en dit is het ook als je uit gaat van besturen en controleren.)

Draai het proces eens om. In plaats van een doel te definiëren dat iedereen effectueert, creëer je een ambitie waarin velen zich kunnen vinden. Ga je uit van de essentie van een vraagstuk. Want, wáár draait het nu écht om? En hoe, willen jij en jij en jij en ik daaraan bijdragen? Wat is jullie belang in dit vraagstuk? Wat wil je er voor jezelf uithalen? Hoe draagt het oplossen van dit vraagstuk bij aan jouw doelen? En .... vullen wij elkaar hierin aan?

Wauw! Denken in mogelijkheden en uitgaan van je eigen talenten en intrinsieke motivatie geeft plezier en ondernemingslust! Het principe is eenvoudig: voeg waarde toe. Aan het individu, de economie, de maatschappij. Oftewel, onderneem vanuit je eigen talent, neem een échte vraag als leidraad voor het proces van creatie en je zult zien dat als vanzelf een nieuw economisch principe ontstaat, dat is gebaseerd op overvloed in plaats van op schaarste.

Co-creatie. Waanzinnig effectief, plezierig én innovatief. Waarom dan moeilijk doen? Waarom creëert niet heel Nederland meteen co? Waarom is de politiek niet gericht op co-creatie met elkaar en met ons (als burgers)? Helaas. Je ziet het pas als je het door hebt ; )

Het betekent ook loslaten van wat je zelf per sé wilt. Loslaten van een korte termijn oplossing. Het betekent dieper kijken naar wat er echt speelt en de belangen van alle stakeholders hierin erkennen. Én hen betrekken in het creëren van een oplossing die bijdraagt aan ieders wensen. Of beter, een proces organiseren waarin een ieder zich kan ontwikkelen, waarin je elkaar echt ontmoet en gericht bent op elkaars groei. En waarde toevoegt aan dat éne essentiële vraagstuk ...

Synergie maken is eenvoudig. Als je bij het begin begint.

gepubliceerd in het Great Place to Live magazine dat op 1, 2, 3, ... 10! is gemaakt.

Het Onbewaakte Oogenblick

2009-12-08T20:14:00.005+01:00

Gefilmd door Annedien Hoen in Enschede na de voorstelling van de Karavaan der Vertellers. Volgens Annedien zit het onbewaakte vooral in momentum 0:36.
Plezier!

Eigentijds sprookje.

2009-11-21T23:34:00.006+01:00

Heel lang geleden
Toen de wereld nog een sprookje was,
Droomde ik over de realiteit.

Iets met een moeder die ziek is
en de weg kwijt.
En toen stond ik daar echt.

Samen met mijn zusje te beslissen
waar ze het beste kon wonen.
Eventjes, voor na het ziekenhuis.

En wat wij dan belangrijk vonden,
We hadden één week.
Maar met ons eigen leven erbij,

Eigenlijk die ene dag.
Met vrienden. Die dingen uitzoeken.
Én onze intentie. En dat is een boel!

“Het ligt in de natuur” zei mijn zus,
“Dat doet haar goed” zei ik.
En nu woont ze daar;

en bedenkt in welke fase
van de werkelijkheid zij nu leeft.
Gelukkig steeds dichter bij ons.

En háár perceptie van de realiteit
Is er een die grenzen overschrijdt,
en daarmee óns,

onverwachte vergezichten biedt.

Reclame voor Idealen.

2009-06-25T15:13:00.005+02:00

Kijk eens aan! Noor en Martijn én Tara in een filmpje over Whuffies. Het boek verschijnt in Oktober in het Nederlands en is zojuist verschenen in Amerika. Timo geeft het uit bij A.W. Bruna. Het is bijzonder.

Het is bijzonder dat idealen, authenticiteit én goed-zakendoen samen gaan. Niet goede-doel-zaken-doen, nee, gewoon goed-zaken-doen-met-geld-verdienen-omdat-je-waarde-toevoegt én echt iets te vertellen hebt.

Whuffies als smeermiddel van de nieuwe economie. Whuffies als super-grapje, omdat het de oplossing is voor wereldvraagstukken. Die anders toch vrij saai en ouderwets worden aangevlogen met ingewikkelde methoden. En dat, terwijl de oplossing vaak zo dichtbij is. En ligt in hoe je sámen de wereld bestormt. Eh, of gewoon, hoe je je gedraagt in een groep, wat je zegt, wat je geeft, wat je gunt, wat je krijgt.

En, hoe bouw je dit op? Zo, dat je waarde toevoegt aan mens, maatschappij en de economie. Als vanzelf ontstaat er een Great Place to Live met Business as usual ; )

Ik spreek er graag over. Dus neem even contact op en dan kom ik naar je toe.

De Onstuimige blindengeleidehond

2009-04-14T21:14:00.004+02:00

Ik wachtte op het perron. Naast mij stond een blinde man. Zijn ogen draaiden naar het niets. Hij had een witte baard en een bos wit haar. Een soort blinde wijze. Zijn hond had hem geposteerd vlákbij de rand van het perron. Precies op de witte stippellijn. Ik dacht nog; 'hij vertrouwt zijn hond, maar weet hij wel dat hij aan de rand staat?'

Een nogal onstuimige blindengeleidehond. Super nieuwsgierig. Wakker. Onrustig. Én een herder! Meestal hebben blinden zo'n bijzonder saaie en goedwillige labrador. Maar dit was er een van een geheel ander kaliber! Die wilde zélf de wereld in.

De trein kwam. De hond sprong op en snuffelde naar 'waar is de ingang!'. De trein stopte. Mensen wilden uitstappen. Maar de hond trok de blinde man zomaar de trein in! Een blinde die voordringt... Haast de trein in wordt gesleurd door zijn hond! Toen zaten ze samen weer rustig. Of, de man maande de hond tot rust.

Die hond zal wel op die man lijken, dacht ik toen.

De VVD én Great Place to Live in één zin!

2009-03-24T21:38:00.010+01:00

foto: Gerjanne Tiemens

Wat ik doe was voor mijn vader een groot raadsel. 'Idealen? Fantasten zijn het. Zonder realiteitszin'. Jammer dat mijn vader er niet meer is. Oprichter van de VVD in de Achterhoek en groot voorstander van ondernemen en werken aan de maatschappij.

"Maar nee papa, ik ben een idealist mét realiteitszin. Nog niet zo héél veel mensen hebben het in de gaten omdat ze enkel op het geld letten. Ik op waarde. Toevoegen en creëren. Zodat de dingen in synergie zijn. Gewoon goed. Of je nu VVD stemt of Groen Rechts".

En vandaag. In het FD in de column van Arko van Brakel staan zowaar de VVD én Great Place to Live in één adem genoemd. De overeenkomsten benoemd. Als je het hoogste doel centraal stelt, uitgaat van je eigen zin en motivatie creëer je zomaar een Great Place to Live. De weg ernaartoe is anders. De doelgroep. De onderwerpen.

Maar de dynamiek en intentie zijn hetzelfde. Je brengt dingen in beweging. Je creëert ruimte waarbinnen nieuwe inzichten ontstaan. Gewoon. Door te doen. Omdat je betrokken bent. En onderneemt vanuit je hart.

Arko. Je hebt me een groot plezier gedaan door dit te schrijven. Want wat ben ik trots! En hoe graag had ik mijn vader gebeld nu :: "Pap, ik sta in het FD!! En zie je, het kan wél samen!
Als je maar onderneemt ; )".

En zo is zijn wens voor mij toch uitgekomen: 'Je moet wérken voor de maatschappij'. Ja. Maar wél op mijn manier ; )

De kracht van Loslaten

2009-03-04T22:09:00.012+01:00

Foto Bregje Paulussen

En hop! Daar plonsde ik in het warme bad van Great Place to Live. Mijn eigen creatie. Eindelijk niet meer het middelpunt, maar voor één keer middelpunt van het feest. Een grote eer.
Great Place to Live wordt 3.

We vieren samen de toekomst, we máken samen de toekomst en ik neem afscheid als kartrekker van het netwerk. Een groots ideaal dat door mijn hoofd spookte, een vrijplaats voor mensen die het verschil maken, en vanuit lef, liefde en integriteit de wereld bestormen. Het moest en het zou en ik vocht als een leeuw.

Om ruimte te maken waarin schoonheid kan manifesteren. Alles op afstand houdend wat hier niets mee te maken had en voortvarend in de vlucht der creatieve verbintenissen verrassende wendingen creëren. Een plaats waar mensen thuis komen. Waar ze aan hun hartewens kunnen werken. Aan dingen die er toe doen.

Een plaats waar mensen elkaar stimuleren om géén concessies te doen aan de hoogste idealen. Die van jezelf, en die voor een mooiere wereld. De kracht van de allermooiste mensen bij elkaar is ongekend ; )

Zoals Fanny benoemde 'Het voelt héél goed en fijn, maar wat we nu precies gaan doen??' En dat wist eigenlijk niemand toen het net begon. Maar het gebeurde. Great Place to Live groeide en bloeide. Totdat ik een ijkpunt was geworden te midden van alle mensen, en dát was helemaal niet de bedoeling. Want Great Place to Live is zélf het nieuwe ijkpunt!

Rekalibreren. Een nieuw nul-punt zoeken van waaruit je kan vertrekken. Een wiskundige term. Een nul-punt vanwaar de nieuwe tijd zich manifesteert. Door zichtbaar te maken wat er al is. Projecten en ondernemingen die het grootste ideaal in zich dragen, uitgaan van gelijkwaardigheid, plezier, co-creatie, synergie en groei voor allemaal.

Mijn liefste wens is uitgekomen. De uitgangspunten staan fier overeind. Mensen zijn opgestaan en geven Great Place to Live een nieuwe wending. Een label waarmee je projecten lanceert, deuren opent en het verschil maakt, samen. Abdul lanceerde een heel nieuw plan om zichtbaar te maken wat we doen, mensen uit te nodigen én om het sociaal kapitaal te benutten. Whuffies rule ; )

En ik, kreeg uit handen van Chiel een prachtige speld. Een plateautje zilver met een heel schoon hart. En prachtige complimenten in een boekje waarbij ik die van Salih graag wil aanhalen een quote van Arthur Miller:

"Wie in deze tijd als schrijver vandaag een utopische roman opzet is niet meer zeker of hij hem morgen niet verder schrijven moet als rapportage"

Een nieuwe werkelijkheid maken we tenslotte samen. En ik ben vervuld met grote trots, dat ik dit samen met jullie mag doen. Dankjewel!

Bijzondere dank aan Marianne, Willemijn, Gerjanne, Floris en Anne Kee voor het organiseren.

GPTL wordt 3 foto's van Bregje::::
Filmpje van 8 minuten door Kees Romkes::::

mét de foto van Gerjanne: Noor wijst de weg!

Social Capital Rocks in Whuffie

2009-01-27T12:58:00.006+01:00

Rock and Roll' de wereld kan mooier. De gedrevenheid is groots om iets te doen en mensen te verenigen die de wereld mooier maken. Niet omdat ze een mooi product hebben, maar een goed hart, dat nooit ophoudt te streven naar de hoogste ambitie, geen concessies doet aan idealen. En ondanks bureaucratische bergen, egogedreven ondernemingen en politiek spelen blijft fonkelen. 3 jaar geleden startte ik het netwerk Great Place to Live.

Als breekijzer voor Sociale Innovatie, als platform van pioniers die vanuit lef, liefde en integriteit de wereld bestormen. Ondernemen met plezier en gewoon, door zichtbaar te maken wat al is, een nieuwe werkelijkheid creëren. Zichtbaar in de 9 kranten die we tot nu toe maakten, zichtbaar in bijeenkomsten en online blogposts en communities. Zichtbaar vooral in de beleving van mensen; het gevoel thuis te komen in een netwerk van gelijkgestemden.

Martijn Aslander attendeerde mij onlangs op Whuffies. Whuffies? Het lijkt een beestje dat je wilt knuffelen. Een ongrijpbare term die het onzichtbare zichtbaar maakt. Sociaal Kapitaal. "The more you give away The more Whuffies you gain" schrijft Tara Hunt. Het is de economie van overvloed. Het natuurlijk inzicht, dat als je waarde toevoegt dit als vanzelf naar je terug vloeit. Het plezier van geven en échte aandacht. Het werkelijk verschil maken. Het is gemakkelijk. Easy.

En opeens vond ik in Whuffies alles terug wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Uitgelegd in woord, beeld en theorie. "Using the power of social networks to build your business". Een business waarbij je tegelijkertijd je eigen dromen realiseert, de wereld mooier maakt én waarde toevoegt aan de economie. Prachtig!

Wat volgt is een lezing van Noor Bongers over de kracht van Sociaal Kapitaal, Whuffies en Great Place to Live. Want Social Capital Rocks, just like we do.

Wil je meer weten? Neem dan even contact met me op.
Ook voor Great Place to Live new style.
Want de idealen zijn nu niet alleen zichtbaar, maar ook toepasbaar! ; )

Wat een heerlijke familie!

2009-01-15T21:15:00.004+01:00

Met elkaar om de tafel, de hele avond. Kletsen, lachen en plezier. Daarna piano, lachen en plezier met muziek én ook heel mooi en lief. Mijn moeders verjaardag.

De Magie van Nederland

2008-11-27T22:47:00.002+01:00

Want het leven in overvloed is ook gewoon hier.
Blik vanuit de trein, Rotterdam - Utrecht. Waar ben jij?

Langzaam Lopen .......

2008-11-27T22:29:00.004+01:00

Ik kwam aan in Antwerpen. Het prachtige nieuwe station, waar je door alle verdiepingen heen kan kijken. Een menigte mensen. Zoals altijd op tijd naar hun doel. Doelgericht. Of even wachten en (n)ergens aan denken. Er liepen allemaal beesten. Grote beesten, zo groot als mensen, van pluche. Groene vogels. Gele kanaries. Bruine Giraffen.

Ze waren met heel veel! En bewogen zich héél langzaam. Of eigenlijk bijna niet. Ze deden niets geks, maakten geen contact. Ze waren daar gewoon. Bewogen zich door de massa of zaten stil op een trap. In tableau, zoals dat in theaterthermen heet. Prachtige bewegingen! Maar ze maakten iedereen in de war.

De mensen. Gewend zich anoniem op te stellen in de openbare ruimte, werden geïntrigeerd! Of .. ze liepen door, zonder zich eraan te willen laven, keken weg. . Of, ze keken verwonderd om. Dit verstoorde geheel de dynamiek der reizigers!! Iedereen botste tegen elkaar op, liep langs elkaar weg of keek nog eens om en daarmee per ongeluk iemand aan. Ha! Wat een grap.

Stilte. Verwondering. En daarmee iedereen zich weer bewust van het hier en nu; "Wat is DIT nu?!" Pura Vida. Inderdaad ........... het onbewaakte ogenblik zichtbaar maken is soms noodzakelijk ; ) Hoe je er ook mee om gaat ... je doet IETS.

We hadden in Costa Rica al ontdekt dat als je langzaam loopt, je er dan sneller bent.

Leven in Overvloed

2008-11-21T01:19:00.007+01:00

Costa Rica. In allerijl op reis. Maandag beslissen, zaterdag weg. Zon, zee en palmen. En een oneindige overvloed aan groen. groen. groen. Prachtige planten en dieren. Alles op zijn allermooist! Hebben wij een mus. Hebben zij een mus met een kuifje. Hebben wij een merel, die van hen is grijs met een gele buik. En dan de kolibrie die de ananassen bevrucht... en mensen die de hele dag zwaaien naar elkaar.

Het groen dat nooit ophoudt. Op iedere vierkante meter bruist het leven in al haar schoonheid. Niemand hoeft dus ergens naar toe. De dieren niet. De mensen niet. Alles is direct te vinden. Dus geniet! Pura Vida. Geen angst. Kinderen worden opgevoed zonder angst. De dieren zijn niet bang voor mensen. De mensen houden van elkaar en de natuur. Ze hebben een Universiteit van de Vrede met standbeelden van beroemde pacifisten en duurzame energie programma's.

Leven in Overvloed. Het brengt schoonheid. Want hij die schoonheid ziet, gaat er ook naar leven. De wereld wordt geschapen naar zijn eigen evenbeeld. Je kan het God noemen, die schiep de wereld toch immers ook zo? Maar ook gewoon ..... het hier en nu. Ze vroegen wat wij voor werk deden. En wij zeiden dat wij Pura Vida leren aan de mensen in Nederland. En dat is wat we doen. Ze snapten er niks van, niet bekend met het feit dat het leven ook op schaarste gebaseerd kan zijn.

Het leven in overvloed is ook hier. Ik huilde toen ik me dat realiseerde. De kou in Nederland voelde toen ik daar uitkeek over de bergen . . . en het licht in Nederland zag toen ik terugkwam. Écht een land van Licht! Als je het wilt zien, kun je een wereld scheppen naar haar eigen evenbeeld. Licht is altijd dichtbij. En daarmee een leven in overvloed ; )

Wat fijn!

2008-11-21T01:02:00.003+01:00

Wat fijn, als mensen je zo goed kennen. 'Met een open boek lees je nog eens iets', staat er op een van onze orakelkaartjes van Spik en Span (geheime act van Noor en Dineke). Maar niet iedereen kan je zomaar lezen! Dat vereist een goed inlevingsvermogen en ook het vermogen om verder te kijken en meer te zien. En dan een liedje op te sturen dat zo schoon is.... dankjewel Annedien.

De Waarheid

2008-10-15T14:16:00.008+02:00

De waarheid woont,
de waarheid is,
de waarheid is herkenbaar.
Stel je eens voor dat iedereen de waarheid weet?

De waarheid woont in oude stenen en in het onbewaakte ogenblik,
In de ogen van de onbevangene, een kind, dat niet weet
dat de waarheid de waarheid is,
Want, als je denkt de waarheid te vinden, zo, dat het vastomlijnd is en je er een constructie omheen kunt bouwen,
Dan heb je het mis, dan is de waarheid al weer voorbij.

De waarheid wil ongrijpbaar blijven,
Net als ik.

Maar, hoe kun je een ongrijpbare waarheid herkennen?
De herkenning is van jou.
En dat is wat je ermee doet.
Dat maakt, dat de waarheid voor iedereen anders is,
En zich aan iedereen anders openbaart.

Maar hoe kun je er dan over praten?
De herkenning die ondefinieerbaar is en zo moeilijk in woorden te vatten.
Er zijn geen woorden voor de waarheid.

Je vervalt in termen als ‘ik voel’, ‘ik denk’, of,
‘ik weet het zeker’,
maar je kan er nooit een ander mee overtuigen!

Dat maakt de waarheid breekbaar,
Maar voor jou een rotsvast vertrouwen.
‘alles van waarde is weerloos’, schreef Lucebert,
en misschien bedoelde hij dit.

En dat is het ongrijpbare, en toch kun je het delen,
Als je de herkenning deelt.
De vonk van het onbewaakte ogenblik,
Van het oplichtend moment.
En dan het lef (!) om er samen iets mee te doen.

Of liever, de wetenschap dat de herkenning de waarheid is,
Voor ieder persoonlijk, je hoeft niet te weten,
Enkel het vertrouwen in elkaar dat je de vonk van het oplichtend moment
Meeneemt in je verdere handelen en beslissingen,
Dan herken je elkaar.

Of liever, herken je de waarheid in elkaar,
Of, de waarheid van de ander.

Wat, als iedereen de waarheid zou herkennen?
Dan is er werkelijk respect.

Quid est veritas?
Wat is de waarheid?

Vir qui adest!
De man, de mens, die er is, die erbij is.

De herkenning van de waarheid,
Zo, dat je er sprakeloos van wordt.
Kun je de waarheid samen groter maken?
Ja! Door haar los te laten en te laten zegevieren.
Vrijheid is liefde.

Noorderlicht, Altafulla 10 april 2006

gepubliceerd in de Zomereditie van Great Place to Live
foto: Noor in Argentina

De Liefdesbij

2008-10-12T18:15:00.005+02:00

Ik kreeg de bij van Jascha en Carolien. Vorig jaar. Het was een heel bijzondere bij. Hij gaat van dame naar dame om hen te helpen gelukkig te worden in de liefde. En nu, hoorde de bij mij mij. Jascha en Carolien waren inmiddels in gezelschap van ware liefde. 'Zorg goed voor de bij' zeiden ze nog. Of zorgt de bij voor mij?

Ja, hij zorgde goed voor mij. Hij zoemde stil door de kamer. Zijn vrolijk gezichtje mijn hoop. De liefde van mijn vriendinnen daarbij. Mij is het ook gegund. Soms was er een hele mooie flirt voor de zomer of een weekend, en de bij bleef.

Tot opeens mijn liefde daar was. Groots en meeslepend. Stil en dichtbij. De liefde reikte uit naar weidse vergezichten en plaatsen in mijzelf waar ik nog nooit geweest was. Overstelpt en onder de indruk van de intense liefde, vroeg ik mij af wat ik toch eerder met die jongens had geprobeerd! Proberen inderdaad. Dit IS.

En dat wist de bij ook. Vorige week heb ik hem weggegeven. Heel bijzonder. Aan Talitha. We spraken af in de 1e klas en we spraken over liefde. Over de grootsheid daarvan. En over de openheid die in jezelf nodig is, om liefde te ontvangen en om Liefde te geven.

Vaarwel bij. Het was fijn bij mij.

Verleidelijke dames in een burka

2008-09-02T23:17:00.009+02:00

Ik kijk wederom uit over het meer. Dit maal met een klassiek muziekje op de achtergrond, live piano, beetje jazzy, obers in pak en palmbomen om mij heen. De wolken zijn mistig en verdikt, als een landschap van bergen in de verte. Je zou er gedichten van gaan schrijven. Alles lijkt verstilt.

Ook opvallend. Veel chique moslims hier, waarvan sommige geheel in burka met alleen de ogen open gelaten, lopen heel trots en elegant hand in hand met hun man. Met pumaatjes onder de burka. Hippe zonnebrillen. Én een vrouw met een Burberry hoofddoek met bijpassend burka met Burberry randje onderaan. (!) De rijke olielanden beleggen hun geld in het veilige Zwitserland. Zijn wij ook meteen veilig omdat hun geld dichtbij ons is.

En ook gekke, vrije mensen hier, meer dan in Vevey (ben nu in Montreaux) en gekke gezinnetjes die overal vandaan lijken te komen. Met nóg vreemdere hondjes. ggrrrrr. hhrrrggrrr doen de kleine hondjes tegen elkaar. Maar dat is dan ook het enige onvertogen woord dat je hier hoort.

* * en ze gaat met haar hoofd naar het meer gericht zitten. Zodat niemand ziet hoe ze haar hoofddoek voor haar mond weghaalt en een lik neemt van haar ijsje * *

De verleiding is te groots met die dames in een burka. Parelrandjes, zijden stoffen, knisperend. Zelfs ik, kan alleen nog maar aan sex denken. Je ziet haar ogen, met kohl omrand. Je wil haar mond zien, haar benen, haar voeten strelen. Zou dat de échte reden zijn? Want wie O wie vraagt er nu eigenlijk om een burka?? Ik lees overal dat Allah (zijn naam is groot) het niet is. Dus wie dan wel?

De vrouw is een geheim. Het geheim van een man.
Of, blijven ze liever het geheim van zichzelf?

kijk voor prachtige foto's van meisjes in Burka naar de serie Sisters van Martine Stig. Waarbij ik graag opmerk dat op het moment dat zij de foto maakt, zij roept: "Smile!". Zie hier het resultaat ; ) (even vergroten)

Een stukje Burning Man in Zwitserland

2008-09-02T22:22:00.005+02:00

In het onberispelijke Zwitserland is alles schoon en mooi. Geen onvertogen woord, geen schreeuwende mensen en kinderen, je wordt met alle egards benaderd, vriendelijk en met aandacht. Heerlijk vertoeven in je eentje. Verwonderen langs dat hele schone meer.

Meer. Meer. Meer. Ik krijg geen genoeg van dat meer! De weidse vergezichten, de rust, de ruimte, de bergen in de verte. Het water, altijd een metafoor. Want ook wij zijn als een druppel in het universum. En een druppel maakt het niet uit waar hij is, in een wolk, als regen, waterdamp, als een woeste golf of het kalme meer. En de kalmte van het meer doet zoveel goed als je zelf de stilte zoekt.

En opeens .... zag ik hier een stukje Buring Man. Plotseling. Heel mooie gesitueerd aan het meer, een freak die zijn wensen heeft gestold tot een eeuwigdurende beweging. En iedereen kijkt en verwonderd zich.

En ik bedacht me. Er zouden eigenlijk overal stukjes Burning Man moeten zijn. Dat maakt het leven zoveel leuker!! In september verzamelen 50.000 mensen zich in de Nevada woestijn om geheel zelfvoorzienend een onvoorstelbaar feest te maken. Met lampjes, lichtjes, de wildste fantasieën. Omdat ze daar (zeker in Amerika!) eindelijk zichzelf kunnen uitleven, on begrenst de schoonheid van het leven willen vieren.

En de meest waanzinnige ideeën tot uitvoering willen brengen.
Fijn om dat in het gewone leven tegen te komen.

speciaal daarom, voor jullie, naast een foto van het beeld aan het meer, een foto van mij op Burning Man.

Het onberispelijke Zwitserland

2008-09-02T22:11:00.004+02:00

Nu weet ik waarom de musjes wegtrekken uit Nederland. Er is helemaal geen gras! Ze noemen ze toch gras-musjes? Hier zitten ze de hele dag in het gras.

Er zijn ook allemaal kunst-stukjes gemaakt van bloemen en planten. Zo zag ik een uil, een grote pauw, het St. Peppers Lonely Heart tafereeltje en nu een soort iglo in opbouw van plantjes, waar de musjes naar toe vluchten als een boot teveel lawaai maakt.

Het zou ook kunnen zijn dat de musjes bij ons wegvluchten omdat er structureel teveel lawaai is. En ze bovendien geen kunstige toevluchtsoorden hebben waar het goed toeven is ; )

Niets

2008-07-19T23:28:00.006+02:00

Vandaag trok in de Tarotkaart Niet-ietsheid. Een verbeelding van het woord shunyata dat door Boeddha is bedacht. Alles is niets, niets is alles. De tussen-ruimte maakt het verschil. Vanuit het niets kan iets ontstaan.

Geniet van de leegte. Van het niet-weten wat de toekomst gaat brengen. En ik bedacht me, hoezeer is dit vergeten in onze samenleving! Álles is bedacht! En in ieder gesprek benadruk ik het belang van rest-ruimte. Zowel in denken als in fysieke zin. Maar als het er op aankomt, is het altijd moeilijk dit op jezelf toe te passen.

Geleerd om je eigen leven in eigen hand te nemen, je eigen realiteit te scheppen. Dit impliceert een voortdurend handelen, vooruit denken, intenties bepalen, op het juiste moment actie ondernemen. Te leven in het hier en nu. Maar als je even niet weet waar dit toe gaat leiden wordt het een stuk ingewikkelder. Denk je dan.

Je wordt teruggewezen naar het hier en nu. Geniet van het niet-weten. Geniet van de rust die dit geeft. En dit ...... impliceert vertrouwen dat je intentie juist is en dat de weg zich wel zal wijzen. Leven in het onbewaakte ogenblik.

En als ík het hier nu moeilijk mee heb, hoe moeilijk is het dan wel niet voor een projectontwikkelaar of een beleidsmaker? rest-ruimte. Niet alles ingevuld zodat, als een gebied wordt ontwikkeld, de mensen die er gaan wonen de gelegenheid krijgen om zich het gebied zélf eigen te maken.

Iedereen wil graag dat een gebied identiteit heeft. Soul. Waar je verwondert en bijzondert. Waar je acties onderneemt die jezelf vooruit brengen! Acties, die je nog niet had bedacht. Maar toch ... als alles is ingevuld komen deze gedachten niet, of wil je je plannen elders realiseren, of wil je zelf zo'n gebied om te ontwikkelen (.. ; )

Als Speelgoed dat niet tot je verbeelding spreekt en waar je dus niet mee kan spelen. Georganiseerde chaos of .. het toeval organiseren zijn nieuwe management stijlen. Maar eigenlijk betekent dit dus het niet-weten in ere herstellen. Ruimte maken voor leegte waarbinnen dingen kunnen ontstaan. Niet bang zijn.

En geld verdienen, je imago of je project laten slagen staan dit in de weg. En dat terwijl, met een stukje on-in-gevuld-heid zo'n project op termijn veel succesvoller is. Innovatie is Ruimte maken zei iemand eens, en .... hoe letterlijk betekent dit de leegte toelaten!
En ..... wie durft het aan?

Diep in mijn hart

2008-07-06T14:45:00.007+02:00

Eindelijk gevonden. Een van de mooiste liedjes.
Gezongen door Jaap Valkhoff.

Pierre van Duijl (De Dopegezinde Gemeente) kan het ook prachtig zingen. Dus als je hem ziet, vraag er eens naar ...

daarom ook een liedje van Pierre

Vrijheid in Verbondenheid

2008-06-24T00:00:00.008+02:00

Opeens popt het overal op: Vrijheid in Verbondenheid. Op mijn werk, bij de bruiloft van mijn nichtje, in de sociale netwerken, tijdens de nacht van de filosofie. Transparantie maakt alle verbindingen zichtbaar.

En het lijkt alsof iedereen zich opeens realiseert dat we sámen leven en dat het ertoe doet, dat je een individu bent. Dat iedereen anders is. Rudi Visker zei het in zijn lezing:'Pas in interactie kan men vrijheid ervaren'. En er is iets raars aan de hand, in de publieke ruimte denkt iedereen maar te kunnen doen wat hij thuis ook graag doet. Het doet er eigenlijk niet toe wat die ander daar dan van vindt. 'Het vraagt om een schokvrij individu, maar misschien is die ander thuis wel helemaal niet schokvrij'.

Pas in interactie zien we wie we werkelijk zijn. Hoe we de ander wel of niet de ruimte kunnen geven om ook zichzelf te zijn. Hoe we samen kunnen ont-wikkelen. Grappig, want dat veronderstelt dat je de ander werkelijk zíet en kan laten in zijn of haar ontwikkeling. En wie kijkt er nu echt naar elkaar?

Ik bood laatst mijn excuses aan, aan een onbekende meneer in de trein. Ik genoot van het open raam en de wind in mijn haar. Die meneer niet. Die wilde het raam dicht. En ik werd spontaan chagrijnig en keek hem woedend aan en deed het raam dicht. Gestoord in mijn private zijn in de publieke ruimte. Na een kwartiertje keek ik voorzichtig tussen de stoelen door, in die meneer zijn private ruimte in de publieke trein, en bood mijn excuses aan. Die meneer moest glimlachen.

Iemand zei eens dat ware welvaart schuilt in de omgangsvormen tussen mensen. Daar schuilt het fatsoen, de kiem van alle interactie die naar iets goeds leidt. Het ontbreken hiervan is dit een vorm van maatschappelijk geweld. En eigenlijk .... zou je hier net zo hard tegen moeten optreden (ahum) (De Nieuwe Achteloosheid door Frans Vosman). Maar wie zijn diegene dan, die hier tegen optreden als het zo een intiem moment is (toch) een interactie tussen twee mensen in de publieke ruimte? Of in een interactie van één met een hele publieke groep? Bijvoorbeeld als je Twittert terwijl je een lezing volgt...

En naast de publieke ruimte ..... niets is mooier dan twee mensen die JA zeggen tegen elkaar, samen willen leven om tegelijkertijd ten volle van elkaars individu te genieten! En wensen, dat de ander groeit en bloeit zoals dat bij hem of haar past.

Vrijheid in verbondenheid. Zowel fysiek als virtueel.
Zowel privé als in het publieke domein.

Deze essentie maakt het leven betrekkelijk eenvoudig.

"Out of The Box"

2008-06-05T22:01:00.008+02:00

Vandaag hoorde ik bij Kunst aan Zee over Mono-culturen en Multi-culturen. Mono-culturen, dat alles hetzelfde is; overal de Blokker en de H&M, overal dezelfde bureaustoelen en leaseauto's, overal dezelfde principes; alles gaat over geld.

Multi-culturen is natuurlijk veel interessanter. Daar is van alles wat. Gek dat je dat zo benoemt eigenlijk, de wereld is één grote multi-cultuur! De macht van het geld blijkt echter zo sterk dat er opeens een mono-cultuur ontstaat. Hhmm. Gelukkig gaat de nieuwe Great Place to Live krant over de Schoonheid van Geld.

Mensen vinden mij creatief, met zulke bijzondere ideeën en associaties. Maar ik bedacht me, ik LEEF een Multi-Cultureel leven. Heb vrienden in alle lagen van de bevolking, mijn fascinatie voor mensen en hun leven is groot. Ik wil het weten . . . wat hen beweegt, motiveert, frustreert en verwonderd. Ik wil ook mijzelf verwonderen. Doe niets liever dan door de wereld lopen in bijzondere gebeurtenissen. De reikwijdte van mijn beleving koesteren... En verbaas mij er telkens over dat mensen een Mono-cultuur accepteren, dat ze daar genoegen mee nemen.

En tóch zo hongerig zijn naar mooie verhalen en unieke ervaringen. Out of the box denken noemen ze het, als ze het zelf doen. Alsof je kunt zeggen: 'nu spring ik buiten mijn kader, let op! Nu.' Dat veronderstelt dat je weet dat je een kader hebt, én wat daarbuiten dan ís. Dan kun je dus buiten je eigen kader denken. Dus waarom zou je dan binnen dat kader leven? Als je weet hoe het er buiten is?

Spannend! Great Place to Live in het nieuws

2008-05-08T10:45:00.005+02:00

Spannend, hoe iets groeit en bloeit. Twee jaar geleden hebben we Great Place to Live ontwikkeld. Uit een verlangen iets te doen voor mensen die het verschil maken. Die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken en daarmee het verschil maken.

Nu gaan we een nieuwe ontwikkeling in. Eentje die ik nog niet helemaal kan overzien. Er ontstaan projecten, programma's en toekomstvisies. Groepen mensen lijken zichzelf te mobiliseren om een mooie wereld te scheppen. Mensen voelen zich thuis. Great Place to Live wordt daadwerkelijk als een vrijplaats gezien (én benut) om tot de essentie te komen, en vanuit daar te ondernemen.

Max Herold schreef al eens een artikel over Great Place to Live en nu staan we dan ook echt in de krant. Op 6 mei verscheen een groot artikel met prachtige illustratie in de NRC Next. Je kan het vinden op de site (bij Events) én natuurlijk op de weblog van Marije Ravelli. Die dit artikel heeft geschreven nadat zij de Inspire Day heeft bezocht. En dat is hoe het ontstaat en hoe het sprankelend en fris blijft. Mensen gaan meedoen en ervaren wat het is om zelf een Great Place to Live te maken. Iedereen kan dat. Overal.

De Euromast

2008-05-05T00:01:00.011+02:00

Ik spreek vaak af op de Euromast. Een toeristisch, door Rotterdammers vergeten plek waar het goed toeven is. Vooral als de toeristen elders zijn. Het weidse uitzicht geeft zo een weids perspectief dat gesprekken als vanzelf een hoger niveau krijgen ; ) wat leidt tot meer essentie. Én verwondering. De grootse haven en stad aan je voeten. Het is net als bij de zee, daar botsen je gedachten nergens tegenop waardoor ze alsmaar mooier worden. Zorgelozer en puurder. De Euromast heeft nog als voordeel dat je allerlei anekdotes over de stad kunt vertellen. De ontwikkelingen, de toekomst, de leuke weetjes, stiekeme plannen ; )

Laatst was ik er weer. Met Youssef afgesproken over zijn stage bij Great Place to Live. Hoe dat was. Hoe dat zou kunnen worden. Het was op Hemelvaartsdag. Eigenlijk een vrije dag. Maar hij is Moslim en mijn religie is altijd. Dus het was een goed moment. Het werd een heel boeiend gesprek. Het werd steeds drukker. Bussen mensen hadden zich verzameld om het uitzicht te bezien. Vele talen om ons heen. Uiteindelijk wilden wij weg. Er stonden minstens 50 mensen te wachten op de lift! Het was geen doen. Dat vonden zij ook, van de Euromast: 'Er mogen bij hoge uitzondering mensen onder begeleiding met de trap naar beneden, dit duurt ongeveer 10 minuten'. 'Jaaaaa!' zeiden 30 mensen (!) en met zijn allen liepen we de trap af.

De trap??? Een zeer ouderwets stalen trappenhuis met open treden dat direct in de schacht van de Euromast was gehangen, met een peilloze diepte ernaast. Spannend!!!!!! Het duurde meer dan 10 minuten. En we hoorden dat eens per jaar de NK (Nederlands Kampioenschap) Trappenlopen hier werd gehouden. Op én af. Wauw! Ik wist dat helemaal niet. De hoogste trap van Nederland leent zich natuurlijk het beste voor dit ongewone kampioenschap.

En ik vroeg mij af. Stormt iedereen dan tegelijk die trappen op? Of gaat het per interval en kan je elkaar dan inhalen op die trappen, of juist niet?

Ra Ra waar ben ik en wat doe ik?

2008-05-04T13:08:00.004+02:00

Soms is het betrekkelijk eenvoudig te zien wie je bent. Martijn Aslander schreef een heel bericht over hoe je je bankgegevens inzichtelijk kan krijgen, wat je waaraan uitgeeft, hoe vaak je boodschappen doet enzomeer. Ik vond het afschrift van mijn creditcard terug en vond het ook een aardige analyse geven van mijn reis ; ) Nu nog een advies hierover van mijn bank, speciaal voor mij gemaakt.

Een 2e klas reis

2008-04-25T21:30:00.006+02:00

Soms reis ik liever 2e klas in de trein. Mijn mega luxe van een 1e klas OV Jaarkaart kent ook zijn keerzijde. 's Avonds terug om een uur of zeven begeef ik mij tussen vermoeide mannen in grijze pakken die zich verdiepen in een dossierstuk, het Financieel Dagblad of hun laptop. Trouwringen geven de vrouw thuis weer waar ze naar toe gaan. En dan ik, in vrolijke kleuren gekleed met een futuristische strip of de Donald Duck. Of mijn laptop natuurlijk ; ) Maar dat is een Mac. Er reizen overigens ook hele leuke mensen 1e klas en die grijze mannen geven ook een soort rust.

In de 2e klas kwam het verhaal van de zwevende priester tot mij. Plezier, kabaal, een aangeschoten jongen met zijn vouwfiets en een échte Rotterdamse. Kletsen. Zomaar over van alles. De gekkigheid der dingen. Vierkante wielen waar je vroeger nooit last van had en een prestige brug in Rotterdam die niet tegen wind kon.

De Rotterdamse schaterde het uit! Ze las de krant en las voor: 'Zwevende priester verdwenen, toen hij opsteeg aan duizenden ballonnen'. Het verhaal werd steeds bizarder. Toen bleek dat het een reis was bedoeld om geld op te halen voor vrachtwagenchauffeurs. Hij was vertrokken in een opblaasbare stoel, de wind hem de andere kant op had gewaaid en zijn mobiel het niet meer deed. Toch gek dat er geen vliegtuigje meevloog.

De priester. Op een dag zei hij 'Ik heb een goed idee!', en iedereen verklaarde hem voor gek, maar vond het uiteindelijk ook een goed idee 'Uniek in de geschiedenis!'. En nu is hij kwijt. Dacht hij, 'God roept mij' toen hij de andere kant op werd gestuurd? In de trein was iedereen het er toch over eens dat het de bedoeling van God was geweest 'Hij zal wel iets of zijn kerfstok hebben gehad'.

Of niet. En was het de bedoeling van God om wereldwijd te laten zien dat je waanzinnige ondernemingen kunt starten, zomaar voor je plezier én voor het goede doel? Het onbereikbare nastreven. En dat er dan altijd mensen zijn die je helpen je droom te realiseren. Ongeacht de goede afloop ..... Op hoop van zegen.

Living the Dream

2008-04-14T21:59:00.005+02:00

Amerika. Eerst Burning Man, daarna L.A. en Arizona. Waarbij ik Amerika zelf veel vreemder vond dan Burning Man. Want daar is iedereen vrij. Deze foto is gemaakt in Sedona. Een plaats waar, naar men zegt en voelt, de energie van alle chakra's van de aarde samenkomt. Met natuurlijk massa's toeristen die van zonsondergang naar zonsondergang reizen. Om ooit de zon weer te zien opkomen aan de andere kant van de wereld.

Gepubliceerd op Next Nature door Hendrik-Jan Grievink en straks ook in het nieuwe boek van André Meiresonne. Ik gebruik deze foto ook, net als vele van Burning Man, in mijn lezing over Great Place to Live. Je valt stil. De bizarre werkelijkheid overvalt. En meteen is duidelijk hoever mensen van de natuur zijn afgedwaald. En zich gedragen als consumenten van de aarde. Tot de aarde op is.

"Spel is werkelijkheid, de hoogste werkelijkheid van het ogenblik, en het ogenblik, is de hoogste werkelijkheid van de tijd" uit Amram de Clown van Siegfried E. van Praag.

Het vuil, de stad en het plein.

2008-04-14T21:23:00.004+02:00

Lieve stad.

Ik denk dat jij heel mooi bent.
Ik zie het soms,
en soms heel vaak.

Waarnaar ik kijk
Is mij een raadsel.
Lelijkheid, storm en wind
Weidse vergezichten en ook mensen

En toch lijkt alles een mogelijkheid
Een deur naar een andere wereld.
Het groen geeft licht, het asfalt glittert,
En ik loop als enige over het grote plein.

Helemaal niet alleen
Want alles schijnt me toe

Noorderlicht

gepubliceerd in de Nieuw Rotterdam 2007

Het kleine meisje liep door de wereld

2008-04-05T17:08:00.006+02:00

Het kleine meisje liep door de wereld. Ze verwonderde zich. Overal zag ze een kleine wereld in. Onder het mos woonde een het elfje dat ‘s ochtens naar buiten kwam en zicht uitstrekte in de zon en genoot van de zachtheid van het mos, dat voor haar heel groot was. De boom was de meester tot wie zij zich kon wenden om raad, daarachter school de grote wereld en het grote gevaar. Gelukkig kon het elfje vliegen.

Op zee waren de grote zeegeesten die veel ruimte nodig hebben. Die je meenemen en je de weide horizon laten zien. Voor wie het niet uitmaakt of het nu stormt of windstil is. Ze brengen altijd vrede, maar soms zijn ze ongedurig. Je kan altijd met hen mee. Het kleine meisje rustte in de armen van haar vader, die met één hand het schip bestuurde. Ze keek naar de zeilen, voelde de kracht van het schip en de elementen en reisde met haar vader én met de geesten mee. Wans soms lette hij even niet op.

Het meisje werd iets groter. Een klein beetje maar. De elfjes waren er nog steeds. En ook de werelden van mensen. Die waren meer verborgen. Mensen zeiden iets maar bedoelde soms iets anders. Ze bewaakten het ogenblik en vergaten de diepte. De diepte van betekenis die het meisje wel voelde. Maar wat zie je dan? Vreemde beelden drongen zich aan haar op. De onbewaakte ogenblikken waarin de onuitgesproken gedachten zichtbaar worden.

Het meisje was ook bang. Voor de vuilniswagen bijvoorbeeld, omdat die alles vernietigt. En ze herinnert zich dat ze kruipend over straat ging, achter de auto’s langs, omdat haar moeder had gezegd dat ze nu groot genoeg was om alleen naar school te gaan, maar vergeten was dat het woensdag was. De vuilniswagen. Waarin mannen alles gooiden wat niet deugde. Wat mensen niet meer wilden hebben. Wat gooien mensen zoal weg?

Liefde? Hun eigen dromen, herinneringen die er niet toe doen of waar ze niets mee willen. Spullen die hun imago niet bevestigen. Speelgoed van de kinderen omdat die uit huis zijn. Nutteloos verpakkingsmateriaal, weggegooid eten, oude viltstiften, rommel. Héél veel rommel. Het meisje geloofde niet in rommel. Zij geloofde in de heelheid van de aarde. Energie is altijd energie die je ergens voor kan gebruiken.

Het meisje ging naar school. Scheikunde. Alles bestaat uit moleculen. En uiteindelijk, zijn dat allemaal dezelfde deeltjes. De verhouding ertussen bepaalt wat het is. ‘Oh’, dacht het meisje, ‘dus niets is iets! Het niets, bepaalt wat het is! Dus alles is hetzelfde’. Het meisje snelde in de tijd vooruit en kwam tot de conclusie dat je dan van vuilnis een biefstuk kan maken. Nu staat nano-technologie nog in de kinderschoenen, maar straks kan dat.

Niets is iets. Maar wat maakt dan wat het is dat het is? Het meisje ging op zoek. En langs bergen en dalen accepteerden de mensen het leven zoals het was. De elfjes zwegen. Mensen stelden vragen, maar dan vooral aan haar. Wat ze wilde worden, hoe dat zo was gekomen, dat zij was wie ze was. Mensen gaven antwoorden. Over technologie, de kunst, politiek en over hoe de maatschappij in elkaar steekt. Het bevredigde het meisje niet. De antwoorden verzwegen nog altijd de wereld erachter.

Ze besloot een tijdje zich aan te passen en te doen alsof dit het was dat het leven haar te bieden had. Maar zij raakte onmiddellijk verwikkeld in oplichtende zaken als sex, drugs & Rock and Roll. Ook heel tof. Het meisje leerde te genieten van de aarde! Of, hoe de mensen haar beleefde en hoe je er plezier kon beleven. De vaardigheden der aarde. Je hoofd boven water houden! En toch ....... riepen de elfjes haar weer toe .... blijf zoeken! Je vind het wel. En ze gaf niet op.

Het meisje studeerde. Het meisje ontmoette bijzondere mensen die in haar geloofden. Die zagen wie ze werkelijk was. Ze raakte gefascineerd door mensen en hoe zij hun leven inrichten. Leven mensen hun dromen na? En hoe kun je de dromen van mensen benutten voor innovatie en vernieuwing? Waar zijn die mensen en wat doen ze? Ze ontmoette er een heleboel. Want hij zie zoekt ...... Ook had iemand eens aangeraden 10 leerdoelen op te stellen, van 1 tot 10. Na een aantal jaar kwam zij erachter dat deze een leidraad hadden gevormd.

Intentie geeft betekenis. Het onbewaakte ogenblik kan werkelijkheid worden! De wereld erachter. Is de wereld van intentie. Die richting geeft aan je dromen, aan je gedachten, aan je handelen, aan hoe mensen op je reageren. Dat maakt het realiteit. Als je de juiste vragen stelt herken je op een gegeven moment het antwoord. Ergens. In een situatie. Een onbewaakt ogenblik dat voor jou bedoelt is. Je kan erop varen. En de grote geesten komen je tegemoet.

Iemand zei eens: Wees moedig en grote geesten snellen je tegemoet! En het is grappig, dat moedig zijn in deze wereld betekent jezelf te zijn. Dat je dán de wereld ziet die je altijd hebt gezocht. De wereld achter wat mensen zeggen, de wereld van betekenis en zingeving. Het vervullen van je eigen dromen. Het meisje besloot de wereld te veroveren.

Door te zoeken naar mensen die óók hun dromen verwezenlijken. Die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken (want ongemerkt, ben je dan opeens een hoge boom die veel wind vangt, als authenticiteit je leidraad is) en daarmee het verschil maken. Voor werkelijke innovatie. Sociale innovatie. Waarin er een synergie is tussen het realiseren van je dromen, economie en maatschappelijk rendement. Ook had het meisje inmiddels geleerd dat je de juiste woorden moet gebruiken om de wereld te beschrijven die je altijd hebt gezien.

www.greatplacetolive.nl

Dit bericht is geschreven voor De Labiel en verschijnt nu in de serie DURF ontwikkeld door Corné Cox. Ik kreeg het stokje van Sanne Roemen en ik geef het bij deze door aan Lisette Togtema

Op een zondagmorgen

2008-04-04T23:37:00.006+02:00

Heel weinig geslapen. De nacht dat mijn vriendinnetje Barbara haar grote liefde ontmoette. Heel gezellig. 5 uur thuis. Toch nog douchen en haren wassen, anders werd het niks de volgende ochtend. Een foto shoot. Juist.

Naar Amsterdam, een tochtje over het IJ, een echte studio. En Manon van der Zwaal, die mensen écht kan fotograferen. Zoals ze werkelijk zijn. Een camera op 20 centimeter afstand. 'Eh ...... ', 'ik zet wel even een muziekje voor je op'. Het werd Billy Jean. And here I am, full page, full swing in de Goodies.

Het licht van de Oerknal

2008-04-02T23:03:00.007+02:00

Foto Casper Baghuis

Het licht van de Oerknal is er nog steeds. Ik wist dat helemaal niet. Maar eerst was er materie. Het licht kon geen uitweg vinden en knalde toen alles uit elkaar. Het universum ontstond. Het licht was opeens overal. Nu dus ook nog.

Het is nog roder dan infrarood. En dat noemen ze 'koud licht'. Licht dat wij niet kunnen zien. Maar dat je wel kan vangen. Boven op de Schouwburg in Eindhoven staat een schotel. Die vangt dat licht. En daarmee stuurt die energie een schouwspel aan dat Ludo Baghuis heeft gemaakt. Prima Nova. In 's werelds kleinste theater waar je met zijn twee-en in kan. Het oudste licht stuurt dus het nieuwste licht (LED lampjes) aan. De Verbeelding van de Oerknal.

Ook weet ik opeens dat het licht van de zon dat je ziet 9 minuten oud is en het licht van de volle maan 2 seconden (met 300000 km/seconde van de zon naar de maan naar de aarde gegaan, dus 9 min en 2 sec oud! want je ziet de zon....). Tot hoever zou het licht kunnen gaan? En, zou ik daar eens kunnen zijn om te zien hoe het licht eraan komt?

* * Of, te luisteren naar alle geluidsgolven die de ruimte in zijn gestuurd? Wist je dat die ook geen einde kennen? En ruimteonderzoek, op zoek naar signalen van andere planeten steeds weer fragmenten ontvangen van ALLE radio en tv en satellietuitzendingen... dát is nog eens ruimte vervuiling. Ook wel het 5e element genoemd, naast water, lucht, vuur en aarde. De datawolk. * *

Met motorbakkers praat je niet!

2008-04-02T22:22:00.006+02:00

We bezochten de Achterhoek. Het land waar ik ben geboren. Noor Bongers uit de Bongersstraat. Vernoemd naar mijn opa (én volgens mij ook mijn oma) omdat ze een fabriek hadden waar iedereen werkte. IJzer. Smeden. Als het heet is. Dat deden ze daar. Met verhalen waar je van onder de indruk raakt. Ook uit de oorlog. Waar mijn familie opeens een Duitser in huis kreeg, die beneden ging wonen. Hij wist het wel, dat via de achterdeur altijd eten naar buiten ging, voor alle onderduikers in de fabriek. Maar hij zei niets. Ze hebben hem later nog eens opgezocht. Toen hij gewoon weer in Duitsland woonde. Maar dat was heel vreemd geweest.

Nu waren wij er weer. Het was al een tijdje geleden. Sinds mijn vader niet meer leeft! En dat voelde niet goed. De begrafenis was groots geweest. Met 150 mensen die voortschreden in de sneeuw. Waar mensen nog stoppen voor een begrafenisstoet. Die éne dag sneeuw, vorig jaar februari. Het was prachtig. Iedereen in het zwart. We hebben een toast op mijn vader uitgebracht op de Ank. De watersportvereniging. In de Achterhoek .... de winterstalling van alle zeilers. Die in de zomer op pad zijn en in de winter samen biertjes drinken.

En stiekem, ken ik de vrienden van mijn vader al mijn hele leven. Samen op vakantie. En nu, waren mijn zusje en ik er voor het eerst écht zelf. Zonder vader. Marieke had iedereen opgetrommeld. Ze waren er allemaal. 'De meisjes Bongers komen!', en, 'Is er zo een groot feest? gaat er iets gebeuren?', 'Nee, dit is het. We zijn er, samen'. En dat was het. Een groot feest in het ongedwongen hier en nu. En iedereen liet me zijn boot zien.

Jammer toch dat ze allemaal een motorboot hadden gekocht. Al die oude vrienden aan de zeilerstafel. Want, 'met motorbakkers praat je niet, dat zijn geen zeilers!', zei mijn vader, zo ben ik opgevoed. En zo is het. Maar zeilers kopen soms opeens een motorboot als ze grijs worden.

. . En niets is eigenlijk een echt einde. Het weerzien was niet emotioneel, maar een stuk van je eigen leven dat je weer ontmoet. Op de Ank, waar we als kind al speelden terwijl papa met zijn vrienden biertjes dronk en zeilersverhalen vertelde ; )

Terug naar Noorland

2008-02-10T18:11:00.000+01:00

Ik keerde terug naar Noorland. Het land waar ik mijn 30e verjaardag vierde, in september. Iedereen dacht dat ik echt jarig was. Het was na het seizoen op de Parade, waar ik een van de dames van de Episodes was. Mijn vrienden waren er. Ook die uit Brasil. Het is er heerlijk. Het einde van de wereld. We maakten er een tochtje langs het beekje de Noor. En dronken uit de bron.

We sloegen ons kampje op. De jongens gingen meteen hout zoeken, de meisjes maakten het gezellig. Er was zon. Het stormde. We deden Stille Disco. Wat ze daar heel vreemd vonden. Want ..... dan kun je elkaar toch helemaal niet horen! Grappig, wat als je de hoofdtelefoon afzet, kun je elkaar juist heel goed horen. De vreemdelingen uit de buurt waren er ook. Die hoorden daar. In Limburg zorgen ze voor elkaar.

Ook het studentenkoor uit Wageningen. Op mijn feestje. Ze zochten een tenor, en of ik er ééntje was. 'Nou ........ nee'. Maar 't was ingefluisterd door mijn vriendinnen want die vonden het feestje echt té Noor!

Het was heerlijk. En gisteren was ik er weer. Vrediger dan ooit. De eerste lentedag. Zonnig, de wereld nog in stille ontwapening, knisperend. We hoorden de specht en zagen de specht. Rustten uit op een bankje waarin ik me wentelde in de zon en genegenheid. Het was stil. Het uitzicht weids.

Iedereen lachte en was vrolijk. Heel weinig mensen kwamen we tegen. En iedereen zei gedag. Iedereen dronk een biertje op het terras op het pleintje. Wat doe ik toch in Rotterdam? In de grootstedelijkheid. Waar de mensen onvriendelijk zijn en het altijd druk is en vervuild. In Rotterdam zijn mijn vrienden. En lacht in de zon ook iedereen!

En ik kan op reis. Iedere keer een ander stukje Noorland vinden. En ga ik hier af en toe naartoe. Drink bronwater uit het beekje de Noor en voel me weer helemaal verkwikt. Noorwater drinken. Fris en helder.

Wat wil je nu eigenlijk zeggen?

2008-01-25T16:43:00.000+01:00

Straatcultuur fascineert me. Boodschappen die je op onverwachte plaatsen vindt..... Een kleine collectie uit de landen waar ik ben geweest.

:: Portugal ::

:: Argentinië ::

:: Amerika ::

:: Nederland ::

Tussen de rommel en het universum

2008-01-16T11:39:00.001+01:00

Iemand stelde mij aan iemand voor. Voor Great Place to Live. Hij kon bladen maken. En toevallig maak ik er één, dus hulp is altijd welkom. We mailden en spraken af. Hij zei nog ‘als je geen bezwaar hebt tegen rommel, ben je van harte welkom bij mij thuis’. Nu ben ik zelf een enorme sloddervos dus ik had geen bezwaar.

Aangekomen in het Huis aan de Rivier belde ik aan. De deur ging open. Een aardige grote, beetje vreemde meneer deed open. Ik keek naar binnen. Er was nog net één héél klein paadje vrij dat ergens naar toe leidde. Overal stapels stapels stapels boeken, papieren, paperassen. Stapels. Oneindig grote stapels die in de war waren. Ik had dat nog nooit gezien.

Er was een heel klein plekje op de bank. Waar ik nét inpaste. Ik zat rechtop. Durfde mij eigenlijk niet meer te bewegen. Keek rond. Hij zette thee. Alles was schoon, dat wel, niet vies. Maar al zijn herinneringen en toekomstige visies overvielen mij volledig en ik wist absoluut niet meer wat te doen. Ontredderd keek ik om me heen en riep het universum te hulp ‘Help! Wat moet ik doen? Hoe kan ik hem tegemoet treden? Dit wordt niks zo. Doe iets!!’.

Ik pakte een boekje van de bank, sloeg het op een willekeurige bladzijde open en las: “Oh wee hij, diegene die enkel zijn aandacht richt op de onoogelijkheden van de mens en zichzelf overlaadt met een rugzak vol narigheid omdat hij al deze onvolkomenheden als ballast laat zijn voor zijn eigen geest. En Oh, edelmoedig is diegene die uit deze hele berg juist die éne kwaliteit naar voren haalt, die verscholen zat achter al het andere, en dit het element laat zijn dat richting geeft”.

Hij kwam terug met thee. En ik zei opgewekt: ‘Goh, wat een brede interesse heb je’. Waarop hij zei: ‘Nou, dat valt wel mee’. En we kregen een gesprek over menselijke ontwikkeling, de maatschappij en sociologie. En, we hebben zelfs het hoefijzer (dat ik tot mijn schrik met de punten naar beneden zag hangen) een plaatsje gegeven bij de deur. Met de punten omhoog zodat het geluk kon brengen. Echt zoals het hoort ; )

verhaaltje uit 2006

mannen en vrouwen en dan .........

2008-01-16T11:27:00.001+01:00

Weet je wat nu zo bijzonder is? dat de Inspire Day, en zometeen het Great Place to Live jongerenprogramma in Rotterdam wordt ontwikkeld door een groep vrouwen. Niet omdat dit persé zo is, maar omdat het zo is ontstaan. In den beginne waren er twee, toen kwam er een groepje van vijf, toen kwam er nog een filmmaakster bij en nu dan weer twee. Dat maakt samen negen.

Twee keer per maand bij mij thuis met kopjes pepermuntthee en koekjes. Normaal heb ik een grote hekel aan groepen vrouwen. Dat getetter en gekwiek. Maar dit schiet echt op. Iedereen kletst eerst maar wat, en dan is er rust, luistert iedereen naar iedereen en bedenken we samen een plan. Overwegen, bouwen en ondernemen. En vooral, samen plezier maken en de wereld bestormen met dat wat ons interesseert.

Zo sprak ik vandaag Ritzo en hij vertelde te ondernemen met jongens, ‘en dat moest ook maar zo blijven’. Ja. Maar zo raken de Raden van Bestuur nooit overbevolkt door dames. Toch met nét iets andere inzichten dan mannen. Mannen ondernemen graag met mannen omdat ze dan zichzelf kunnen zijn. Vrouwen ondernemen graag met vrouwen omdat ze dan zichzelf kunnen zijn.

Er ontstaan vrouwennetwerken die vrouwen sterk maken in de mannenwereld. Mannen clubjes waren er altijd al. Vrouwen clubjes ook, maar dan met een andere functie, of iets met liefdadigheid. Met vrouwennetwerken heb ik ook niet zoveel. Natuurlijk is Vice Venus bijzonder, maar daar komen ook mannen ; ) eh .....

Met feminisme of emancipatie heeft het ook niet meer zoveel te maken. Wél met vrouwelijke energie. Die, als vrouwen onafhankelijk zijn, heel sterk is. Die uniek is. en die kracht ... geeft een impuls aan een project. En zo uniek als de mannelijke energie ook is natuurlijk. Maar er zijn inmiddels zoooooooveel projecten en producten en systemen door mannen bedacht (door de geschiedenis heen, als een vrouw een computer had ontwikkeld functioneerde deze waarschijnlijk heel anders ; ) een computer volgens vrouwen logica?) en is deze energie overal merkbaar.

Dat het misschien tijd is voor vrouwen om samen te ondernemen en deze energie voelbaar te maken in de maatschappij. Dat zal een reden kunnen zijn waarom ik vele groepjes vrouwen om mij heen zie ondernemen. Om elkaar daarna weer te kunnen ontmoeten natuurlijk. Mannen en vrouwen die sámen ondernemen. En waarbij beider energie tot bloei komt. Gelukkig zie ik dat overal om mij heen ontstaan! En ga ik ook met Ritzo een prachtige onderneming starten ; )

Die me overigens vertelde dat in Georgië de vrouwen het voor het zeggen hebben. Toch eens tijd voor een reisje.

De Avondwinkel

2007-12-30T23:43:00.001+01:00

Ik liep naar de avondwinkel. De tv staat aan. Ze kijken naar een interview met een katholieke priester. Ik laat iedereen voor gaan om te luisteren. Het gaat over de kracht van het hier en nu. In het hier en nu kun je de heelheid ervaren die hetzelfde is als God.

Ik vraag of hij Islamitisch is. Ja. Verhaalt de Imam ook over de kracht van het hier en nu? Dat wist hij niet. Wel, verhaalde de Imam over de kracht om jezelf te zijn. In heelheid te gaan staan voor dat wat je bent. En vanuit daar te leven.

‘Alles wat met God te maken heeft is toch goed!’ voegde hij eraan toe. ‘Het enige verschil is dat jullie Jesus als zoon van God beschouwen en wij hem als een profeet zien. Voor de rest is het allemaal hetzelfde’. Ik was het helemaal met hem eens. Maar waarom dan zoveel oorlog? ‘Dát, heeft niets met God te maken, maar met politiek’. Inderdaad.

Maar waarom verenigen de geestelijken zich niet? De politieke leiders doen toch ten minste hun best, bij de verenigde naties enzo. Maar waar komen de geestelijk leiders van alle geloven eigenlijk bij elkaar om vrede te stichten? Hij vertelde van Koningin Beatrix, van wie hij een groot voorstander was, en dat zij alle hoofden van de geestelijken bij elkaar had tijdens een gesprek.

Volgens hem had dat toch een ander niveau dan het gesprek wat wij voerden (ik hoop van niet). Hij zei dat zij er nooit uit zouden komen of Jesus nu een profeet was of de zoon van God. Ik zei dat ik dat totaal onbelangrijk vond. Het gaat toch om de intentie?

En iedereen luisterde mee. Want natuurlijk. Wij zijn het toch die elkaar vinden? Ja. Maar het zou fijn zijn als de hoofden van alle religies elkaar zouden treffen om te spreken over de overeenkomsten en hun liefste wens deelden. En er op aanstuurden!!!! Om samen een mooie wereld te scheppen.

En ..... wat ben ik gezegend met mijn naam. Hoe heet je, vroeg hij toen we een kwartiertje hadden gekletst. Noor.’Ooh, Noor, Licht!’ Inderdaad. Licht in het Arabisch. ‘U straalt ook helemaal!’. ‘Ik heet AbdelKarim’, ‘, Aangenaam, Wat een mooi gesprek’. Dat vond hij ook. Nu de rest nog.

De kerst mis

2007-12-27T16:16:00.000+01:00

We gingen naar de kerstmis. In de Sint Laurenskerk te Rotterdam. Op kerstochtend. Omdat ik zo graag Taco Noorman eens wilde horen preken. Het orgel was groots en bombastisch. Het koor heel zuiver en bijzonder. En Taco, was helemaal zichzelf! En hield een prachtig verhaal. Eerst over een vergeten kerstdier, een eenzame wolf die zo graag vriendelijk wilde zijn en uiteindelijk Josef en Maria naar de stal heeft gebracht.

En een prachtige metafoor over de zeug die biggetjes kreeg. 12 kleine biggetjes floepten zo uit haar grote lijf. 12, precies zoveel tepels ze had! En toen kwam er nog eentje. De 13e, veel kleiner dan de rest. 'Moet je eens opletten wat er nu gebeurt' zei de boer. En alle 12 biggetjes liepen naar de kleine en stapte op hem. Net zo lang tot hij stikte.

'Dat is de natuur!' riep de boer, en greep niet in. En leven wij ook in zo een wereld waarin het recht van de sterkste geldt? Je moet opkomen voor jezelf en de zwakkeren wegduwen. Omdat jij dan het eten hebt? Er volgde een betoog over egoïsme. Is alles niet zuiver voor jezelf bedoeld? Zelfs het geloven in God. Goede daden doen om bij God een wit voetje te halen? Om het licht te bereiken en eindelijk een kind van God te worden?

Gelukkig nam het verhaal een andere wending. Je bent natuurlijk al een kind van God! (of van het licht, het universum, het grote alles) Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft niet iets te worden en uit naam van God (of het streven naar zijn aandacht) de meest eigenaardige daden te verrichten (God zou zich schamen om wat er allemaal uit zijn naam gebeurt!). Je draagt het licht al reeds in je.

En als je je er voor open stelt kun je het zien. En pas dan, kun je er ook op bevraagd worden. Kunnen andere mensen je aanspreken op je zuivere intentie. Er ontstaat dan een werkelijk contact, een echte ont-moeting van waaruit je je leven vorm kunt geven. Voor jou, voor mij, voor ons.

Toch jammer van al die grijze mensen in de kerk. De paar kinderen. Voor zo een mooie boodschap. Ik sprak er met Jan Vaessen over (dominee in Gasselte) die voornemens is om eigentijdse invloeden op te nemen in de kerk. En de kerk weer een echt ont-moetingsplaats te maken. Van waaruit je zingevingsvraagstukken kunt onderzoeken. Elkaar kunt inspireren. Want natuurlijk.

Kerstmis

2007-12-27T14:35:00.001+01:00

Ik wilde een eigen kerstboom. Voor het eerst. Ik dacht .... wat is er toch met me aan de hand? Een kerstboom! En ik had geen tijd ook. Dus het lukte niet. Geen boom. En voor het eerst de familie op bezoek op kerstavond. En ja, zo'n gedoe met die boom, zonder auto .. alles kopen in een veel te drukke stad. Ik legde me erbij neer.

Tot ik zaterdag op een feestje was van Trendbeheer en carolien en jeroen er helemaal niet waren met de kerst. En dat ik hun kerstboom wel mocht hebben. De volgende dag kwamen ze hem brengen. Met lichtjes en alles!

Samen kunnen we de hele wereld aan

2007-12-27T13:11:00.001+01:00

Het was 13 december laat in de avond. Ik ging terug van Delft naar Rotterdam. Kwam van een kerstborrel van La Red (www.lared.nl) en in mijn armen twee prachtige cadeautjes. Een heel mooi boek van Esther (www.daarzijn.nl) over een reis naar de middelpunten van ieder continent (beroemd van de foto: form one planet ; ) en een heel mooi porseleinen kusje met een briefje 'samen kunnen we de hele wereld aan'. In de kou met de cadeautjes voorzichtig voor mij uit dragend kwam ik op het station.

He, pinnen, voor de taxi naar huis. Fietsen gaat niet zo. Bij de pinautomaat staan vier ruziënde negers (blijft een mooi woord) 'He man! Ik ga je slaan!' oproer en heftigheid. Ik liep ernaar toe. 'ik wil graag pinnen'. 'natuurlijk!' en ze gingen een centimeter aan de kant. 'eh, wil iemand misschien mijn cadeautjes even vasthouden'
'Tuurlijk!', 'heel voorzichtig, want het is breekbaar'.

En daar stonden ze dan. 4 jongens ruzie te maken met eentje die keek naar een prachtig boek met daarop een porseleinen kusje met het briefje 'samen kunnen we de hele wereld aan'.

En zo is het.

Bijna de bij ....

2007-12-27T12:20:00.000+01:00

Ik deed het raam open en er zat een grote bij helemaal verfrommeld in de sponning gedrukt. Hij leefde nog wel. En knipperde met zijn oogjes. (dat dacht ik natuurlijk!) Ik zat te kijken en bedacht me dat ik de bij wel eens kon redden. Ik pakte een grote lepel honing.

Toen gebeurde er iets wonderlijks. Er kwam een tongetje uit de bij van wel een centimeter (!) dat hij in de honing doopte en hij zoog. Hij zoog zich helemaal vol. Het duurde wel twee minuten. En de bij kreeg langzaam weer vorm. Hij werd dikker. Zijn vleugeltjes rekten zich uit. Hij zwol op.

Toen besloot de bij dat hij genoeg had gehad. Hij aarzelde wel erg met wegvliegen. Want zo dicht bij de bron van voedsel was hij natuurlijk niet eerder geweest. Of geeft een bloem ook zoveel honing? Fijn hoor. Een bij redden. En de honing weer terug geven ; )

verhaaltje uit 2005

Verhaaltjes van Noorderlicht

2007-12-27T12:14:00.000+01:00

Welkom op mijn weblog. Hier kun je verhaaltjes lezen die ik meemaak. Omdat ik graag verhalen vertel. Omdat ik graag vreemde dingen beleef ...... of dat in ogen van anderen zijn ; )

Veel plezier!